สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3416

เมื่อเห็นท่าทางมั่นใจของจินเฉียงและคนอื่นๆ ซูไท่ก็หวาดผวาขึ้นมาทันที

หรือว่าคนเหล่านี้ไม่กลัวหมอเทวดาหลินเหรอ?

หลินหยางเองก็ขมวดคิ้วเป็นปม

ทั้งหมดเมืองเจียงเฉิน ไม่มีคนกล้าเป็นศัตรูกับหยางหัวเลย

ต่อให้คนที่ไม่ได้ใช้ชีวิตอาศัยอยู่ในเมืองเจียงเฉิน พวกเขาก็ต่างรู้ดีว่าหมอเทวดาหลินเป็นอย่างไรสำหรับคนเมืองเจียงเฉิน

แต่พวกเขายังกล้าอวดดี…

ที่พึ่งของพวกเขาคืออะไรเหรอ?

“พวกเรามาแก้ไขปัญหาด้วยความความบริสุทธิ์ใจ แต่ทุกท่านเหมือนไม่เข้าใจความปรารถนาของผม ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นพวกเราไปเจอที่ศาลเถอะ”

จินเฉียงเองก็เหมือนไม่อยากพัวพันวอแวกันอะไรมากแล้ว เขายิ้มเล็กน้อย แล้วพาคนออกไป

“ไอ้พวกสารเลว! โหดร้ายป่าเถื่อน!”

ซูไท่อดไม่ได้ จึงตะโกนด่าขึ้น

ซูเสี่ยวชิงร้องไห้หนักขึ้น

ซูเหยียนกัดฟันกรอด ใบหน้าเล็กละมุนเต็มไปด้วยความโกรธ

แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไร

ถึงแม้ความถูกต้องจะอยู่ทางฝั่งของซูหยู แต่เพราะฐานะของซูหยู เรื่องนี้จึงไม่สามาทำให้เอิกเกริกวุ่นวายได้

“เสี่ยวเหยียน คุณอยู่ดูแลเสี่ยวหยูที่นี่เถอะ ผมมีธุระ ต้องขอตัวก่อน”

หลินหยางเอ่ยปากพูดขึ้น

“คุณจะไปไหนคะ?”

ซูเหยียนจ้องเขาแล้วถามขึ้น: “ฉันจะบอกคุณให้นะ คุณอย่าวุ่นวาย วู่วาม!เรื่องนี้ฉันคิดว่าให้ประธานหลินของหยางหัวจัดการดีกว่า เขาต้องมีลู่ทางมากกว่าพวกเราแน่นอน”

“คุณวางใจ ผมไม่วุ่นวายหรือวู่วามหรอก”

หลินหยางยิ้มเล็กน้อย แล้วออกไปทันที

ซูเหยียนมองด้านหลังของหลินหยาง จากนั้นโอบกอดเสี่ยวซูชิงที่ร้องไห้อยู่ และหลับตาลง

หลินหยางมาเจอซ่งจิงอยู่ที่ชั้นหนึ่งของแผนกผู้ป่วยใน

“ประธานหลิน!”

ในมุมที่ไม่มีผู้คน ซ่งจิงรีบโค้งคำนับ และใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อ

“ตรวจสอบเสร็จหรือยัง?”

หลินหยางหยิบบุหรี่ออกมาหมายจะสูบ แต่เมื่อพิจารณาสภาพแวดล้อมโดยรอบแล้ว เขาจึงเอาบุหรี่ยัดกลับเข้าในกล่อง

“ตรวจสอบแล้ว เรื่องครั้งนี้คนสำคัญที่จะต้องรับผิดชอบคือจินซ่าวหลง และจินซ่าวหลงอยู่ตระกูลจินเป็นตระกูลเก่าแก่ตระกูลหนึ่งของเมืองเจียงเฉิน อำนาจของตระกูลไม่ได้ถือว่าเยอะ หลายปีมานี้อยู่อย่างสงบเสงี่ยมมาโดยตลอด แต่….”

“แต่อะไรเหรอ?”

“ตามข้อมูลที่ประธานหม่าให้มา ตระกูลจินกำลังโยกย้ายเงินไปนอกเมืองเจียงเฉิน ดูเหมือนว่าพวกเขาวางแผนย้ายบ้านออกจากเมืองเจียงเฉิน…”

“พวกเขาเตรียมย้ายไปไหน?”

“ขณะนี้…ยังไม่รู้….”

หลินหยางขมวดคิ้วเป็นปมขึ้นมา

สักครู่หนึ่ง ขบวนรถของหม่าไห่ก็มาถึงหน้าประตูโรงพยาบาล

หลินหยางขึ้นนั่งบนรถ และทยานรถมุ่งหน้าไปสนามบิน

ชวี่เทียนได้พาคนล่วงหน้าไปที่สนามบินก่อนแล้ว ตั้งใจสกัดกั้นคนของตระกูลจินไว้

“ประธานหลิน ตามที่ผมดู จินซ่าวหลงเด็กน้อยตระกูลจินนั่น จะต้องมีความคิดทำอะไรไม่ดีกับน้องสาวของคุณอย่างแน่นอน เขาคิดจะออกจากเมืองเจียงฉิน ถึงได้ทำเรื่องแบบนี้ออกมา!”

บนรถ ซ่งจิงพูดขึ้นด้วยความเดือดดาล

“โทรแจ้งตำรวจ ให้พวกเขามาจับคน คนตระกูลจินจะหลบหนีไปไม่ได้เด็ดขาด ไม่ใช่แค่ตระกูลจิน ทั้งหมดที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ จะต้องจับตาดูไว้”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ซ่งจิงพยักหน้า กำลังจะกดหมายเลขโทรศัพท์

แต่เวลานี้ จู่ๆโทรศัพท์ของหม่าไห่ที่นั่งอยู่ข้างคนขับก็ดังขึ้นมา

“ผมคือหม่าไห่”

เขากดรับโทรศัพท์ และถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

แต่นาทีต่อมา หม่าไห่ถึงกับสีหน้าตกตะลึง

“อะไร? คุณ….คุณพูดอีกรอบหนึ่งสิ!”

คนด้านในรถหายใจติดขัดทันที

หลังจากนั้นชั่วขณะ หม่าไห่ก็วางสาย และหันหน้ามองหลินหยางที่อยู่ทางเบาะด้านหลังด้วยสีหน้าลำบากใจ

“ประธานหลิน เกิดเรื่องแล้ว….”