สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3684

ภูเขาปู้เยวสั่นสะเทือน

เหมือนฟ้าดินจะพังทลายลงมา พื้นดินภูเขาสั่นสะเทือน ลมโบกพัดไปมาสถานการณ์วุ่นวาย กลิ่นอายการทำลายล้างอันน่ากลัวรวมตัวกลายเป็นเมฆเห็ด ผลิบานบนยอดภูเขาปู้เยว จากนั้นก็สลายกระจายไปบริเวณโดยรอบ

คนด้านล่างภูเขาเงยหน้ามองทางยอดภูเขาที่สั่นสะเทือนด้วยความตกตะลึง

“ลงมือแล้วเหรอ?”

ลิ่งหูหยู่เบิกตาโพลงกว้าง ดีใจอย่างบ้าคลั่งและพูดว่า:“ดีมาก! ดีมาก! ดูแล้วคนผู้นั้นจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัยเลย! ตายอย่างไม่ต้องสงสัย! ฮ่าๆๆๆ…”

“ฟังจริงๆไหมนิ?”

ผู้หญิงเสื้อแดงขมวดคิ้วเป็นปม จากนั้นทอดถอนหายใจ บ่นพึมพำกับตัวเอง

“อานุภาพแบบนี้ จะต้องใช้พลังแห่งสวรรค์ทั้งหมดแน่นอน หลังจากการโจมตีนี้ พลังในร่างกายคงไม่เหลือเลย แล้วจะหลบหนีจากภูเขาปู้เยวได้ยังไง? ถึงแม้พรสวรรค์ของคนผู้นี้จะน่ากลัว แต่สติปัญญายังไม่สูง น่าเสียดายแล้ว”

ส่วนเทพยุทธ์ไท่เทียนกับเทพยุทธ์ฉางหลานที่อยู่ด้านล่างภูเขาต่างมองไปทางยอดภูเขาปู้เยวด้วยความแปลกประหลาดใจ

แม้ว่าการโจมตีนี้จะสั่นสะเทือนฟ้าดิน น่าตกใจอย่างยิ่ง

แต่ไม่รู้ว่าทำไม…เทพยุทธ์ฉางหลานถึงรู้สึกว่ามีความผิดปกติ

เพราะว่าพลังที่กระจายออกมานี้ ไม่เหมือนพลังแห่งสวรรค์!

แต่ถ้าไม่ใช่พลังแห่งสวรรค์ งั้นมันคือพลังอะไร? ในโลกนี้ยังมีพลังชนิดอื่นนอกเหนือจากพลังแห่งสวรรค์ที่สามารถทำให้เป็นแบบนี้ได้เหรอ?”

ฝุ่นละอองลอยว่อนบนภูเขาปู้เยว หินภูเขาล่วงลงมามากมาย

คนของตระกูลลิ่งหูเหล่านั้นขดรัดตัวอยู่นอกเขตค่ายกล พวกเขาตัวสั่นงันงก

พวกเขาอยากหลบหนี แต่หลังจากโจมตีตามหลินหยางแล้ว ถนนทั้งหมดก็พังทลาย อากาศพิษยึดครองเขตพื้นที่ทั้งหมดนอกเหนือจากค่ายกล

พวกเขานอกจากจะยืนอยู่ในค่ายกลแล้ว ก็ไม่กล้าก้าวเท้าไปข้างนอกเลย

เมื่อเห็นหินหล่นลงมามากมาย ทุกคนต่างสีหน้าซีดเผือด

“พี่ใหญ่ พวกเรา….พวกเราจบเห่แล้ว…”

“ถนนไม่มีแล้ว พวกเราลงจากภูเขาไม่ได้!พวกเราต่างต้องตายอยู่ที่นี่!”

“ช่วยด้วย!”

“ผมไม่อยากตาย….ผมไม่อยากตาย….”

คนเหล่านี้ต่างร้องไห้ตะโกนขึ้นมา

เห็นชายร่างกำยำพากันร้องไห้ออกมา คนเป็นผู้นำยิ่งจิตใจสับสนวุ่นวาย

“ร้องไห้อะไรกัน? ดูพวกคุณสิ สภาพยังเหมือนคนของตระกูลลิ่งหูไหม?”

คนเป็นผู้นำตะโกนด่า จากนั้นจ้องมองใจกลางฝุ่นละออง พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า:“ในเมื่อพวกเราเลือกขึ้นภูเขาแล้ว ก็ไม่ควรคิดว่าจะมีชีวิตรอดกลับไป อย่างมากก็แค่ตายกับคนผู้นั้น!”

ทุกคนได้ฟัง เสียงร้องไห้ค่อยๆหยุดลง พวกเขาเช็ดซับน้ำตา และมองไปทางเขตพื้นที่ของฝุ่นละออง

เวลาผ่านไปช้าๆ ท่าทางของทุกคนค่อยๆเกิดการเปลี่ยนแปลง

ฝุ่นละอองค่อยๆล่วงลง

เศษหินที่กลิ้งก็ค่อยๆหยุด

ท่ามกลางความขมุกขมัว มีเงาร่างคนผู้หนึ่งเดินออกมาอย่างช้าๆ

นั่นก็คือหลินหยาง

แต่เขาในเวลานี้ คิดไม่ถึงว่าจะยืนอยู่ในใจกลางอาการพิษ!

“อะไรนะ?”

