สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3547

หลางปั๋วพาทั้งสองคนเข้าไปในตำหนัก

แต่ละจุดของด้านในตำหนักมีกลิ่นอายของอารักขาที่น่าสะพรึงกลัว

พวกเขาเห็นฉางหลานฟู้ ต่างทยอยทำความเคารพด้วยความนอบน้อม

ฉางหลานฟู้ขมวดคิ้วเป็นปม รู้สึกไม่อยากจะเชื่อ

“เมื่อก่อนคนเหล่านี้ไม่เคยเคารพผมแบบนี้เลย…..”

ไม่นาน ทั้งสองคนก็มาถึงสนามประลองการต่อสู้

เวลานี้ องครักษ์ของเทพยุทธ์ฉางหลานกำลังฝึกอยู่ในสนามประลองการต่อสู้

พวกเขาต่อสู้กันอย่างบ้าคลั่ง ไม่เห็นเดือนเห็นตะวัน พลังแห่งสวรรค์ลอยกระเพื่อม กระจายออกไปบริเวณโดยรอบราวกับคลื่น

ชายวัยกลางคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมสีน้ำเงินขอบสีขาว กำลังนั่งอยู่บนอัฒจันทร์หน้าสนามประลองการต่อสู้ เฝ้าดูผู้คนในสนามประลองการต่อสู้อย่างเงียบ ๆ

ชายคนนั้นท่าทางจริงจัง สีหน้าของเขาเคร่งขรึม และไม่สามารถสัมผัสรังสีออร่าของเขาได้เลย ดูเหมือนว่าเขาจะกลับคืนสู่พื้นฐานแล้ว

แต่เมื่อเดินเข้าไปใกล้ หลินหยางกลับเริ่มหายใจลำบาก

และความรู้สึกแบบนี้ยิ่งเข้าใกล้ยิ่งหนาแน่นมากขึ้น

หลินหยางสัมผัสได้ถึงฐานะของคนผู้นี้ แววตาก็ตึงเครียดขึ้นมา

“น้อมเคารพท่าน ขอให้ท่านเกษมสุข ชีวิตยืนยาว!”

หลางปั๋วคุกเข่าลงบนพื้น โค้งคำนับด้วยความเคารพ

“ลูกขอน้อมเคารพท่านพ่อ”

ฉางหลานฟู้คุกเข่าประสานมือ

นี่คือเทพยุทธ์ฉางหลานที่เล่าขานกันเหรอ?

หลินหยางจ้องมองคนที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์สูง และหวังว่าจิตใจของตัวเองจะสงบนิ่ง

แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามยังไง ก็ไม่สามารถนิ่งเหมือนตอนแรกได้

น่ากลัวมาก!

นี่คือเทพยุทธ์ของดินแดนมังกรใต้ดินเหรอ?

ระดับเกินมนุษย์แบบนี้ สามารถฝึกออกมาได้ยังไง?

ไม่สามารถทราบได้

อีกอย่างหนึ่งที่ทำให้คนตกตะลึง คิดไม่ถึงว่ายอดฝีมือระดับนี้จะมีอีกหกคนด้วย….

“สามหาว เห็นท่านเทพยุทธ์แล้ว ทำไมไม่คุกเข่า?”

องครักษ์เทพยุทธ์ที่อยู่ด้านข้างตะคอกตำหนิด้วยความเดือดดาล

เสียงก้องกังวานราวกับสายฟ้าฟาดทำให้แก้วหูของคนสั่นสะเทือน

หลินหยางขมวดคิ้วเป็นปม มองจ้องฝ่ายตรงข้าม แต่กลับไม่ไหวติง

“ท่านพ่อ นี่คือเพื่อนสนิทของลูก อาจจะเสียมารยาทกับท่าน ท่านโปรดอภัยด้วย!”

ฉางหลานฟู้รีบพูดขึ้น

“เพื่อนสนิท?”

เทพยุทธ์ฉางหลานมองไปทางหลินหยางด้วยสายตาราบเรียบ

แค่แวบเดียวเท่านั้น

ครืน!

หลินหยางรู้สึกสมองขาวโพลน เหมือนจิตวิญญาณของตัวเองถูกฝ่ายตรงข้ามมองทะลุได้

เขาสีหน้าซีดเผือด ถอยหลังไปครึ่งก้าว และใบหน้าซีดเผือดนี้มีเหงื่อไหลซึมออกมาด้วย….

แตกต่าง!

มากเกินไปแล้ว!

หลินหยางเบิกตาโพลงกว้าง

เขาเชื่อ ถ้าหากได้ประลองกับคนผู้นี้ขึ้นมาจริงๆ ภายในสิบกระบวนท่า ตัวเองจะต้องแพ้….

