สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3528

สถานการณ์ตอนนี้วุ่นวาย

คนจำนวนมากมองมา แต่ตอนที่เห็นผู้ชายคนนั้น แต่ละคนก็สีหน้าตึงเครียด

“ผู้หญิงคนนี้มีตาหามีแววไม่? ไม่รู้เหรอว่าคุณชายฉางหลานเป็นแขกวีไอพีของที่นี่ เขาอยากจะทำอะไรจะต้องต่อแถวด้วยเหรอ?”

“คิดไม่ถึงว่าจะกล้าบอกให้คุณชายฉางหลานไปต่อแถว? ผู้หญิงคนนี้สมองละเลือนไหม?”

“สมน้ำหน้าที่ถูกตบ!”

คนเหล่านี้แสยะยิ้ม นัยน์ตาเต็มไปด้วยนัยยะ

พอได้ยินคำพูดถากถางเยาะเย้ยของคนที่อยู่บริเวณโดยรอบ อวี่ปี้หงถึงสัมผัสได้ว่าผู้ชายคนนี้ไม่ธรรมดา

“เมื่อกี้เธอ….บอกฉันไปต่อแถวใช่ไหม?”

ผู้ชายคนนั้นจ้องมองอวี่ปี้หง ถามด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก

“ฉัน….”

อวี่ปี้หงอ้าปากเหวอ ไม่รู้ว่าจะตอบยังไงดี

“บอกคุณไปต่อแถว แล้วมีปัญหาอะไรเหรอ?“

หลินหยางมุ่งตรงเดินมา ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“แกมาจากไหนอีกล่ะ?”

ฝ่ายชายกวาดสายตามองหลินหยางโดยไม่ยี่หระ

“พวกจรจัด แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร? คุณชายของฉันมาทำธุระที่นี่ ต้องต่อแถวตั้งแต่เมื่อไหร่?”

คนที่อยู่ด้านข้างถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ แววตาเต็มไปด้วยความเดือดดาล

“ยังไง? แกไม่ต้องต่อแถวเหรอ?”

หลินหยางถามขึ้น

“แกรู้ไหมว่านี่คืออะไร?”

คุณชายฉางหลานควักบัตรสีดำทองออกมาและกวัดแกว่งไปมา “คนอย่างพวกแกชาตินี้ก็ไม่มีใช้หรอก นี่คือหลักฐานที่ทำให้ฉันไม่ต้องต่อแถว เข้าใจไหม?”

“ผู้หญิงคนนี้อยากจะพูดเรื่องกฏ? งั้นฉันจะบอกพวกแกให้นะ เรื่องที่ฉันไม่ต่อแถว นี่แหละคือกฏ!”

คุณชายฉางหลานมองด้วยสายตาเย็นชา แววตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

ชัดเจน ว่าเขาไม่เห็นหลินหยาง อวี่ปี้หงและคนอื่นๆอยู่ในสายตา

“ในเมื่อนี่คือกฏ ผมจะไม่โทษคุณ แต่…ทำไมคุณต้องทำร้ายคนของผม?”

หลินหยางพูดอย่างราบเรียบ

คุณชายฉางหลานและพรรคพวกชะงักงัน

อวี่ปี้หงเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงรีบลุกขึ้นมาจับมือหลินหยาง

“ท่านคะ ช่างเถอะ”

อวี่ปี้หงพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

ชัดเจนว่าเธอไม่อยากทำให้เป็นเรื่องใหญ่

แต่ชัดเจนว่าคุณชายฉางหลานไม่สนใจ เขาส่ายหน้า พูดอย่างราบเรียบว่า“ลากออกไป ทำลายซะ!”

จากนั้นคุณชายฉางหลานก็หันไปพูดกับพนักงาน ไม่สนใจพวกหลินหยางอีกเลย

ลูกน้องของคุณชายฉางหลานเดินมาหาหลินหยาง

“คุณชาย พวกเราสำนึกผิดแล้ว ผู้ใหญ่ไม่คิดแค้นต่อผู้น้อย ปล่อยพวกเราไป พวกเราก็จะไปจากที่นี่”

อวี่ปี้หงรีบพูดอธิบาย

เธอเป็นผู้หญิงที่มักจะประเมินสถานการณ์

ทั้งสามคนถูกเทพยุทธ์ไท่เทียนประกาศจับ เดิมรอบตัวก็อันตรายอยู่แล้ว และคุณชายฉางหลานคนนี้ใช้บัตรวีไอพีผ่านได้ งั้นฐานะของเขาก็ต้องไม่ธรรมดา จะทำให้เขาไม่พอใจได้ยังไง?

แต่คำขอร้องอ้อนวอนของอวี่ปี้หงนั้น คุณชายฉางหลานไม่ฟังเลย เขายังคงทำธุระของตัวเองต่อ

ลูกน้องเหล่านี้ก็แผ่รังสีอำมหิต

“เหอะ ตอนนี้มาสำนึกผิด? มันสายไปแล้ว!”