คนเป็นผู้นำมองหลินหยางด้วยความชะงักงันมึนงง

แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกใจไม่ใช่หลินหยางต่อต้านอากาศพิษ แต่เป็นสิ่งที่อยู่ด้านหลังของหลินหยาง

หินค้ำฟ้าที่เดิมที่ตั้งตระหง่าน ชั้นยอดหินชนกับท้องฟ้า…….ตอนนี้หายไปแล้ว….

“คือ…เป็นไปไม่ได้….”

คนที่เป็นผู้นำพูดพึมพำออกมา สมองว่างเปล่า

คนอื่นก็ชะงักงัน

คิดไม่ถึงว่าหินค้ำฟ้าขนาดใหญ่ จะถูกคนผู้นี้กวาดล้างเรียบ…

“เขา….เขาทำได้ยังไง?”

“ระดับความแข็งแรงของหินค้ำฟ้านั้น! แม้แต่เทพยุทธ์ยังต้องเปลืองพลังหลายรอบถึงจะสามารถกวาดล้างได้ แต่เขาใช้การโจมตีทำลายเพียงครั้งเดียว…..เป็นไปไม่ได้…เป็นไปไม่ได้…”

ทุกคนบ่นพึมพำตัวสั่น แน่นอนว่าไม่เชื่อสายตาของตัวเองเลย

“พวกคุณงงอะไรกันอยู่เหรอ?”

เวลานี้ หลินหยางเดินเข้ามา พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า“ภารกิจของผมเสร็จแล้ว พวกเรารีบลงจากภูเขากันเถอะ!”

พอได้ยินคำพูดนี้ คนของตระกูลลิ่งหูถึงได้สติกลับมา

ทุกคนเหมือนเห็นดาบสีดำพุ่งจากยอดภูเขาลงมาถึงตีนเขา

แสงดาบอันน่ากลัวหั่นฟาดอากาศพิษ จนกลายเป็นถนนเส้นหนึ่งทะลุลงมาตรงฐานภูเขา

“ไปกันเถอะ”

หลินหยางจ้องมองคนของตระกูลลิ่งหู และเอ่ยปากพูดอย่างราบเรียบ

นาทีนี้ ทุกคนตัวแข็งทื่อไปหมด พวกเขามองไปที่ถนนด้วยความตะลึงงัน สมองของแต่ละคนหยุดคิดแล้ว…

“ทำไม? ไม่ไปเหรอ? ถนนนี้อยู่ได้ไม่นานมาก ถ้ายังไม่ลงจากภูเขาอีก ก็จะไม่มีโอกาสแล้วนะ!”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงรายเรียบ เขาไม่สนใจคนอื่นแล้ว เขาเดินตรงดิ่งไปที่ถนนทันที

คนของตระกูลลิ่งหูเหล่านี้เพิ่งได้สติกลับมา จึงทยอยตามลงไป

ผ่านไปไม่นาน ในที่สุดทุกคนก็หลบหนีออกจากภูเขาปู้เยวได้แล้ว

และในช่วงที่คนสุดท้ายออกมาจากภูเขาปู้เยวแล้ว ถนนสีดำของดาบมารไร้เทียมทานก็เริ่มพังทลายทั้งหมด

คนที่เป็นผู้นำหันหน้ากลับไปมอง แววตายังคงตะลึงชะงักเหมือนเดิม

เขาคิดไม่ถึงเลย ทุกคนสิ้นเปลืองพลังนับไม่ถ้วนถึงสร้างพัฒนาถนนขึ้นมาได้ คิดไม่ถึงว่าคนผู้นี้จะใช่แค่ดาบเล่มหนึ่งสร้างขึ้น!

นี่คือพลังแบบไหนเหรอ?

นี่คือฝีมือขั้นไหนเหรอ?

มิน่าล่ะท่านหยู่ถึงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคนผู้นี้?

มิน่าล่ะเทพยุทธ์ฉางหลานถึงได้อดทนกับคนผู้นี้?

เกรงว่าตอนนี้ฝีมือของเขา สามารถต้านกับเทพยุทธ์ได้แล้วล่ะ!

คนที่เป็นผู้นำหายใจติดขัด ตอนนี้ภายในใจเกิดความคิดบางอย่างขึ้นมาแล้ว

แต่พวกเขาไม่รู้ ที่ดาบเล่มนี้มีอานุภาพแบบนี้ ทั้งหมดเป็นเพราะพวกเขาช่วยหลินหยาางสร้างค่ายกลขึ้น

ค่ายกลโบราณนั้น ที่หลินหยางสามารถทำลายล้างหินค้ำฟ้าได้อย่างง่ายดาย เพราะได้รับอนุภาพของพลังค่ายกลด้วย

และดาบเล่มนี้ก็ดึงดูดอานุภาพของค่ายกลที่หลงเหลือ ถึงได้ทำสำเร็จ

ไม่เช่นนั้นถ้าอาศัยแค่พลังของหลินหยาง อยากทำให้สองเรื่องนี้สำเร็จ ถึงแม้ว่าจะทำได้สำเร็จ แต่เกรงว่าคนทั้งคนก็จะต้องอ่อนเพลีย และอาการเสื่อมทรุดไปได้เช่นกัน

เขาหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นเก็บดาบมารไร้เทียมทานไว้ ตามด้วยสาวเท้าเดินไปหาเทพยุทธ์ฉางหลานที่อยู่ไม่ไกลนัก…