สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3553

"ใช้ยา?"

จิ่วอวี้ประหลาดใจ มองไปทางหยิงเจิ้ง ในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย

“ท่านครับ นี่เป็นเครื่องมือพิเศษในการระบุเจ้าสมบัติ! ยาแบบไหนกันที่เพิ่มเจ้าสมบัติให้คนได้? ถ้ามียาแบบนั้นจริง มันจะไม่เย้ยฟ้าดินเกินไปหรือ?”

จิ่วอวี้พูดออกมาอย่างระมัดระวัง

ระดับการฝึกฝน ไม่ใช่ว่าขึ้นอยู่กับหยาดเหงื่อและการพยาามฝึกฝนหนักเท่านั้น แต่ยังขึ้นอยู่กับพรสวรรค์ด้วย

เดิมทีในโลกนี้ก็ไม่มีอะไรยุติธรรมอยู่แล้ว

บางคนที่มีพรสวรรค์ต็มเปี่ยม เพียงแค่อายุสิบปีก็สามารถเชี่ยวชาญความรู้ระดับวิทยาลัยได้ได้แล้ว ในขณะที่บางคนทุ่มเทเรียนอย่างหนักแต่ก็ยังไม่สามารถเข้าเรียนในโรงเรียนระดับกลางได้

คำว่าพรสวรรค์เป็นสิ่งที่ลึกลับเกินไป

ถ้าในโลกนี้มียาชนิดใดที่สามารถเพิ่มพรสวรรค์ได้จริงๆ เกรงว่าคงจะน่ากลัวกว่ายาที่ช่วยเพิ่มอายุขัยอีกเสียด้วยซ้ำ

“ข้าเองก็รู้สึกว่ามันแปลก ยาใดใดในโลกนี้ก็ไม่สามารถเพิ่มพรสวรรค์ได้ แต่ภายในร่างกายของบุคคลนี้มียาจำนวนมากไหลเวียนอยู่จริงๆ! บางที ยาทุกชนิดที่เขาใช้ อาจเป็นอาวุธพิเศษนี้เท่านั้น”

หลินหยาเหลือบมองเหยียนฉิว พลางก้มศีรษะต่ำลงและพึมพำราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่

แสงสีแดงที่หยิงเจิ้งปล่อยออกมาทำให้บริเวณทั้งหมดระเบิด

ร่างกายอันบอบบางของอั้นหมิงเยว่สั่นเทา มองไปที่ลูกบอลวงกลมขนาดใหญ่อย่างไม่เชื่อ ในหัวขาวโพลนและว่างเปล่า

ไม่นานมานี้บพึ่งได้ดวลประลองกัยฉางหลานฟู้ แม้ว่าจะเป็นฝ่ายแพ้ แตก็ได้ยังรับบาดแผลจากดาบจนเสียหน้าไปบ้าง

ทว่าตอนนี้ ที่อยู่ต่อหน้าผู้ชมจำนวนมาก พรสวรรค์ของนางยังเทียบกับคนจากตระกูงหยิงที่อยู่ระดับธรรมดาๆ อย่างหยิงเจิ้งไม่ได้!

เป็นไปได้ยังไง?

“เป็นไปไม่ได้ มันต้องมีอะไรผิดปกติแน่! หยิงเจิ้งพรสวรรค์ของเจ้าในตระกูลหยิงก็กลางๆไม่มากไม่น้อย แล้วพรสวรรค์ของเจ้าจะมากกว่าของข้าได้อย่างไร?”

อั้นหมิงเยว่กัดฟันและพูดออกมา

“โอ้ อั้นหมิงเยว่ เจ้ายกยอตัวเองว่าเป็นใครงั้นเหรอ? ให้ข้าบอกเจ้าไหม! ผู้หญิงอย่างเจ้าน่ะ เทียบไม่ได้กับตระกูลหยิงของข้าหรอก! เจ้าคิดว่าพรสวรรค์ของเจ้าสูงส่งมากเหรอ? ในสายตาพวกเรา มันก็แค่ธรรมดาทั่วไปเท่านั้นแหละ!"

หยิงเจิ้งยิ้มเยาะเย้ยอย่างเหยียดหยาม

"ไอ้เวร!"

“บังอาจ! เจ้ากล้าดียังไงมาดูถูกคุณหนูของพวกเรา!”

“รนหาที่ตาย!”

คนรอบตัวชักดาบออกมาและจ้องมองไปที่คนตระกูลหยิง ราวกับว่าพวกเขากำลังเตรียมพร้อมที่จะลงมือ

เมื่อเห็นเช่นนี้ คนตระกูลหยิงก็ก้าวไปข้างหน้าเพื่อเตรียมประจัญหน้าทันที

ตระกูลหยิงก็มีคนจำนวนไม่น้อย และการจะเผชิญหน้ากับคนของเทพยุทธ์อั้นเทียนเหล่านี้ ก็ไม่ใช่เรื่องยาก

ทั้งสองฝ่ายต่างก็ทำสงครามกัน

ผู้ดูรอบๆ ต่างก้าวถอยไปด้านหลังเพื่อหลีกเลี่ยงลูกหลง

หยิงเจิ้งหรี่ตาและจ้องมองไปที่อั้นหมิงเยว่ ท่าทางเต็มไปด้วยความมั่นใจ

“คุณหนูใหญ่ หากเจ้าคิดจะลงมือแล้วล่ะก็ ไม่ว่าเมื่อไหร่ ข้าก็พร้อมเสมอ แต่ข้าคิดว่าเจ้าอาจเสียเปรียบนะ! เจ้าคิดให้รอบคอบหน่อยแล้วกัน!”

