สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3426

พร้อมกับการที่หลินหยางโบกมือออกไปอีกครั้ง พลังแห่งสวรรค์บนท้องฟ้าก็กลายเป็นเข็มปราณเรียวเล็ก ภายใต้การผลักดันโดยเขามันได้แทงลงไปที่คนแห่งความเงียบและความตายที่รวมตัวกันอยู่ด้านล่าง

เข็มปราณตกลงมาราวกับห่าฝน และแทงลงไปบนร่างกายของทุกๆ คน

ในชั่วพริบตา ทุกคนก็ได้รับความแข็งแกร่ง แต่ละคนเต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ ศักยภาพน่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างยิ่ง

หลินหยางโบกมือ คนเหล่านี้ก็เริ่มออกมาจากสถาบัน

พวกเขาเดินออกไป ผู้แข็งแกร่งดินแดนแห่งความเงียบและความตายที่อยู่ด้านนอกนับหมื่นคนก็เดินเข้ามาด้วย อย่างหนาแน่น ทยอยกันเข้ามา คนที่ได้เห็นก็รู้สึกน่าเหลือเชื่อจริงๆ

"ท่านโม่เฉิน ท่าน....ท่านกำลังพูดอะไร?"

ไป๋ฮั่วสุ่ยมองเห็นสถานการณ์ตรงหน้า ก็สูดหายใจเข้า และกล่าวออกมา

"หมอเทวดาหลินคนนี้.....ที่เหมือนกับเทพเซียนแห่งแผ่นดินในตำนาน.....เป็นไปไม่ได้! เขาอายุน้อยเช่นนี้! เขาจะก้าวเข้าสู่ดินแดนในตำนานนั้นได้อย่างไร? ทำไมองค์กรถึงไม่ได้รับข่าวสารบ้างเลย? ทำไมแม้แต่ข่าวสารเพียงเล็กน้อยก็ไม่ได้รับ? ทำไม?"

โม่เฉินรับไม่ได้เล็กน้อย คนทั้งคนถอยหลังไม่หยุด ในแววตามีความหวาดกลัว

"ท่านโม่เฉิน ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม?"

"เทพเซียนแห่งแผ่นดิน? อะไรคือเทพเซียนแห่งแผ่นดิน?"

"ท่านโม่เฉิน! ท่านกำลังพูดอะไรอยู่?"

ผู้คนโดยรอบต่างสับสน และเข้าไปประคองโม่เฉินที่ตัวสั่นเทาจนแทบจะล้มลงไป และเอ่ยถามด้วยความงุนงง

"ท่านโม่เฉิน ท่านใจเย็นๆ ก่อน!"

ไป๋ฮั่วสุ่ยก็เดินเข้ามาเช่นกัน และกล่าวอย่างเคร่งขรึม

น้ำเสียงนี้ ทำให้โม่เฉินสงบลงเล็กน้อย แต่ความหวาดกลัวในแววตายังคงอยู่ไม่จางหายไป

"ขอโทษด้วย ฉัน.....ฉันลืมตัวไปหน่อย....."

"ท่านโม่เฉิน คุณกำลังพูดอะไรกัน? เทพเซียนแห่งแผ่นดินอะไร? คุณพูดถึงหมอเทวดาหลินเหรอ?"

"ใช่....."

โม่เฉินพูดอ้ำๆ อึ้งๆ ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ : "ฉันเคยได้สัมผัสกับผู้แข็งแกร่งเหนือขั้นในตำนานท่านหนึ่ง ต่อมาก็ได้ยินว่า ผู้แข็งแกร่งเหนือขั้นท่านนี้เป็นการมีอยู่ที่อิสระจากปุถุชนทั่วไป เขาบรรลุแล้ว และถูกยกย่องว่าเป็นเทพเซียน! ฉันกับนายท่านหลายๆ คนในองค์กรเคยพูดคุยกันว่า ผู้แข็งแกร่งอันน่าสะพรึงกลัวที่บรรลุแล้วท่านนี้ น่าจะก้าวเข้าสู่ระดับเทพเซียนแห่งแผ่นดินแล้ว....."

"บรรลุระดับเทพเซียนแห่งแผ่นดิน?"

ทุกคนต่างเผยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

"ดังนั้น คุณจึงคิดว่า.....หมอเทวดาหลินได้บรรลุถึงระดับเทพเซียนแล้ว?"

ไป๋ฮั่วสุ่ยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

โม่เฉินเงียบไปชั่วขณะ และพยักหน้าอย่างช้าๆ

"ความรู้สึกที่หมอเทวดาหลินมอบให้ฉัน....มันไม่แตกต่างจากคนคนนั้นเลย..."

"ผู้นำพันธมิตรไป๋ ตอนนี้มีคนของดินแดนแห่งความเงียบและความตายประมาณ 6-7 พันคนมารวมอยู่ที่ชวนหลิ่งแล้ว"

น้ำเสียงของอีกฝ่ายดังออกมา

"6-7 พัน?"

"ถ้านับรวมคนมากกว่าหนึ่งหมื่นคนที่นี่ เกรงว่าจะมีแค่สองหมื่นถึงสามหมื่นคนใช่ไหม?"

"ถือว่าไม่มาก"

คนเหล่านั้นวิพากษ์วิจารณ์กระซิบกระซาบกัน

แต่เสียงที่ดังทอดออกมา กลับทำให้ทุกคนเงียบลงโดยสิ้นเชิง

"ผู้นำพันธมิตรไป๋ ตอนนี้มีคนเข้ามาในเขตแดนชวนหลิ่งเพียง 6-7 พันคนเท่านั้น แต่ยังตามหลังมาอีก พวกเขาเดินขบวนเข้ามายาวเป็นรูปงูเลย ฉันได้เดินไปตามขบวนของพวกเขาเป็นระยะทางกว่า 10 ไมล์ ก็ยังไม่เห็นถึงจุดสิ้นสุด ตามประมาณการคร่าวๆ ขบวนของพวกเขาน่าจะผ่านเข้ามาชวนหลิ่งได้แล้ว"

เมื่อคำพูดจบลง ไป๋ฮั่วสุ่ยเงียบไม่พูดจา

เธอถือมือถือ และตกตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็กดวางสาย และกดหมายเลขอีกสองสามหมายเลขโทรออกไป

หลังจากผ่านไปสิบกว่านาที ท้ายที่สุดไป๋ฮั่วสุ่ยก็เข้าใจทุกสิ่งทุกอย่าง

เธอมีสีหน้าซีดเผือด ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย

"ท่านโม่เฉิน.....หากเป็นอย่างนี้ต่อไป นิกายเทพ....จะต้องจบสิ้นแล้ว...."