สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3688

บนโขดหินราบเรียบ เทพยุทธ์ไท่เทียนนั่งหลับตาทำสมาธิอยู่

คนที่ส่งไปสืบข่าวทยอยกลับมาทีละคน

“รายงานท่านเทพยุทธ์ เทพยุทธ์อั้นเทียนถูกลิ่งหูหยู่ล่อไปทางเทพยุทธ์ฉางหลานแล้ว ขณะนี้กำลังทำการต่อสู้กับเทพยุทธ์ฉางหลาน”

“รายงานท่านเทพยุทธ์ คนเหล่านั้นที่หนีออกมาจากภูเขาปู้เยวเหมือนไม่ใช่เทพยุทธ์อั้นเทียน ตอนนี้เทพยุทธ์ฉางหลานกำลังฆ่าคนเหล่านั้นอยู่ และคนเลวกลุ่มนั้นก็ล้มตายบาดเจ็บหนักมาก”

“รายงานท่านเทพยุทธ์ เทพยุทธ์ฉางหลานล้อมรอบคนเหล่านี้ไว้แล้ว ดูเหมือนว่าอีกไม่นาน คนเหล่านี้ก็จะค่อยๆล่มสลายตายไป”

….

ได้ฟังคำรายงานของลูกน้องแล้ว สีหน้าของเทพยุทธ์ยิ่งดูไม่ได้

ชัดเจน เขาไม่อยากฟังเนื้อหาข้อมูลเหล่านี้

เขาคาดหวังอยากได้ยินว่าเทพยุทธ์ฉางหลานกับเทพยุทธ์อั้นเทียนฆ่าฟันกันจนมืดฟ้ามัวดิน และบาดเจ็บทั้งสองฝ่าย

ไม่เช่นนั้น เขาจะนั่งเป็นคนรับผลประโยชน์ได้ยังไง?

“พอแล้ว!”

ในที่สุดเทพยุทธ์ไท่เทียนก็ทนฟังคำรายงานที่ไร้ประโยชน์ไม่ไหวแล้ว เขาจึงแผดเสียงคำรามตะคอกขึ้น

คนรายงายตกใจจนขาอ่อนแรงนั่งลงอยู่ที่พื้น

หลางหยาและคนอื่นๆที่อยู่ด้านข้างก็ขมวดคิ้วเป็นปม แต่ก็ยังคุกเข่าร่วมกัน

“ท่านเทพยุทธ์โปรดยับยั้งความโกรธ!”

หลางหยาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“พวกไม่เอาไหนไม่มีประโยชน์! ฉันอยากฟังเรื่องเหล่านี้เหรอ? บอกฉันมา! อั้นเทียนอยู่ที่ไหน? บอกฉันมาว่าเขาอยู่ไหน?”

เทพยุทธ์ไท่เทียนแผดคำรามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

คนที่มารายงานหมอบอยู่บนพื้นตัวสั่นเทา พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า: “ท่านเทพยุทธ์ ผม….ผมไม่รู้…”

“ไอ้สารเลว!”

เทพยุทธ์ไท่เทียนดวงตาแดงก่ำ ทันใดนั้นก็ยกฝ่ามือสะบัดออกไปอย่างรุนแรง

ซู่ว์!

ร่างของคนที่มารายงานราวกับแตงโมกลิ้งบนพื้น จากนั้นแตกเป็นเสี่ยงๆตายคาที่ทันที

คนที่อยู่บริเวณโดยรอบเงียบกริบ ตกใจจนไม่กล้าหายใจแรง

“ฟังนะ รีบส่งคนไปตาม ไปตรวจสอบให้ฉัน!ซ่องของอั้นเทียนอยู่ที่นี่ จู่ๆก็หายสาบสูญอย่างไร้ร่องรอย ฉันไม่สนว่าเขาจะหนีไปไหน รีบหาเขาให้เจอ เข้าใจไหม?”

เทพยุทธ์ไท่เทียนหายใจติดขัด จ้องมองด้วยความอาฆาตร้อนแรงมาทางหลางหยาและคนอื่นๆ

“ครับท่าน!”

หลางหยาก้มหัวด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก กำหมัดแน่นขนัด แต่ก็ยังหมุนตัวออกไปอย่างว่าง่าย

เขาคิดว่าการต่อสู้เมืองหลงซินที่ผ่านมานั้น ตัวเขาได้ทนแทนบุญคุณไปแล้ว ไม่มีอะไรติดค้างอีกแล้ว

เสวียนทงและคนอื่นๆจ้องหน้าสบตากัน จากนั้นพยักหน้าพร้อมกัน

“พี่ใหญ่ พวกเราเชื่อฟังพี่!”

“พี่บอกให้พวกเราไปไหน พวกเราก็ไป!”

“ดี”

หลางหยาตบไหล่พวกเสวียนทง พูดด้วยน้ำเสียงอึมครึมว่า: “โลกใบนี้กว้างใหญ่มาก ผมไม่เชื่อหรอกว่าไม่มีที่ให้พวกเรายืน มันต้องมีสิ ไปกัน!”

“ตกลง ไปกัน!”

ทุกคนตัดสินใจแน่วแน่ หมายจะหนีออกจากภูเขาปู้เยว และหลุดพ้นจากเทพยุทธ์ไท่เทียนสักที

แต่พวกเขาเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็มีเสียงแปลกประหลาดเสียงหนึ่งดังออกมา

“ไท่เทียน ทำไมต้องส่งคนตามหาฉันเหรอ? ฉันก็อยู่ที่นี่แล้วไหม?”

พอเสียงนี้ดังมา ทุกคนถึงกับตกตะลึง

เทพยุทธ์ไท่เทียนลืมตาขึ้น มองไปบริเวณโดยรอบ

แต่ว่าบริเวณโดยรอบไม่มีเงาร่างของเทพยุทธ์อั้นเทียนเลย

แย่แล้ว!