สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3532

“มีเหตุผลที่ไหนกัน? สารเลว! สารเลวมาก!”

จิ่วอวี้อดไม่ได้ที่จะด่าทอ

เขาไม่มีทักษะ อากาศพิษของป่าโลกยมบาลแบบนั้นเขาไม่สามารถต้านทานได้หรอก แบบนี้จะไปเอาดอกไม้ไฟโลกยมบาลมาได้ยังไงเหรอ?

“เทพยุทธ์ฉางหลานต้องการให้พวกเราไปตายเป็นเพื่อนลูกชายของเขาชัดๆ!”

อวี้ปี้หงกำหมัดแน่นขนัด พร้อมกัดฟันสีเงินอย่างดุเดือด

หลินหยางสูดหายใจเข้าลึกๆ หลับตาทั้งสองข้าง และครุ่นคิดทันที

“ท่านหลิน ขอโทษจริงๆ ผมก็ไม่คิดว่าเรื่องจะกลายเป็นเช่นนี้…”

เถาเฉิงพูดด้วยความรู้สึกผิด

“ไอ้เวร แกจงใจแจ้งข่าวให้เทพยุทธ์ฉางหลาน

ส่งคนของเขามาบังคับให้พวกเรารับภารกิจใช่ไหม?”

จิ่วอวี้อารมณ์คุกรุ่น พุ่งเข้าไปคว้าและด่าเถาเฉิง

“จิ่วอวี้ ไม่ต้องมาวุ่นวาย!”

อวี่ปี้หงดึงจิ่วอวี้กลับมา และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า: “จากตำแหน่งกับพลังของผู้ดูแลเถา ถ้าต้องบังคับพวกเราจริงๆ ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้หรอก!”

“งั้นตอนนี้พวกเราควรจะทำยังไงดี?”

จิ่วอวี้นั่งห่อเหี่ยวลงบนพื้น ตะโกนพูดด้วยความหมดหวัง

อวี่ปี้หงไม่เอ่ยปากพูดอะไร แต่ใบหน้าเล็กเต็มไปด้วยความหมดหวังสิ้นหวัง

“พวกคุณส่งผมไปป่าโลกยมบาลเถอะ!”

และเวลานี้ ฉางหลานฟู้ได้เงยหน้าขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

“ส่งคุณไปป่าโลกยมบาลเหรอ?”

อวี่ปี้หงมองเขาด้วยสายตาเย็นชา: “คุณหมายความว่ายังไง?”

“อย่าเข้าใจผิด ผมไม่คิดที่จะให้พวกคุณไปตายเป็นเพื่อนผมหรอก คนผู้นั้นต้องการให้พวกคุณตายกับผม แต่ผมจะไม่ยอมทำตามเขา พวกคุณไปกับผมถึงทางเข้าป่า จากนั้นพวกคุณก็กลับเถอะ ผมจะเข้าไปลำพัง พอผมตาย พวกคุณก็มารายงานผล แบบนี้ก็พอแล้ว!”

ฉางหลานฟู้พูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

“คือ….”

อวี่ปี้หงใบ้รับประทาน

“แบบนี้ก็โอเคนะ!”

จิ่วอวี้พูดด้วยความฮึกเหิม

“ไม่มีประโยชน์”

หลินหยางก็ส่ายหน้าไปมา พูดว่า: “คุณตายพวกเรารอด เทพยุทธ์ฉางหลานก็ไม่มีทางปล่อยพวกเราหรอก ภารกิจอันนี้ถ้าอาคารมอบรางวัลนำจับรับมา ล้มเหลวก็แค่ล้มเหลว แต่ถ้าเทพยุทธ์ฉางหลานมอบให้พวกเรา พอมันล้มเหลว ต่อให้พวกเรารอดกลับมา เขาก็ต้องทำให้พวกเราตายอยู่ดี”

“คือ…”

