สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3556

ณ ที่นั่งชั้นหนึ่งอาคารมอบรางวัลนำจับ

จิ่วอวี้กำลังนั่งดื่มชาอึกใหญ่อยู่ด้านใน

ด้านข้างมีหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งที่เขาเพิ่งซื้อมาใหม่วางอยู่

เมื่อเห็นตัวอักษรอันน่าสยดสยองขวัญบนหนังสือพิมพ์ สีหน้าของจิ่วอวี้ก็ไม่น่าดูขึ้นมาทันที

"นายท่าน!"

ในเวลานี้ อวี่ปี้หงได้เปิดประตูเข้ามา เมื่อกวาดสายตามองไปยังที่นั่ง ก็เห็นว่ามีจิ่วอวี้อยู่เพียงลำพัง จึงอดไม่ได้ที่จะตกใจ

"จิ่วอวี้ นายท่านล่ะ?"

"นายท่านให้ผู้จัดการเถาจัดห้องฝึกฝน และไปเข้าฌานแล้ว!"

จิ่วอวี้กล่าวด้วยเสียงจริงจัง

สายตาของอวี่ปี้หงเคร่งขรึมเล็กน้อย รีบเดินเข้ามา หยิบหนังสือพิมพ์หนึ่งฉบับออกมาแล้ววางลงบนโต๊ะน้ำชา และกล่าวซักถามว่า: "เรื่องนี้ นายท่านเป็นคนทำหรือเปล่า?"

"แล้วคุณคิดว่าทั้งเมืองหลงซินยังมีใครที่มีคุณสมบัติแสงแห่งเทพอีกล่ะ?"

จิ่วอวี้ยิ้มเบาๆ

"หากพูดเช่นนี้ ก็นับได้ว่าพวกเราทำให้เทพยุทธ์อั้นเทียนต้องไม่พอใจถึงที่สุด...."

"ใช่แล้ว"

จิ่วอวี้ทอดถอนใจ

"เช่นนั้นก็แย่แล้วล่ะ"

หน้าของอวี่ปี้หงซีดเซียวเป็นอย่างมาก ร่างกายอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านเบาๆ ในดวงตาทั้งคู่ไม่เหลืออะไรนอกจากความหวาดกลัว

จิ่วอวี้เห็นเช่นนี้ ก็รู้สึกงุนงงเป็นอย่างมาก

"ผู้บัญชาการอวี่ นี่คุณเป็นอะไรไปเหรอ? นี่คุณกำลังหวาดกลัวเหรอ? แม้แต่เทพยุทธ์ไท่เทียนพวกเราก็ผิดใจมาแล้ว แล้วจะหวาดกลัวเทพยุทธ์อั้นเทียนเหรอ?"

"คุณคิดว่าเรื่องนี้มันจะง่ายแบบนี้เหรอ?"

อวี่ปี้หงลดเสียงให้เบาลงแล้วกล่าวว่า: "ฉันได้ตรวจสอบมาแล้ว ตอนนี้เทพยุทธ์ฉางหลานได้มุ่งเป้ามายังนายท่าน อีกอย่าง....เทพยุทธ์ไท่เทียนก็น่าจะเดินทางมาถึงเมืองหลงซินในอีกวันสองวันนี้ ถ้าหากบอกว่าเทพยุทธ์อั้นเทียนต้องการจะจัดการนายท่านละก็ คนที่นายท่านจะต้องเผชิญหน้าในขณะนี้....ก็คือสามในเจ็ดเทพยุทธ์ผู้ยิ่งใหญ่!"

ตึง!

จิ่วอวี้ล้มก้นลงนั่งกับพื้นโดยตรง น้าหกรดเต็มตัวเขา

แต่เขาไม่กล้านั่งนาน จึงรีบป่ายปีนขึ้นมา แล้วมองอวี่ปี้หงอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

"เทพยุทธ์ไท่เทียนจะมาเหรอ? เทพยุทธ์ฉางหลาน....ก็จะจัดการพวกเราเหมือนกันเหรอ? ข่าวเหล่านี้.....ถูกต้องแม่นยำไหม?"

