สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3543

ทุกคนไม่ยอมพูด กระโจนพุ่งไปทางหลินหยางทันที

แต่หลินหยางสีหน้าเฉยชา ไม่หวาดกลัวคนกลุ่มนี้แม้แต่น้อย เขาถือดาบและฟาดฟันไป

ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กัน

แต่ในสายตาของอั้นหมิงเยว่ นี่คือการสังหารหมู่ฝ่ายเดียว

คนของตัวเองขัดขวางต้านหลินหยางไม่ได้

อยู่ที่นี่ไม่ได้!

อั้นหมิงเยว่จะกล้าลังเลใจที่ไหน เธอหันหน้าแล้วก็วิ่งทันที

“อาจารย์….”

ฉางหลานฟู้ที่อยู่ทางด้านนั้นรีบตะโกนขึ้น ยังหมายจะตามไป แต่ถูกหลินหยางห้ามไว้

“ไม่ต้องตามไป ช่วยผมจัดการคนเหล่านี้ก่อน!”

หลินหยางตะโกนด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

ฉางหลานฟู้เห็นสถานการณ์นี้ เลยรู้ว่าต่อให้ตัวเองตามอั้นหมิงเยว่ไปก็ไม่สามารถรั้งเธอไว้ได้ จึงยกดาบขึ้นไปช่วยหลินหยาง จัดการลูกน้องของอั้นหมิงเยว่

ด้านในป่าโลกยมบาลมีเสียงโหยหวนดังออกมาอย่างต่อเนื่อง

ไม่นาน อั้นหมิงเยว่ก็ออกมาจากป่าโลกยมบาลได้

เธอไม่กล้าหันกลับไปมอง เธอโอบแขนที่หักขาด และรีบวิ่งไปเมืองที่ใกล้ที่สุดอย่างบ้าคลั่ง

อั้นหมิงเยว่ไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้มาก่อน

นับตั้งแต่เธอเกิดมา ได้รับการชี้แนะจากพ่อ ทักษะวรยุทธ์ก็สูงขึ้น ทางการแพทย์ยิ่งยอดเยี่ยม

ยากที่จะหาคู่ต่อสู้ในชีพจรมังกรใต้ดินได้

ถึงแม้จะเจอยอดฝีมือ ก็ยากที่จะเสียเปรียบ

แต่วันนี้ คิดไม่ถึงเธอถูกคนหั่นแขนไปข้างหนึ่ง…

ความอับอายแบบนี้ เป็นประวัติการณ์ ไม่เคยมีมาก่อน!”

แต่ที่ทำให้อั้นหมิงเยว่ไม่มีทางยอมรับได้เลยคือ คิดไม่ถึงว่าก้นบึ้งหัวใจของเธอจะเกิดความหวาดกลัว!

ต่อให้เผชิญหน้ากับเทพยุทธ์ เธอก็ไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้!

ทำไมคนธรรมดาคนหนึ่งถึงได้ทำให้ตัวเองหวาดกลัวแบบนี้ได้?

อั้นหมิงเยว่เบิกตาโพลงกว้าง เหงื่อไหลลงมาจากใบหน้าเล็กไม่หยุด

ล้มลุกคลุกคลานแบบนี้ ในที่สุดเธอก็มาถึงเมืองที่ใกล้ป่าโลกยมบาลที่สุด

ในเมืองมีผู้ติดตามของเทพยุทธ์อั้นเทียน จะรับเธอกลับไปเมืองหลงซิน

เพิ่งจะเข้าใกล้ประตูเมือง คนเฝ้าประตูเมืองก็อดไม่ได้ที่จะตื่นตกใจขึ้นมา

“นั่นเหมือนจะเป็นคุณหนูหมิงเยว่ไหม?”

“คุณหนูหมิงเยว่ได้รับบาดเจ็บเหรอ?”

“เร็วเข้า!”

พวกทหารต่างทยอยกระโจนออกมา ประคองอั้นหมิงเยว่เข้าไปในเมือง

“เร็ว เรียกพวกซานโกว่มา!”