อวี่ปี้หงกับจิ่วอวี้ตกตะลึงอย่างมาก

เทพยุทธ์ไท่เทียนยังจัดการสะสางไม่เสร็จ ก็ทำให้เทพยุทธ์ฉางหลานไม่พอใจอีกละ…

ชีพจรมังกรใต้ดินแห่งนี้ เกรงว่าพวกเขาไม่มีที่ยืนแล้วล่ะ

ฉางหลานฟู้ฝืนยิ้มเจื่อนๆ ไม่มีเอ่ยปากพูดอะไร

แต่เวลานี้ จู่ๆเถาเฉิงก็เอ่ยปากพูดขึ้นทันทีว่า: “ทุกท่านไม่ต้องท้อแท้ใจ ผมจะไปเชิญคนคนหนึ่ง คนผู้นั้นจะติดตามพวกคุณไปป่าโลกยมบาล บางทีอาจจะเพิ่มเปอร์เซ็นต์การทำภารกิจครั้งนี้ให้สำเร็จได้!”

“ใครเหรอ?”

“นักฝึกทักษะอิสระหงเหนียง!”

…..

ในโรงน้ำชา

ผู้หญิงคนหนึ่งสวมเสื้อผ้าสีแดงรูปร่างเย้ายวนกำลังหยิบจดหมายอยู่ เธอคิ้วขมวดมองกลุ่มหลินหยางอย่างละเอียดถี่ถ้วน

จิ่วอวี้ตัวสั่นระริก อวี่ปี้หงตึงเครียด แม้แต่ฉางหลานฟู้ยังตึงเครียด

พลังปราณบารมีของผู้หญิงที่อยู่ด้านหน้านี้แข็งแกร่งมาก!

พลังของเธอ…เหมือนเทียบเคียงบ่าเคียงไหล่หลางปั๋วได้เลย!

“เถาเฉิงนั่นเลอะเทอะแล้วใช่ไหม? คิดไม่ถึงว่าจะบอกให้ฉันไปป่าโลกยมบาลกับพวกเด็กอย่างพวกคุณ?”

หงเหนียงวางจดหมายลงบนโต๊ะ พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

หลินหยางและคนอื่นไม่พูดอะไรสักคำ

หงเหนียงมองหลินหยางอย่างละเอียดรอบหนึ่ง ทันใดนั้นรอยยิ้มหวานกินใจบนใบหน้าเล็กก็กลายเป็นเหมือนน้ำแข็ง

“ฮ่าๆ ในเมื่อตาเฒ่าเถาเฉิงนั้นส่งจดหมายมา แน่นอนว่าฉันต้องฟัง พวกเราจะออกเดินทางเมื่อไหร่เหรอ?”

“ท่านตกลงแล้วเหรอ?”

หลินหยางมองและถามหงเหนียง

“ไม่ตกลงก็ไม่ได้ ผู้อาวุโสคนนี้เคยช่วยฉันมาก่อน ฉันบอกเขาแล้วว่าจะตอบแทนเขาเรื่องหนึ่ง ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม เหอะๆ แต่คิดไม่ถึงเลยนะว่าเขาจะให้ฉันไปป่าโลกยมบาลเป็นเพื่อนพวกคุณ…”

หงเหนียงเข้าใกล้หลินหยาง เธอจับจ้องมองเขา ปากก็พูดว่า:“ฟังนะพ่อหนุ่ม ฉันจะบอกพวกคุณให้นะ ป่าโลกยมบาลเหมือนคุก ข้างในอันตรายมากมาย ถ้าเกิดเรื่องอะไร ฉันไม่ปกป้องพวกคุณนะ ฉันจะหนีออกมาด้วยตัวเอง! สถานที่แห่งนี้ ฉันออกมาได้ พวกคุณอาจจะต้องตายอยู่นั้น เข้าใจไหม?”

“ถ้าพวกคุณกลัว ไปพูดกับเถาเฉิงตอนนี้เลย ว่าให้ยกเลิกภารกิจนี้ มันยังไม่สาย”

“ไม่จำเป็น พวกเราออกเดินทางกันตอนนี้เถอะ”

หลินหยางลุกขึ้นพูด

“เด็กน้อย หรือว่าจะรนหาที่ตายจริงๆ?”

