สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3686

เทพยุทธ์ฉางหลานกับเทพยุทธ์อั้นเทียนเคยประมือกัน คบค้ากับเขาหลายปีแล้ว เกี่ยวกับเทพยุทธ์อั้นเทียน เทพยุทธ์ฉางหลานคุ้นชินรู้ดีเป็นอย่างยิ่ง

คนที่อยู่ตรงหน้านี้ใช่เทพยุทธ์อั้นเทียนหรือไม่ แวบเดียวเขาก็ดูออก

ยืนยันได้ว่า กลิ่นอายของเงาร่างนี้มีความน่ากลัวอย่างยิ่ง อีกทั้งยังมีกลิ่นอายของเทพยุทธ์อั้นเทียนปะปนอยู่ แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาคนนี้คือตัวปลอมอย่างแน่นอน

เทพยุทธ์อั้นเทียนตัวจริง คงหนีไปแล้ว

เทพยุทธ์ฉางหลานสีหน้าตึงเครียด เขาดึงดาบออกมา และพุ่งฆ่าไปทางร่างนั้น

ถึงแม้ว่าร่างนั้นจะแข็งแกร่ง แต่จะเป็นคู่ต่อสู้ของเทพยุทธ์ฉางหลานได้ยังไง? ต่อสู้ได้หนึ่งรอบก็เสียเปรียบละ

คนที่อยู่บริเวณโดยรอบยังไม่รู้สถานการณ์ เห็นเทพยุทธ์ฉางหลานกล้าหาญแบบนี้ ขวัญกำลังใจทหารก็ฮึกเหิม ทยอยพุ่งไปช่วยสังหารทันที

ไม่นาน สิ่งที่กระจายออกมาจากด้านในภูเขาปู้เยวก็คือความเสียหายยับเยิน แต่ละคนต่อต้านอย่างยากลำบาก ทั้งหมดหมุนตัวหลบหนี

หลินหยางที่อยู่ด้านล่างมองขึ้นมา ขมวดคิ้วเป็นปมแน่น

การต่อสู้ในเมืองหลงซิน เทพยุทธ์อั้นเทียนต่อสู้อย่างโดดเดี่ยวกับเทพยุทธ์สองคน แม้ว่าจะบาดเจ็บหนัก แต่ผ่านไปไม่นาน ก็ฟื้นฟูได้พอสมควรแล้ว ต่อให้สู้กับเทพยุทธ์ฉางหลานไม่ได้ ก็คงไม่แพ้เร็วขนาดนี้

พอพูดแบบนี้ มีความเป็นไปได้อย่างหนึ่งคือคนที่ต่อสู้กับเทพยุทธ์ฉางหลานไม่ใช่เทพยุทธ์อั้นเทียน

ในเมื่อไม่ใช่เขา งั้นก็หมายความว่าเทพยุทธ์อั้นเทียนได้หนีไปแล้ว

หลินหยางสายตาสั่นไหว เขาถือโอกาสตอนที่ทุกคนไม่สนใจ ออกไปจากภูเขาปู้เยวอย่างเงียบๆทันที

เวลานี้ภูเขาปู้เยวพังทลายแล้ว

อากาศพิษบนภูเขามีการเปลี่ยนแปลงอย่างมาก

มีบางสถานที่อากาศพิษไหลเชี่ยวเข้มข้นอย่างถึงที่สุด และมีบางสถานที่ที่อากาศพิษเปราะบาง จนคนผ่านได้

หลินหยางขับเคลื่อนพลังที่แข็งแกร่ง และมุ่งไปทางพื้นที่บนภูเขาที่มีอากาศพิษเปราะบาง

จุดมุ่งหมายเขามีหนึ่งเดียว

นั่นคือแหล่งกบดานของเทพยุทธ์อั้นเทียนที่อยู่ภายในภูเขา

ในเมื่อเทพยุทธ์อั้นเทียนหลบซ่อนตัวอยู่ที่นี่ คาดว่าข้างในจะต้องมีสิ่งของล้ำค่าไม่น้อยแน่นอน

จะต้องรู้ว่า ก่อนหน้าที่เทพยุทธ์อั้นเทียนจะหลบหนี เย่เหยียนได้พาอั้นหมิงเยว่ไปย้ายของล้ำค่าออกหมดแล้ว