คำพูดพวกนี้ยโสโอหังขนาดไหนกัน?

ผู้ใต้บังคับบัญชาของเทพยุทธ์อั้นเทียน ต่างก็โกรธเคืองจนใบหน้าและหูเป็นสีแดง ดวงตาก็แดงเถือก บางคนแทบไม่สามารถยับยั้งตัวเองไว้ได้อีก และเปิดใช้งานพลังแห่งสวรรค์เตรียมพร้อมที่จะลงมือทันที

เมื่อเช่นนี้ ตระกูลหยิงก็ก้าวไปข้างหน้าเพื่อเผชิญหน้ากับเขาทันที

แต่ในตอนนั้นเอง อั้นหมิงเยว่ก็ตะโกนขึ้นว่า "พวกเรากลับ!"

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ พวกเขาต่างก็มองไปที่อั้นหมิงเยว่ด้วยความประหลาดใจที่ปรากฎขึ้นเต็มใบหน้า

"คุณหนู?"

“รับกลับไปซะ อย่าไปยุ่งกับพวกมัน!”

อั้นหมิงเยว่พูดออกมาด้วยเสียงแหบแห้ง จากนั้นก็หมุนตัวหันหลังเดินออกไปข้างนอก

"นี้มัน..."

ผู้คนต่างจ้องมองกันด้วยสายตาเบิกกว้าง

อั้นหมิงเยว่จะยอมจากไปทั้งแบบนี้จริงๆเหรอ?

การกระทำเช่นนี้จะไม่ทำให้เทพยุทธ์อั้นเทียนขายหน้าหรือ?

เหล่าพรรคพวกลังเลอยากที่จะพูดออกมา แต่เมื่อเห็นท่าทางที่เด็ดเดี่ยวของอั้นหมิงเยว่ พวกเขาก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมจากไป

"ฮ่าๆๆๆ..."

จิ่วอวี้ตกใจและมองไปทางหยิงเจิ้ง

อย่างที่คาดไว้ ในดวงตาของหยิงเจิ้งเต็มไปด้วยความผิดหวัง

"ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง..."

จิ่วอวี้พยักหน้าจากนั้นมองไปทางหลินหยาง: "ท่านครับ ไปลงทะเบียนต่อกันเถอะ"

"รออีกสักเดี๋ยว"

ทันใดนั้น หลินหยางก็เดินออกจากกลุ่มไป

จิ่วอวี้ตกใจ "ท่าน ท่าจะทำอะไรน่ะ..."

"สถานที่แห่งนี้จะมีคนพลุกพล่านน้อยสุดเวลาไหน"

“หลัง 12.00 น.ละมั้ง ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่มีการลงทะเบียนสูงสุด ส่วนหลัง 12.00 น. ทุกคนต่างก็ไปพักผ่อน โดยปกติแล้วที่นี่ก็จะไม่มีคนเลย”

จิ่วอวี้พูด

แม้ว่าเส้นเลือดมังกรใต้ดินจะมืดไม่มีแบ่งกลางวันกลางคืน แต่ผู้คนที่นี่ยังคงบันทึกเวลาและพักผ่อนเมื่อถึงเวลา

เมื่อหลินหยางได้ยินสิ่งนี้ เขาก็เดินไปที่มุมด้านข้าง นั่งขัดสมาธิ และรออย่างเงียบๆทันที

จิ่วอวี้สับสน แต่ก็ไม่สามารถพูดอะไรได้ ดังนั้นจึงได้แต่รอหลินหยางเท่านั้น

ตอนนี้เป็นเวลา11โมงแล้ว และคนส่วนใหญ่ที่ปากมังกรก็ทะยอยออกไปแล้ว

เหลือเพียงไม่กี่คนที่ไม่มีที่อยู่อาศัยถาวรและนอนอยู่บนพื้น

“ท่านครับเกือบจะถึงเวลาแล้ว!”

จิ่วอวี้มองไปรอบๆแล้วพูดว่า

หลินหยางที่กำลังนั่งขัดสมาธิ ลืมตาขึ้นแล้วกวาดตามองไปรอบๆ จากนั้นก็เดินไปที่ลูกบอลขนาดใหญ่ กัดนิ้วพร้อมกดปลายนิ้วตนเองลงไปบนลูกบอล

ทันใดนั้น แสงศักดิ์สิทธิ์หลากสีสันกเปล่งประกายพวยพุ่งออกมาจากลูกบอล สว่างจ้าเต็มปากมังกรทั้งหมด...

จิ่วอวี้ตกตะลึง

ผู้ฝึกฝนธรรมดาหลายคนที่กำลังหลับอยู่ก็ลืมตาขึ้นมา แล้วจ้องมองดูลูกบอลด้วยแสงสีสันสดใสด้วยความตกใจ และพวกเขาก็ต้องตกตะลึงไปในจุดนั้น..