อั้นหมิงเยว่หอบเล็กน้อย พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

ไม่นาน ในเมืองก็มีคนของเทพยุทธ์อั้นเทียนมารวมตัวกันอยู่ที่โรงน้ำชาแห่งหนึ่ง

อั้นหมิงเยว่กลืนเม็ดยาลง ถอนเข็มเงินออก และนั่งพักอยู่ในโรงน้ำชา

แม้แขนจะขาด แต่จากทักษะการแพทย์ของชีพจรมังกรใต้ดิน ต้องการจะฟื้นฟูสร้างแขนใหม่อย่างรวดเร็วไม่ใช่เรื่องยากลำบากหรอก

เวลานี้ คนกลุ่มหนึ่งสวมเสื้อคลุมดำถือดาบยาวเดินเข้ามา

“น้อมเคารพคุณหนูใหญ่!”

ทุกคนทยอยคุกเข่าลง พร้อมตะโกนขึ้นด้วยความพร้อมเพียง

“คุณหนูใหญ่ ใครทำให้ท่านได้รับบาดเจ็บเหรอ? ผู้ใต้บังคับบัญชาจะหั่นศพเขาเป็นหมื่นชิ้นอย่างแน่นอน!”

ชายวัยกลางคนที่เป็นหัวหน้าสวมหมวกหญ้าพูดขึ้นด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

อั้นหมิงเยว่ขมวดคิ้วเป็นปม แต่สุดท้ายก็ไม่พูดอะไร นอกจากหยิบชาหนึ่งแก้วที่อยู่บนโต๊ะมาดื่มจนหมด

“เฮ้? นี่ไม่ใช่ผู้สืบทอดเทพยุทธ์ของชีพจรมังกรใต้ดินผู้มีชื่อเสียงโด่งดัง คุณหนูใหญ่อั้นหมิงเยว่เหรอ? ทำไมจนตรอกซมซานแบบนี้ล่ะ?”

เวลานี้ ชายคนหนึ่งอายุประมาณสามสิบปียิ้มและพูดขึ้น และหรี่ตามองอั้นหมิงเยว่

“สารเลว กล้าเหยียดหยามคุณหนูใหญ่เหรอ?”

ชายวัยกลางคนโมโหมาก รีบดึงดาบออกมาทันที แต่ก็ถูกอั้นหมิงเยว่ห้ามไว้

“ซานโกว่ อย่าสามหาว หรือว่าแม้แต่คุณชายตระกูลเซียวนายก็ไม่รู้จักเหรอ?”

อั้นหมิงเยว่พูดด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก

“คุณชายตระกูลเซียวเหรอ?”

ชายวัยกลางคนที่ชื่อซานโกว่ชะงักงัน และเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงพูดว่า: “เทพยุทธ์ไท่เทียน….”

“เซียวซีเฟิง ฉันอารมณ์ไม่ดี ไม่ต้องมายั่วยุฉัน! เงียบปากให้สนิท!”

อั้นหมิงเยว่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา แฝงไปด้วยรังสีอำมหิต

“ไอ้หยาๆ คุณหนูใหญ่โหดเหี้ยมมาก….ได้ๆๆๆ ผมจะหุบปาก แต่ก่อนที่จะหุบปาก ผมอยากถามคุณหนึ่งข้อได้ไหม?”

ชายที่ชื่อเซียวซีเฟิงยิ้มและหรี่ตาพูดขึ้นว่า: “คุณหนูใหญ่ คุณบอกผมได้ไหม แขนนี้ของคุณ…ไปไหนแล้ว?”

“รนหาที่ตาย!”

อั้นหมิงเยว่โกรธมาก ตบโต๊ะทันที

ซานโกว่และคนอื่นๆชักดาบชี้ไปข้างหน้า และล้อมเซียวซีเฟิงไว้

ฉางหลานฟู้วางแก้วชาลง ตะคอกด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

“ไม่เจียมตัว!”