“ครั้งนี้เหยียบเหล็กแล้ว!”

“คุณชายฉางหลานไม่ใช่คนคุยง่าย!”

“ครั้งนี้จบเห่ละ!”

คนที่อยู่บริเวณโดยรอบเยาะเย้ย และแสดงท่าทีหยอกล้อออกมา

อวี่ปี้หงตึงเครียด ถอนหลังไม่หยุด ตอนนี้ไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี

“ท่าน พวก….พวกเรารีบหนีกันเถอะ”

จิ่วอวี้เดินมาข้างหน้า พูดด้วยน้ำเสียงตึงเครียด

“หนี…ใช่ พวกเราต้องหนี…”

อวี่ปี้หงกลืนน้ำลายลงคอ พยักหน้าหงึกๆ

“ไม่ต้องรีบหนีหรอก”

หลินหยางพูดขึ้น

“ท่าน?”

อวี่ปี้หงมองไปทางเขา

เคร้ง!

จู่ๆแสงดาบก็เปล่งประกายออกมา ทะลุไปตรงหน้าลูกน้องคุณชายฉางหลาน

ทุกคนตกตะลึง จากนั้นตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้

หลังจากนั้น

เฮือก!

คอของคนเหล่านี้มีรอยเลือด จากนั้นก็มีเลือดกระฉูดไหลออกมา

“อะไรกัน?“

คนที่อยู่บริเวณนี้ต่างตกใจ ลูกน้องเหล่านี้ล้มลงชักกระตุก จากนั้นก็ไม่เคลื่อนไหว

“หืม?”

คุณชายฉางหลานสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ จึงหันกลับมามอง

พนักงานรักษาความปลอดภัยรีบหยุด มองหลินหยางและอวี่ปี้หงด้วยสายตาตึงเครียด

คุณชายฉางหลานเป็นแขกวีไอพี คนของอาคารมอบรางวัลนำจับจะไม่ปกป้องเขาได้ยังไง?

“พวกแกอย่าซี้ซั้ว ! ฉันจะบอกพวกแกให้นะ ถ้าพวกแกกล้าทำร้ายคุณชายฉางหลานแม้แต่นิดเดียว ฉันรับรองว่าพวกแกออกไปจากที่นี่ไม่ได้แน่นอน!”

หัวหน้ารักษาความปลอดภัยลิ่วหูถือดาบใหญ่เข้ามา ตะคอกขึ้นเสียงดัง

“ไม่อยากให้พวกเราซี้ซั้ว ต้องบอกตัวพวกคุณก่อน!”

อวี่ปี้หงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ลิ่วหูกวาดสายตามองอวี่ปี้หง และตะคอกว่า“รีบไปรายงานผู้ดูแล!”

“รับทราบ”

พนักงานรักษาความปลอดภัยคนหนึ่งรีบวิ่งออกไปทันที

ลูกค้าที่อยู่บริเวณนั้นพากันจ้องมอง

แต่หลินหยางกลับไม่สนใจพนักงานรักษาความปลอดภัยเหล่านี้ เขาเดินไปทางคุณชายฉางหลานที่นอนอาบเลือดอยู่บนพื้น จากนั้นใช้เท้าเหยียบแผงอกของเขาทันที

“ที่นี่มีกฏข้อไหน ที่บอกว่าแกจะตีใครก็ได้ไหม?”

หลินหยางถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“แล้วแกจะเสียใจ!”

คุณชายฉางหลานกัดฟันพูดขึ้น

เฮือก!

ดาบเทียนเซิงแทงลงไปที่ไหล่ของเขา

ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้คุณชายฉางหลานกระตุก

“คุณชาย….”

มีคนตื่นตะลึงพรึงเพริด

คุณชายฉางหลานเบิกตาโพลงกว้าง นัยน์ตาเต็มไปด้วยความเดือดดาล

“ลุกขึ้น!”

หลินหยางดึงคุณชายฉางหลานลุกขึ้นจากพื้น เขามองอวี่ปี้หงและพูดว่า“คุกเข่าลง ขอโทษเธอซะ!”

“ไม่มีทาง มีฝีมือแกก็ฆ่าฉันเลย!”

คุณชายฉางหลานตะคอกขึ้น

“ได้!”

หลินหยางตอบรับอย่างว่าง่าย เขาดึงดาบเทียนเซิงออกมาจากไหล่ของคุณชาย จากนั้นยกขึ้นสูง นัยน์ตาแผ่ซ่านความอำมหิต

คุณชายฉางหลานหายใจถี่ยิบ จะกล้าคิดที่ไหนว่ามีคนแบบนี้จริงๆ?

ทันใดนั้น เขาไม่ลังเลใจอีกต่อไป คุกเข่าลงทันที

“ขอ…ขอโทษ….”

ชั่วพริบตาเดียว ทั้งอาคารก็เกิดความเงียบสงัดขึ้นมาครอบงำ…