สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3581

ฉางหลานเทียนเจวี๋ยตัวสั่นสะท้าน และถอยหลังไปสองก้าวโดยจิตใต้สำนึก

ฉินเจี้ยนหนู่ทางด้านนั้นก็ตะลึงงัน

เธอไม่เคยคิดเลยว่า ฉางหลานเทียนเจวี๋ยทายาทของเทพยุทธ์ฉางหลานผู้สง่าผ่าเผย จะตกอยู่ในสภาพที่ไม่สามารถตอบโต้กลับได้เลยแม้แต่น้อย!

คนคนนี้เป็นใครกัน?

อัจฉริยะยอดยุทธจักรเช่นนี้ปรากฏตัวอยู่ที่ชีพจรมังกรใต้ดินตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

"เลิกเสแสร้งแกล้งทำซะที! วันนี้ฉันจะต้องฆ่าแกอย่างแน่นอน!"

ฉางหลานเทียนเจวี๋ยโกรธจากความอับอาย

แต่ไหนแต่ไรมาก็ไม่เคยมีใครทำให้เขาไร้กำลังเข่นนี้มาก่อน และไม่มีใครกล้ามาเหิมเกริมต่อหน้าเขาด้วย

"ตาย! จงไปตายซะ!"

เขายกดาบขึ้นอีกครั้ง และจู่โจมเข้าไปที่หลินหยางอย่างโหดเหี้ยม

แต่ในขณะนี้ หลินหยางไม่ได้หลบเลี่ยง แต่ก้าวเท้าไปข้างหน้าเล็กน้อย เพื่อมุ่งเข้าไปหาฉางหลานเทียนเจวี๋ย

เขาต้องการเป็นฝ่ายที่บุกโจมตี!

ฉางหลานเทียนเจวี๋ยมีสีหน้าเปลี่ยนไป ต้องการเปลี่ยนจากโจมตีเป็นป้องกัน

แต่เมื่อเห็นว่าในมือของหลินหยางไม่มีอาวุธใดๆ เขาก็เสริมกำลังใจขึ้นมา และรวบรวมพลังแห่งสวรรค์ให้มากยิ่งขึ้น

แต่ทว่าดาบในมือยังไม่ทันสัมผัสหลินหยาง หมัดก็ต่อยเข้าที่หน้าเขาทันที

ตุบ!

ฉางหลานเทียนเจวี๋ยลอยออกไป และกระแทกเข้ากับกำแพงชั้นหนึ่งของตำหนักมังกร และตกลงไปกองอยู่กับพื้น พร้อมกับกระอักเลือดสดๆ ออกมา.....

หมัดนี้ ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บภายใน

ฉินเจี้ยนหนู่พูดไม่ออก

ฉางหลานเทียนเจวี๋ยลุกขึ้นมาอย่างยากลำบาก และจ้อบมองหลินหยางอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"แก.....หรือว่าแกมองออกถึงกระบวนท่าทั้งหมดของฉัน?"

"ทักษะดาบของคุณห่วยแตกขนาดนี้ การมองออกมันจะยากตรงไหนล่ะ?"

หลินหยางส่ายหัว : "ยิ่งไปกว่านั้น ทักษะดาบห่วยแตกยังไม่พอ หัวใจของดาบก็ยังไม่มั่นคงอีก เมื่อแทงดาบออกมา ยังมีความลังเลใจ เช่นนี้ จะฆ่าศัตรูได้อย่างไร?"

"แก....."

ฉางหลานเทียนเจวี๋ยโกรธมาก

"ผู้ที่ใช้ดาบ หัวใจจะต้องเหมือนดาบ ตัดสินใจเด็ดขาด ไม่สามารถคิดฟุ้งซ่านได้แม้แต่น้อย เมื่อแทงดาบออกมา ไม่บรรลุผล ก็ต้องตาย ถ้าจะห่วงหน้าพะวงหลัง สู้อย่าใช้ดาบเลยจะดีกว่า"

หลินหยางหัวเราะเยาะ

"ฉันจะฆ่าแก!"

ฉางหลานเทียนเจวี๋ยราวกับถูกหลินหยางกระตุ้น เขาคำรามขึ้นมาอีกครั้ง ถือดาบและพุ่งเข้ามา

"ยังมีอีกสองกระบวนท่า!"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา และจู่โจมอีกครั้ง ด้วยการโจมตีที่ราวกับลมที่พัดโหมกระหน่ำ

"คลื่นดาบสังหารสวรรค์!"

หลังจากเสียงคำรามของฉางหลานเทียนเจวี๋ย ดาบก็กวัดแกว่งอย่างรวดเร็ว และถักทอจนกลายเป็นตาข่ายขนาดใหญ่ คลุมไปที่หลินหยางทันที

แต่ร่างของหลินหยางเคลื่อนไหวอย่างดุเดือด เขาหมุนและพลิกตัวผ่านช่องว่างของตาข่ายดาบนั้น และบุกประชิดตัวฉางหลานเทียนเจวี๋ยโดยตรง

ดวงตาของฉางหลานเทียนเจวี๋ยสั่นสะท้าน

ตุบ!

หมัดของหลินหยางกระแทกเข้าไปที่หน้าอกของเขาอีกครั้ง

"พลั๊ก!"