"คุณคิดว่าฉันมีความจำเป็นที่จะต้องโกหกคุณไหมล่ะ?"

อวี่ปี้หงกล่าวอย่างไม่พอใจ

จิ่วอวี้ทึ่มทื่อไปโดยสิ้นเชิง

"จบแล้ว....จบเห่แล้ว....เทพยุทธ์ทั้งสาม.....ทั้งสวรรค์และบนโลก ไม่มีใครช่วยพวกเราได้แล้ว....."

เขาพูดพึมพำด้วยความตกตะลึง บนใบหน้ามองไม่เห็นความหวังแม้แต่น้อย

"เรื่องราวมาถึงขั้นนี้แล้ว พวกเราคงทำได้เพียงแค่หนี! ฉันต้องการพบนายท่าน เพื่อโน้มน้าวให้ขาไม่ต้องไปพบเย่เหยียนอะไรนั่น และรีบหนีเอาชีวิตรอดไปจะดีกว่า พวกเราควรจะหนีออกไปจากชีพจรมังกรใต้ดินเดี๋ยวนี้!!"

อวี่ปี้หงแอบกัดฟันกล่าว

"พูด...พูดถูก....ไป....พวกเราไปหานายท่านกันเถอะ!"

จิ่วอวี้รีบลุกขึ้น แล้ววิ่งออกจากที่นั่งไปกับอวี่ปี้หง และวิ่งลงไปยังชั้นใต้ดินของอาคารมอบรางวัลนำจับ

ชั้นใต้ดินเป็นห้องที่เรียงเป็นแถวที่ออกแบบเป็นพิเศษ

ที่นี่ เป็นพื้นที่ในอาคารมอบรางวัลนำจับที่ออกแบบมาเป็นพิเศษเพื่อให้คนได้ฝึกฝนและเข้าฌาน

แต่ละห้องได้รับการปกป้องด้วยม่านพลังพิเศษ วัสดุหินในแต่ละห้อง สร้างมาจากหินมังกรที่แข็งแกร่งที่สุดในชีพจรมังกรใต้ดิน ซึ่งจะไม่ถูกทำลายได้ง่ายๆ

คนที่ฝึกฝนและเข้าฌานที่นี่จึงไม่ต้องกังวลว่าจะถูกรบกวนจากโลกภายนอก เพราะตราบใดที่เข้ามาในห้องเพื่อเข้าฌานในอาคารมอบรางวัลนำจับแล้ว ไม่ว่าใครต่างก็ได้รับการปกป้องจากอาคารมอบรางวัลนำจับทั้งสิ้น

คนทั้งสองรีบดินมุ่งหน้าไป ผ่านระเบียงทางเดิน และมุ่งตรงไปยังห้องด้านในสุด

เดิมทีหลังหยางที่หลินหยางเอาชนะยาอายุวัฒนะของเถาเฉิงได้ เถาเฉิงจึงรู้สึกประหลาดใจในระดับขั้นยาอายุวัฒนะของเขา และได้จัดเตรียมห้องเพรสซิเดนท์สูทเพื่อใช้ในการฝึกฝนแล้วเข้าฌานให้โดยตรง

กระทั่งหน้าประตูห้องยังมีผู้คุมสองคนยืนอยู่ด้วย

เมื่อเห็นจิ่วอวี้และอวี่ปี้หงรีบเดินเข้ามาใกล้ ผู้คุมทั้งสองก็ชักมีดจากที่เอวออกมาทันที และตะโกนเสียงดังว่า: "สถานที่สำคัญในการเข้าฌาน คนนอกห้ามเข้า! ท่านทั้งสองกรุณาออกไปโดยเร็ว!"

เพียงพูดคำนี้จบ ผู้คุมทั้งสองก็ส่งพลังแห่งสวรรค์ออกมาโดยตรง

เจตนาสังหารพลุ่งพล่านออกมา!