“ในเมื่อคนผู้นี้เป็นเพื่อนสนิทของแก งั้นพ่อก็จะไม่อะไร!”

เทพยุทธ์ฉางหลานพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ขอบคุณครับท่านพ่อ”

ฉางหลานฟู้ทั้งตื่นตะลึงทั้งดีใจ

เมื่อก่อนเทพยุทธ์ฉางหลานไม่สนใจคำพูดของเขาเลย

แต่วันนี้กลับรับฟังคำพูดของเขา

แบบนี้จะไม่ให้เขาดีใจได้ยังไง?

“แก ลงไปเอาดาบมาเล่มหนึ่ง”

เทพยุทธ์ฉางหลานพูดกับฉางหลานฟู้อย่างราบเรียบ

ฉางหลานฟู้ชะงักงัน เขาไม่เข้าใจ แต่ไม่กล้าถาม จึงรีบพยักหน้าและลงไปสนามประลองการต่อสู้

องครักษ์ที่อยู่ด้านข้างรีบยกมือข้างหนึ่งขึ้นสูง

คนที่อยู่ด้านในสนามจึงหยุดการต่อสู้ทั้งหมด และทยอยถอยหลังออกไป

ฉางหลานฟู้ดึงดาบออกมาจากชั้นเก็บอาวุธ เขามองไปทางเทพยุทธ์ฉางหลานด้วยความไม่เข้าใจ

“เตรียมตัวพร้อมหรือยัง?”

เวลานี้ เทพยุทธ์ฉางหลานพูดขึ้นอย่างราบเรียบ

“ท่านพ่อ ท่านจะให้ลูกทำอะไร?”

ฉางหลานฟู้ถามด้วยความสงสัย

แต่เทพยุทธ์ฉางหลานไม่พูดพร่ำทำเพลง เขายกมือขึ้นข้างหนึ่ง นิ้วมือค่อยๆโค้งงอลง จากนั้นดีดเบาๆ….

ฟิ้ว!

ปราณดาบพุ่งออกมาจากปลายนิ้วของเขา ห้ำหั่นมาทางฉางหลานฟู้….

“อะไรกัน?”

ฉางหลานฟู้หายใจติดขัด รีบยกดาบขึ้นต้าน

เคร้งๆๆๆ….

เสียงวัตถุกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว

ชี่ปราณดาบเหมือนมีชีวิต คิดไม่ถึงว่ามันจะล้อมรอบโจมตีฉางหลานฟู้ขึ้นมา

ปราณดาบโจมตีอย่างมีจุดมุ่งหมายเหมือนสิ่งมีชีวิต มันโจมตีเป็นขั้นเป็นตอน คิดไม่ถึงว่าจะถึงขั้นแสดงทักษะดาบออกมา….

หลังจากฉางหลานฟู้ต่อต้านอยู่หลายกระบวนท่า จนตอนนี้เขาหอบแฮกๆแล้ว

แต่เขาไม่ได้ยอมแพ้ เขาจ้องมองและปรับอารมณ์ของตัวเอง จากนั้นเริ่มใช้ทักษะดาบฉางหลาน

หลังจากได้รับการชี้แนะจากหลินหยาง ทักษะดาบฉางหลานของเขาในตอนนี้อยู่ระดับสุดยอดแล้ว มันเปล่งประกายออกมาแบบไม่มีที่ติเลย

“อ๋อ?”

เทพยุทธ์ฉางหลานที่อยู่บนอัฒจันทร์มองด้วยความแปลกใจ

ส่วนหลินหยางที่อยู่ด้านล่างจ้องมองดูอย่างตั้งใจ

เขาพบว่า ปราณดาบนี้ไม่ได้ถูกเทพยุทธ์ฉางหลานควบคุม แต่ฝ่ายตรงข้ามแค่ปล่อยออกมาแบบตามอำเภอใจเฉยๆ

เทพยุทธ์แค่ปล่อยพลังออกมาแบบเบาๆยังน่ากลัวขนาดนี้ ….ถ้าเขาโถมพลังออกมาหมด ไม่ใช่ว่าฟ้าจะถล่ม โลกทลายเลยเหรอ?

คนที่อยู่บริเวณโดยรอบมองไปทางฉางหลานฟู้

แต่ถึงแม้ฉางหลานฟู้จะใช้พลังทั้งหมด เขาก็ยังไม่สามารถสู้ปราณดาบนี้ได้ ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยรอยดาบ มองดูแล้วน่ากลัวมาก

หลังจากสู้เกือบจะร้อยกระบวนท่าแล้ว ปราณดาบก็คว้าโอกาส ดีดดาบที่อยู่ในมือเขาออกไป จากนั้นพุ่งมาแทงที่หัวใจของเขา

ฉางหลานฟู้ชะงักงัน

หลินหยางเองก็แปลกใจ

มันคือที่ไหน?