คนนั้นโกรธมาก เตรียมดึงดาบตรงช่วงเอวออกมาทันที

ฉางหลานฟู้ตาไวมือไว คว้าตะเกียบไม้ไผ่บนโต๊ะโยนไปทันที

ฟึบ!

ตะเกียบไม้ไผ่ทะลุมือคนผู้นั้น

“อา!”

คนผู้นั้นส่งเสียงร้องอย่างน่าเวทนา

คนที่อยู่บริเวณโดยรอบก็พุ่งเข้ามา และดึงดาบชี้ไปทางฉางหลานฟู้

ฉางหลานฟู้ไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย เขาลุกขึ้นเร่งพลังแห่งสวรรค์ และพูดด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึกว่า: “อยากลงมือเหรอ? ฉันจะดูพวกแกจะรอดชีวิตไหม!”

“ปากดี! พวกคุณรู้ไหมว่าพวกเราเป็นใคร? รู้ไหมคนนั่งด้านนั้นคือใคร? ผมจะบอกคุณให้นะ ท่านที่อยู่ทางด้านนั้น คือลูกสาวของท่านเทพยุทธ์อั้นเทียน คุณหนูใหญ่อั้นหมิงเยว่ของพวกเรา! คุณเป็นใคร ถึงได้กล้ามาร้องเอะอะอยู่ที่นี่เหรอ?”

คนคนหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“คนไม่มีความสำคัญโง่เขลา! ยังคิดจะเอาเทพยุทธ์อั้นเทียนมากดขี่ฝ่ายตรงข้ามเหรอ? แกรู้ไหมคนที่แกเอาดาบมาจ่ออยู่นี่เป็นใคร? จะบอกให้นะ เขาผู้นี้คือลูกชายของเทพยุทธ์ฉางหลาน ฉางหลานฟู้! พวกแกลงมือกับเขา ถือเป็นการตบหน้าของท่านเทพยุทธ์ฉางหลาน!”

โต๊ะข้างๆ ชายวัยรุ่นคนนั้นยิ้มและพูดขึ้น

พอเสียงนี้จบลง ทุกคนสีหน้าเปลี่ยนทันที

“ลูกนอกสมรสกระจอกจิ๊บจ๊อยคนหนึ่งเท่านั้นเอง! ลูกน้องของฉันยังไม่เคยได้ยินชื่อเลย คิดอยากขู่ขวัญเหรอ?อีกอย่าง เทพยุทธ์ฉางหลานยอมรับคุณไหม?”

อั้นหมิงเยว่รู้ว่าตัวเองหลบไม่พ้น จึงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา พยายามจะกู้หน้าคืน

“คุณพูดอะไร?”

ฉางหลานฟู้สีหน้าตึงเครียด จ้องเขม็งมองอั้นหมิงเยว่

เขาอยากลงมือมาก

แต่อยู่เมืองนี้ ถ้าลงมือแบบนี้ ภายใต้การจับจ้อของผู้คน มันจะเกี่ยวพันไม่ใช่แค่ความแค้นระหว่างสองคน แต่มันจะลากสองเทพยุทธ์เข้ามาด้วย

ด้วยเหตุนี้ฉางหลานฟู้จึงลังเลอย่างมาก

“ฉะนั้น คุณกำลังดูถูกฉางหลานฟู้ใช่ไหม?”

เวลานี้ จู่ๆหลินหยางที่ดื่มชาอยู่ก็เอ่ยปากขึ้นทันที

อั้นหมิงเยว่หายใจติดขัดเล็กน้อย ขมวดคิ้วเป็นปมยังไม่พูดอะไร

แต่กลับเห็นหลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า: “ในเมื่อคุณดูถูกฉางหลานฟู้ งั้นก็ใช้ฝีมือของคุณมาพูดเถอะ!”

“คุณหมายความว่ายังไงเหรอ?”

อั้นหมิงเยว่ถามด้วยน้ำเสียงอึมครึม

“คุณกับฉางหลานฟู้ต่อสู้กันสักยก! “ หลินหยางพูดขึ้นตรงๆ