สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3441

ชายคนนั้นตกตะลึง หัวใจของเขาเต้นแรงมากในขณะนี้!

ไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลอะไร เขาถึงได้รู้สึกว่าร่างกายของเขาหนาวสั่นและเยือกแข็งราวกับวิญญาณกำลังจะถูกแช่แข็ง

เขาไม่กล้ามองเข้าไปในดวงตาของหลินหยางโดยตรง

ดวงตาคู่นั้นดูแล้วช่างน่ากลัวเหลือเกิน!

ชายคนนั้นลอบกลืนน้ำลายอย่างลับๆ รีบเริ่มเคลื่อนไหว ตั้งใจจะโจมตีอีกครั้ง

แต่ในวินาทีต่อมา หมัดของหลินหยาง ก็โจมตีเข้ามากะทันหัน

หมัดนี้รวดเร็วราวกับสายฟ้า ทำให้เขาไม่ทันได้ระวังตัว

ชายคนนั้นรีบปัดป้อง แต่เขาก็พลาดท่าช้าไปหนึ่งก้าว!

บูม!

หมัดกระทบเข้าที่หน้าอกของชายคนนั้นอย่างแรง

พั๊วะ!

ชายคนนั้นกระอักเป็นเลือดทันทีและลอยคว้างออกไปชนกำแพงด้านหลัง

กำแพงแตกกระจาย

บุคคลนั้นร่วงลงกับพื้นพร้อมกับกรวด

แต่เขาไม่กล้านอนราบไปกับพื้น กลับอดทนต่อความเจ็บปวดที่หน้าอก รีบหยัดกายลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว และคลานไปที่ประตู ตั้งใจจะหนีออกจากที่นี่

เห็นได้ชัดว่าเขารู้ดีว่าเขาไม่สามารถเอาชนะหลินหยางที่อยู่ในขั้นเทพเซียนแห่งแผ่นดินได้

แต่หลินหยางจะปล่อยเขาออกไปง่ายๆได้อย่างไร?

หากบุคคลนี้กลับไปพากำลังเสริมมา ต่อให้หลินหยางจะเป็นเทพเซียนแห่งแผ่นดิน แล้วจะทำอะไรได้?

หลินหยางดึงมีดเทียนเซิงออกมาทันทีและเหวี่ยงมันไปทางประตูจากระยะไกลๆ

ฟ้าว!

พลังแห่งสวรรค์อันบริสุทธิ์และพลุ่งพล่าน เพิ่มทะลักขึ้นราวกับน้ำท่วม ปิดกั้นประตูททางออกโดยตรง

“ลูกไม้ตื้นๆ!”

ชายคนนั้นตะโกน หยิบน้ำเต้าขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือออกมาจากกระเป๋า มาเทเข้าปากแล้วเป่าแรงๆ

ฟู่ว!

เห็นกลุ่มก๊าซเย็นยะเยือกหลายสายลอยผ่านไปอย่างรวดเร็ว พวกมันก่อตัวเป็นกำแพงน้ำแข็งอยู่หน้าประตู!

ทันใดนั้นรูม่านตาของหลินหยางก็เกร็งขึ้น

กำแพงน้ำแข็งนี้ถูกสร้างขึ้นหลังจากที่ถูกปิดผนึกด้วยฝุ่นด้วยพลังแห่งสวรรค์แล้ว!

ลมหายใจน้ำแข็งนั้นสามารถหยุดพลังแห่งสวรรค์ของดินแดนเทพเซียนแห่งแผ่นดินได้จริง ๆ !

ถ้าเขาไม่ได้เห็นมันด้วยตาของเขาเอง หลินหยางจะไม่อยากเชื่อสายตาของเขาแน่!

บูม!

“นี่คือค่ายกลแสงแห่งเทพ”

หลินหยางกล่าวอย่างใจเย็น

“ค่ายกลแสงแห่งเทพ?”

ชายคนนั้นตกตะลึงแล้วกรีดร้อง: "ปล่อยฉันออกไป! ปล่อยฉันออกไปเดี๋ยวนี้!"

แต่มันก๋ไม่ได้ช่วยอะไร

ฉันเห็นหลินหยางโบกมือของเขา และบาเรียเทพเจ้าก็ลากชายที่บินมาที่นี่

ค่ายกลแสงแห่งเทพนั้นเป็นกำแพงโบราณ แม้แต่เทพเซียนแห่งแผ่นดินก็ไม่สามารถหลุดพ้นได้ในทันที ไม่ต้องพูดถึงชายคนนี้

ทุกคนต่างพากันดีใจและมากันทีละคน

ชายคนนั้นยังคงต้องการที่จะโจมตี แต่บาเรียได้ขัดขวางการเคลื่อนไหวทั้งหมดของเขา

ในเวลานั้นเองหลินหยางค่อยๆตึงมีดเทียนเซิง ขึ้นและเดินไปหาชายคนนั้น

เมื่อมองดูดาบสีขาวเหมือนหิมะ ดวงตาของชายคนนั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

“แก...แกอยากฆ่าฉันเหรอ ไม่ แกฆ่าฉันไม่ได้! ไม่!”

ชายคนนั้นตะโกนอย่างสั่นเทา: "ถ้าแกกล้าฆ่าฉัน เจ้านายของฉันจะไม่ปล่อยคุณไว้แน่ ไม่มีวัน!"

“เจ้านายของคุณ?”

หลินหยางขมวดคิ้ว