ตอนนี้เทพยุทธ์ฉางหลานกับเทพยุทธ์ไท่เทียนได้ต่อสู้กันขึ้นมา และล้อมรอบภูเขานี้ไว้ ครั้งนี้ต่อให้เทพยุทธ์อั้นเทียนอยากกลับมาย้ายสิ่งของ เกรงว่าไม่ใช่เรื่องง่ายหรอก

คิดถึงตรงนี้ หลินหยางก็อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นขึ้นมา และฝีเท้าก็ก้าวเดินเร็วขึ้น

แหล่งทรัพยากรเทพยุทธ์ จะเป็นแบบไหนกันนะ?

อากาศพิษที่เปราะบางไม่ได้ส่งผลกระทบกับหลินหยางมาก ไม่นานเขาก็ทะลุเข้ามาในอุโมงค์ใหญ่ที่ระเบิด

อุโมงค์ลึกมาก น่าจะทะลุทางเดินของภูเขาปู้เยว

สิ่งที่ทำให้หลินหยางประหลาดใจคือ ภายในภูเขาลูกนี้ว่างเปล่า เหมือนถูกคนขุดออกมา

ดูเหมือนว่าเทพยุทธ์อั้นเทียนได้มีการเตรียมการหลบซ่อนไว้ล่วงหน้าแล้ว

ที่เรียกว่ากระต่ายเจ้าเล่ห์ต้องมีสามโพรงจะทำการอะไรในสถานการณ์เสี่ยงๆ ก็ต้องเตรียมแผนรับมือเอาไว้หลายๆอย่างนั่นเอง

หลินหยางเชื่อ สถานที่หลบซ่อนไม่ได้มีแห่งเดียวหรอก

ถ้าหากว่าเป็นแบบนี้ ทรัพยากรเทพยุทธ์ก็ไม่แน่ว่าจะเป็นทั้งหมด

ตึง!

ตามด้วยเกิดเสียงตึงดังออกมา ในที่สุดหลินหยางก็เข้ามาด้านในภูเขาแล้ว

ในนี้เหมือนตำหนักชั่วคราว พื้นที่กว้างขวางมาก

สิ่งที่สะท้อนอยู่ตรงหน้าคือประตูพระตำหนัก เมื่อเดินเข้าไปข้างใน จะเห็นถนนเส้นหนึ่งที่ใช้อัญมณีสร้างขึ้น มันกว้างมาก และด้านในนี้มีวัสดุฝึกฝนมากมาย

ช้าก่อน

จู่ๆหลินหยางก็เหมือนนึกถึงอะไรขึ้นมาได้ เขารีบหันกลับไปมองด้านหลังทันที

ด้านนอกประตูใหญ่มีพื้นว่างเปล่า ด้านบนพื้นที่ว่างเปล่าทะลุสู่ยอดภูเขา

เมื่อมองดู จะรู้สึกว่ายอดภูเขานี้น่าจะเป็นทางออกจากตัวตำหนัก

แต่ความเป็นจริงแล้ว….ก่อนหน้านี้ด้านบนนี้มีหินค้ำฟ้าอยู่

คนกลุ่มนี้คงจะไม่สามารถโจมตีทำลายหินค้ำฟ้าและออกจากพระตำหนักได้หรอกมั้ง?

ถ้าหากว่าทำแบบนี้ไม่ได้ งั้นก็มีแค่ทางเดียว

ด้านในนี้ ยังมีทางเข้าออกอื่น

หลินหยางสายตาตึงเครียด กวาดสายตามองบริเวณโดยรอบขึ้นมาทันที

ในที่สุด สายตาของเขาก็จับจ้องไปทางกองหินที่อยู่ด้านหนึ่ง เขาเดินเข้าไปแล้วโค่นเปิดหินเหล่านั้นออก

ไม่นาน อุโมงค์ที่เป็นเส้นทางหนึ่งก็ปรากฎอยู่ในสายตาของเขา….