“ทำไม? ไม่กล้าเหรอ?”

เทพยุทธ์ฉางหลานถามขึ้น

“ได้ครับ!”

ฉางหลานฟู้รีบพยักหน้า

เทพยุทธ์ฉางหลานจึงมองไปทางหลินหยาง และพูดว่า“ผมได้ยินมาว่า ครั้งนี้ที่ฉางหลานฟู้ออกมาจากป่าโลกยมบาลได้ เป็นเพราะคุณช่วยเหลือ?”

“ร่วมด้วยช่วยกันครับ”

หลินหยางพูดอย่างราบเรียบ

“เหรอ…คุณมีอะไรที่อยากทำให้สำเร็จไหมละ?”

จู่ๆเทพยุทธ์ฉางหลานก็พูดขึ้น

“อะไรนะ?”

หลินหยางตะลึง

“บางทีคำพูดของผมอาจจะทำให้คุณไม่เข้าใจ เดี๋ยวผมจะพูดตรงๆ คุณมีคำสั่งเสียอะไรไหม?”

เทพยุทธ์ฉางหลานพูดขึ้น

พอได้ยินคำนี้ หลินหยางถึงกับงง

“ท่านพ่อ? ท่านหมายความว่ายังไง?”

ฉางหลานฟู้เองก็งง

“ท่านเทพยุทธ์ ผมกับคุณไม่มีความแค้นต่อกัน? ทำไมถึงจะฆ่าผม?”

หลินหยางขมวดคิ้วถาม“หรือเป็นเพราะเรื่องก่อนหน้านี้ของฉางหลานฟู้?”

“เรื่องเล็กน้อยแบบนั้น ผมจะสนใจเหรอ?”

เทพยุทธ์ฉางหลานพูดด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก“และผมก็ไม่ได้คิดจะฆ่าคุณ!”

“งั้น ท่านเทพยุทธ์หมายความว่ายังไง?”

“เพราะผมต้องเอาตัวคุณให้เทพยุทธ์อั้นเทียน”

เทพยุทธ์ฉางหลานพูดขึ้นอย่างราบเรียบว่า“จากที่ผมได้ยิน ตอนอยู่ป่าโลกยมบาลคุณกับฉางหลานฟู้มีปัญหากับอั้นหมิงเยว่ แถมฉางหลานฟู้ยังทำให้อั้นหมิงเยว่ได้รับบาดเจ็บ! เพื่อระงับโทสะของเทพยุทธ์อั้นเทียน แน่นอนว่าผมต้องให้คำอธิบายกับเขา แต่ผมเอาฉางหลานฟู้ให้ไม่ได้หรอก เพราะฉะนั้น คุณถือว่าเป็นทางเลือกที่ดี”

พอได้ยินคำนี้ หลินหยางเข้าใจทันที

“เพราะฉะนั้น เมื่อกี้ที่คุณทดสอบฉางหลานฟู้ ก็เพื่ออยากจะดูว่าเขาใช้ความสามารถของเขาทำให้อั้นหมิงเยว่ได้รับบาดเจ็บ หรือว่าอาศัยกลอุบายใช่ไหม? ถ้าฉางหลานฟู้อาศัยกลอุบายทำให้ฝ่ายตรงข้ามได้รับบาดเจ็บ คุณก็จะส่งพวกเราสองคนไปใช่ไหม?”

“ถูก!”

เทพยุทธ์ฉางหลานพยักหน้า

ฉางหลานฟู้มองไปทางพ่อของตัวเองด้วยความตื่นตะลึง

“ผมบอกแล้ว เลือดของฉางหลาน ไม่ต้องการคนไร้ความสามารถ! แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าฉางหลานฟู้มีการฝึกอบรม เพราะฉะนั้นผมเลยจะเอาเขาไว้!”

“ส่วนคุณ…ไม่จำเป็นต้องเอาไว้!”

เทพยุทธ์ฉางหลานโบกมือด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก

ชั่วพริบตาเดียว องครักษ์เทพยุทธก็กระโจนเข้ามา….

หลินหยางสายตาตึงเครียด รีบขับเคลื่อนพลังแห่งสวรรค์ เตรียมจะลงมือ

แต่เวลานี้ จู่ๆฉางหลานฟู้ก็ยกดาบยาวพุ่งมา

“ฉันจะดูสิ ว่าใครมันกล้าแตะต้องอาจารย์ของฉัน!”