คนทั้งสองตื่นตกใจ

จิ่วอวี้จึงรีบกล่าวอธิบายว่า: "นายท่านทั้งสอง พวกเราเป็นลูกน้องของท่านนั้นที่อยู่ด้านใน! พวกเรามีธุระสำคัญต้องการจะพบกับท่านที่อยู่ด้านใน นายท่านทั้งสองได้โปรดให้พวกเราเข้าไปเถอะนะ!"

"ไปให้พ้น!"

ผู้คุมทั้งสองมีท่าทียืนกราน ไม่ยอมเจรจาด้วยโดยสิ้นเชิง

จิ่วอวี้ตกใจ ค่อนข้างทำอะไรไม่ถูก

"สหายทั้งสอง ตอนนี้พวกเรามีความจำเป็นที่จะต้องพบกับท่านผู้นั้นที่อยู่ด้านใน พวกคุณได้โปรดอย่าทำให้พวกเราต้องลำบากเลยนะ!"

สายตาของอวี่ปี้หงค่อยๆ เยือกเย็น และหงุดหงิดเป็นอย่างมาก

"ฉันว่าพวกคุณต่างหากที่ทำให้พวกเราต้องลำบาก!"

"จริงเหรอ?"

ดวงตาของจิ่วอวี้เบิกโต อย่างไม่อยากจะเชื่อ

"ระวัง"

อวี่ปี้หงกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า

คนทั้งสองจ้องเขม็งมองชายผู้นั้น

ชายผู้นั้นก็มองอวี่ปี้หงและจิ่วอวี้อย่างละเอียดถี่ถ้วน

แต่ไม่นาน สายตาของเขาก็มองไปยังผู้คุมที่อยู่ด้านหลังสองคนนั้น

เห็นได้ชัดว่า ทั้งสองคนนี้ไม่ได้อยู่ในสายตาของชายผู้นั้น

"ท่านต้องการจะไปที่ห้องท้ายสุดนั้นเหรอ?"

เมื่อเห็นชายคนนั้นไม่สนใจห้องอื่น และมุ่งตรงมายังห้องท้ายสุด อวี่ปี้หงจึงกุมดาบใหญ่ของเธอแน่น และกล่าวถามด้วยเสียงเคร่งขรึม

"ใช้แล้ว คุณผู้หญิง คุณมีปัญหาอะไรเหรอ?"

ชายผู้นั้นยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าวถาม

เพียงจิ่วอวี้ได้ฟัง ก็เข้าใจอะไรบางอย่างทันที

"ท่านเป็นใครกัน?" อวี่ปี้หงกล่าวถาม

"คุณผู้หญิง นี่ไม่ใช่สิ่งที่คุณจะสามารถถามได้"

ชายผู้นั้นยิ้มแล้วกล่าว จากนั้นก็ไม่สนใจอวี่ปี้หง และเดินเข้าไปต่อ

"นี่...."

จิ่วอวี้คิดจะทำอะไรบางอย่าง แต่ถูกอวี่ปี้หงขวางเอาไว้

เธอส่งสายตาให้กับจิ่วอวี้ แสดงเจตนาว่าอย่าทำอะไรบุ่มบ่าม

"ลงมือเลยไม่ได้เหรอ?"

จิ่วอวี้ลดเสียงเบาลงแล้วกล่าวถาม

อวี่ปี้หงส่ายหน้า: "ฉัน....ไม่สามารถเอาชนะได้....."

"เช่นนั้นตอนนี้....ควรจะทำอย่างไรดีล่ะ?"

จิ่วอวี้ขมวดคิ้วแล้วกล่าวอย่างจนใจ

อวี่ปี้หงครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วกล่าวด้วยเสียงเบาๆ ว่า: "รีบไปหาผู้จัดการเถา แล้วให้เขาเชิญยอดฝีมือของอาคารมอบรางวัลนำจับเข้ามาโดยเร็ว!"