เมื่อเห็นอุโมงค์เส้นนี้ หลินหยางจึงเข้าใจทุกอย่างขึ้นมาทันที

เหมือนว่าเทพยุทธ์อั้นเทียนคงพาคนหนีออกไปทางอุโมงค์นี้แล้ว

คนด้านนอกเหล่านั้นที่ฆ่ากันอยู่ แค่เอามาล่อเทพยุทธ์ฉางหลานกับเทพยุทธ์ไท่เทียนเท่านั้นเอง

ถึงแม้ว่าจะมีอุโมงค์หลบหนี แต่สองเทพยุทธ์ล้อมรอบภูเขาปู้เยวไว้อย่างรวดเร็ว ถึงขั้นการหลบหนีเป็นไปได้อย่างยากลำบากเลยทีเดียว การที่พวกเขาอยากจะเอาสิ่งของไปด้วยก็เอาไปได้ไม่มากหรอก

หลินหยางรีบหมุนตัวเดินเข้าไปด้านในตัวตำหนัก และเริ่มทำการค้นหาขึ้นมาทันที

ไม่นาน หลินหยางก็หาห้องลับด้านในที่ใช้ม่านพลังกับกลไกปิดไว้เจอ

ในสายตาของเขา มีแค่พลังความสามารถที่สำคัญ

สิ่งที่ทำให้หลินหยางรู้สึกประหลาดใจคือเย่เหยียนคนเดียว ทำไมถึงได้ใช้ศพมากมายขนาดนี้?

ต่อให้เขาเอาชิ้นส่วนอวัยวะของคนอื่นมาต่อใส่ร่างกายของตัวเอง ก็ไม่ได้ใช้มากมายแบบนี้

หลินหยางจ้องมองศพที่อยู่ในห้องเก็บสต๊อกแห่งนี้ด้วยความมึนงง

แต่ว่าจู่ๆ เขาเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเดินสาวเท้าไปทางเตียงหินที่อยู่ด้านหลังห้อง

บนเตียงหินมีชายร่างใหญ่แข็งแรงคนหนึ่งนอนอยู่

ผู้ชายคนนี้เปลือยทั้งตัว คนตัวเย็นไปนานแล้ว ขนและผมของเขาถูกโกนให้สะอาด ช่วงบนและล่างก็ถูกทายาน้ำพิเศษ ผ่านไปสิบปียี่สิบปีก็ไม่เน่าเปื่อย

แต่หลินหยางตรวจสอบแล้วรอบหนึ่ง ไม่พบร่องรอยการบาดเจ็บบนร่างกายของฝ่ายชายเลยแม้แต่น้อย

เขาเอื้อมมือไปกดช่วงอกของฝ่ายชาย คิดไม่ถึงว่าอวัยวะภายในของผู้ชายคนนี้จะยังสมบูรณ์อยู่

“หรือว่า….”

หลินหยางหายใจติดขัด และรีบหยิบมีดผ่าตัดที่อยู่ด้านข้างขึ้นมา จากนั้นผ่าช่วงอกของชายคนนี้ออก

เมื่อมองอย่างละเอียด

เป็นอย่างที่คิด

กระแสเลือดลมปราณของชายคนนี้ขาดแล้ว

อีกอย่าง….ไม่ใช่คนอื่นเป็นคนทำลายล้าง จากที่ดูจากรอยแผล เหมือนทำร้ายตัวเอง

คนผู้นี้ฆ่าตัวตาย

สังเกตชีพจรของเขา

อย่างน้อยก็เป็นเทพเซียนแห่งแผ่นดินชั้นสูงสุด…

เทพเซียนแห่งแผ่นดินชั้นสูงสุดคนหนึ่ง คิดไม่ถึงว่าจะฆ่าตัวตาย?

นี่คือหลักการอะไรเหรอ?

คนที่สามารถฝึกฝนถึงระดับนี้ได้ ใครจะยินยอมละทิ้งความพยามที่ทำมาหลายปี เพื่อฆ่าตัวตาย?

นอกจาก…

หลินหยางใจเต้นรัวขึ้นมา สมองมีการคาดเดาอันน่ากลัวแฉลบผ่าน

เขาหยิบเข็มเงินเล่มหนึ่งออกมา และแทงอย่างระมัดระวังเข้าไปในชีพจรของชายคนนี้

หลังจากดึงเข็มออก บนเข็มมีพลังชั่วร้ายติดอยู่

หลินหยางตาเบิกโพลงหลายรอบ…