หงเหนียงคิ้วขมวดเป็นปม

หลินหยางพูดขึ้น จากนั้นเหลือบมองฉางหลานฟู้กับแม่สื่อ และเฆี่ยนม้ามุ่งหน้าออกไปอย่างรวดเร็วทันที

ทั้งสองคนรีบตามเขาไป

ส่วนอวี่ปี้หงกับจิ่วอวี้ยืนมองอยู่หน้าประตู

จากเมืองหลงซินไปป่าโลกยมบาลใช้เวลาเดินประมาณครึ่งวัน

นี่คือสถานที่แปลกประหลาดแห่งหนึ่ง

ชีพจรมังกรใต้ดินตั้งอยู่ที่ใต้ดิน ในนี้มืดไม่มีกลางวัน ตลอดทั้งปีไม่เห็นแสงพระอาทิตย์พระจันทร์

แต่สิ่งที่ทำให้คนแปลกใจคือ คิดไม่ถึงว่าด้านในชีพจรมังกรใต้ดินจะมีป่าอุดมสมบูรณ์อยู่

นี่ก็คือป่าโลกยมบาล!

ใครก็ไม่กล้าเชื่อหรอก ว่าสถานที่ใต้ดินแห่งนี้ที่ไม่รู้ว่าลึกมากแค่ไหน คิดไม่ถึงว่าจะยังมีต้นไม้สูงเกิดมาได้….

นี่คือรอยเทพ มหัศจรรย์จริงๆเลย!

คนนับไม่ถ้วนที่มีความรู้ทางการแพทย์อยากเข้าสู่ป่าโลกยมบาลแห่งนี้ และอยากจะวิจัยส่วนประกอบของต้นไม้เหล่านี้ อยากจะได้ประโยชน์จากตรงนี้

แต่ว่าหลายร้อยพันปีมานี้ คนที่เดินทางเข้าไปป่าโลกยมบาลไม่รู้ตั้งกี่ชีวิต ที่ต้องตายอยู่ในนั้น คนที่รอดออกมาสามารถนับจำนวนได้…

หลังจากผ่านไปครึ่งวัน

ในที่สุดทั้งสามคนก็มาถึงเขตชายแดนป่าโลกยมบาลแล้ว

หลินหยางมองไปไกลๆ

สิ่งที่เห็นคือเสาสีดำขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่บนชั้นหินด้านหน้า จึงอดไม่ได้ที่จะทอดถอนหายใจออกมา

“นี่คือป่าโลกยมบาลเหรอ? คิดไม่ถึงว่าจะเกิดมาจากหน้าผาหินรกร้าง? ไม่อยากจะเชื่อ…”

“ด้านในจะต้องมีของแปลกประหลาดที่ไม่มีคนสำรวจเจอแน่นอน!”

หงเหนียงพูดขึ้นว่า: “คุณสองคน ดอกไม้ไฟโลกยมบาลที่พวกคุณต้องการหาน่าจะอยู่ด้านทิศตะวันตกเฉียงใต้ ไปทิศทางนั้นเถอะ อย่าเข้าไปลึกมาก เอาของมาได้แล้วก็เผ่นกัน ถ้าดวงดี บางทีอาจจะรอดตาย!”

“โอเค!”

ฉางหลานฟู้พูดด้วยน้ำเสียงอึมครึม คิดไม่ถึงว่าจะเดินนำหน้าเข้าไปด้านในเพียงลำพัง

หลินหยางเหลือบมองเขา และก็ตามเดินไป

“หึ รนหาที่ตาย!”

หงเหนียงยิ้มอย่างเยือกเย็น และเดินตามอยู่ด้านหลังสุด

หลินหยางขับเคลื่อนกระดูกเทพสูงสุดอยู่เงียบๆ สายตาจับจ้องบริเวณโดยรอบ ตั้งสติอย่างมั่นคง

แต่วินาทีที่ก้าวเข้าสู่ป่าโลกยมบาล จู่ๆก็มีกลิ่นอายที่เป็นเอกลักษณ์มาปกคลุมหลินหยางทันที

หลินหยางตัวสั่นระริก เบิกตาโพลงกว้าง

“กลิ่นอายนี้….เป็นไปไม่ได้!”