ฉางหลานเทียนเจวี๋ยกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง หน้าอกมีรอยยุบขนาดใหญ่ เลือดที่กระอักออกมายังมีเศษชิ้นเนื้อออกมาด้วย

อย่างไม่ต้องสงสัย อวัยวะภายในของฉางหลานเทียนเจวี๋ยถูกทำลาย และเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส

เขายังอยากที่จะลุกขึ้นอีกครั้ง แต่ด้วยอาการบาดเจ็บสาหัสของเขาทำให้ยากที่จะประคองร่างลุกขึ้นมาได้

หลินหยางรวบหมัดกลับมา และค่อยๆ เดินไปที่ฉางหลานเทียนเจวี๋ย

ฉางหลานเทียนเจวี๋ยมีสีหน้าซีดเผือดอย่างมาก ในแววตามีความหวาดกลัว และถอยหลังอย่างอดไม่ได้

"หยุด.....หยุดนะ!"

ฉางหลานเทียนเจวี๋ยตะโกนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"ก่อนหน้านี้คุณไม่ได้พูดเหรอว่า ต้องการจับฉันทั้งเป็น และถลกหนังดึงเส้นเอ็นออก? เช่นนั้นคุณว่าในตอนนี้ ฉันควรจะปฏิบัติต่อคุณอย่างไรดีล่ะ?"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา

สีหน้าของฉางหลานเทียนเจวี๋ยหม่นหมองราวกับคนตาย

แต่ในใจของเขายังคงไม่ยอมแพ้

ทำไม.....ทักษะดาบของฉางหลานเทียนเจวี๋ยจึงไม่มีผลต่อคนคนนี้แม้แต่น้อย?

ทำไม.....ตนเองมีทักษะมากมายแต่กลับต้องพ่ายแพ้!

ศักยภาพของตนเอง ต่อให้เผชิญหน้ากับเทพยุทธ์ ก็ยังสามารถรับมือได้!

แต่เมื่อต่อสู้กับหลินหยาง เขากลับไร้กำลังเช่นนี้.....

หากฉางหลานเทียนเจวี๋ยออกไปจากตำหนักมังกรด้วยสภาพเช่นนี้ เขาจะมีหน้าไปเผชิญหน้าพ่อได้อย่างไร? ทุกคนจะต้องผิดหวังในตัวเขาอย่างแน่นอน!

สองคนนี้ จะต้องตายสถานเดียว!

ฉางหลานเทียนเจวี๋ยคิดด้วยความโกรธอยู่ในใจ

แต่เมื่อเขากำลังปรับลมปราณเพื่อพักฟื้น จู่ๆ หลินหยางก็ผลักฉินเจี้ยนหนู่ออกไป

"คุณหนูฉินเจี้ยน คนคนนี้จะต้องตาย มิเช่นนั้น คนคนนี้จะต้องสร้างความวุ่นวายให้เราอย่างแน่นอน! ตอนนี้เขากำลังฟื้นฟูอาการบาดเจ็บอยู่ หากไม่ฆ่าเขา เมื่อเขาหายดีแล้ว เขาจะปล่อยเราไปได้อย่างไร?"

เมื่อพูดคำนี้ออกมา ลมหายใจของฉางหลานเทียนเจวี๋ยก็สั่นสะท้าน เขาลืมตาและจ้องมองไปที่หลินหยาง : "ถ้าแกกล้าลงมือกับฉัน! แกก็จะถูกฝังไปพร้อมกับฉัน!"

"สหาย! อย่าเพิ่งหุนหันพลันแล่น หรือว่า....จะคิดหาวิธีประนีประนอมกันก่อน!"

ฉินเจี้ยนหนู่มองฉางหลานเทียนเจวี๋ย และจะไม่เข้าใจความหมายของเขาได้อย่างไร?

แต่ตอนนี้จะฆ่าก็ฆ่าไม่ได้ จะปล่อยก็ปล่อยไปไม่ได้.....

ควรจะทำอย่างไรดี?

"ประนีประนอมงั้นเหรอ?"

หลินหยางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และพยักหน้าเบาๆ : "ในเมื่อคุณต้องการจะประนีประนอม เช่นนั้นฉันก็จะใช้วิธีประนีประนอมให้คุณ!"

"สหายคุณคิดว่าอย่างไรล่ะ?"

ฉินเจี้ยนหนู่เอ่ยถาม

"ทำลายเขาซะ!"

หลินหยางกล่าวอย่างเคร่งขรึม จากนั้นก็ใช้หมัดกระแทกเข้าไปทางฉางหลานเทียนเจวี๋ย

หมัดนี้รวดเร็วและดุดัน ถูกห่อหุ้มด้วยพลังอันแข็งแกร่ง ตกลงบนหน้าอกของเขาและกระจายออกไปทันที ราวกับกระแสไฟฟ้าปกคลุมทั่วร่างกายของฉางหลานเทียนเจวี๋ย และทำลายชีพจรทั้งหมดในร่างกายของเขา

"อย่า!"

ฉินเจี้ยนหนู่ต้องการเข้ามาขวาง

แต่....ไม่ทันซะแล้ว

ฉางหลานเทียนเจวี๋ยไม่ทันได้ตอบสนอง เขาล้มลงบนพื้นโดยตรง ในปากกระอักเลือดออกมาไม่หยุดราวกับน้ำพุ จากนั้นก็ไม่มีการเคลื่อนไหว หายใจรวยริน

ฉินเจี้ยนหนู่มองฉากนี้อย่างตกตะลึง ในสมองว่างเปล่าขาวโพลน

นี่คือทายาทของเทพยุทธ์ฉางหลาน.....

คนคนนี้ได้ทำลายเขา.....

นั่นไม่ใช่เพียงแค่น่ากลัวกว่าการฆ่าเขา!

ถึงขนาดกับว่า....นี่เป็นการตบหน้าเทพยุทธ์ฉางหลานอย่างโจ่งแจ้ง!