สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3413

เมื่อกลับถึงสถาบัน หลินหยางพักผ่อนคืนหนึ่ง วันต่อมาก็คิดจะเตรียมกลั่นยาอายุวัฒนะด้วยตัวเอง จากนั้นมุ่งหน้าไปดินแดนความเงียบและความตาย เพื่อช่วยชวี่เจิ้งทำวิจัย

แต่ว่าเช้าวันรุ่งขึ้น เขาก็ถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงโทรศัพท์

หลินหยางลืมตาขึ้นมาด้วยความสะลืมสะลือ จากหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

จู่ๆซูเหยียนก็โทรมา

เขารีบกดปุ่มรับทันที

“คุณอยู่ไหนคะ?”

เสียงของซูเหยียนดังมาจากด้านในโทรศัพท์

ดูเหมือนว่ามีเรื่องร้อนใจ

หลินหยางชะงักงัน อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นว่า: “เสี่ยวเหยียน เกิดอะไรขึ้น?”

“เสี่ยวหยูเกิดเรื่องแล้ว! ฉันเตรียมตัวจะไปโรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมเธอ! คุณรีบไปกับฉันเร็วเถอะ”

ซูเหยียนรีบพูดขึ้น

“อะไรนะ?”

หลินหยางหายใจถี่ยิบ นั่งตัวตรงขึ้นทันที

เขาเร่งรีบออกมาบริเวณถนน ซูเหยียนก็มารออยู่ที่นี่นานแล้ว

เธอโบกมือให้หลินหยาง จากนั้นขึ้นนั่งที่คนขับ

หลินหยางรีบเข้าไปนั่งในรถของซูเหยียน และทั้งสองก็มุ่งหน้าไปโรงพยาบาล

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ?”

หลินหยางถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

เมื่อวานตอนเย็นยังคุยโทรศัพท์กับซูหยูดีๆอยู่เลย ทำไมผ่านไปคืนเดียว ซูหยูก็เข้าโรงพยาบาลเสียแล้วล่ะ?

“ได้ยินว่าเกิดทะเลาะวิวาทกับคนอื่น และลงไม้ลงมือกัน!”

ซูเหยียนสีหน้าลำบากใจ พูดด้วยน้ำเสียงต่ำทุ้ม

“เกิดทะเลาะวิวาทเหรอ?”

หลินหยางตกตะลึง หลังจากนั้นก็เข้าสู่ความเงียบ

ตอนนี้ซูหยูเป็นนักแสดงดังโด่งดังอันยิ่งใหญ่ในประเทศแล้ว เมื่อวานไปหาซูเสี่ยวชิงที่บาร์เหล้า แสดงว่าแต่งหน้าปลอมตัวเวอร์เกินไปแน่นอน

ไม่มีสาเหตุ เธอไม่กล้าทะเลาะวิวาทกับคนอื่นหรอก!

มันต้องมีอะไรแน่นอน…

ทั้งสองคนรีบมุ่งหน้าไปโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว

หลังจากจอดรถบริเวณลานจอดรถเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองคนจึงลงจากรถอย่างเร่งรีบ และวิ่งเข้าไปตึกโรงพยาบาล

หน้าห้องผู้ป่วยชั้นสาม

ซูไท่กำลังยืนเดินสูบบุหรี่ทีละม้วนอยู่บริเวณหน้าต่างกระจก

แม้ว่าเป็นคำสั่งของโรงพยาบาลว่าห้ามสูบบุหรี่แต่สุดท้ายเขาก็ยังอดไม่ได้อยู่ดี

ที่นั่งข้างๆ มีซูเสี่ยวชิงนั่งเช็ดน้ำตาอยู่ ดวงตาสุกสกาวบวมเป่ง แต่น้ำตายังไหลลงไม่หยุด

“คุณลุง!”

ซูเหยียนพูดขึ้นและเดินมุ่งไปข้างหน้าอย่างเร็ว

ซูไท่ตกตะลึง รีบดับบุหรี่และเอาหลบจากสายตาคน เมื่อซูเหยียนเดินมาใกล้ จึงยิ้มแหยๆออกมาแล้วพูดขึ้นว่า : “ซูเหยียนเองเหรอ? มาแล้วเหรอ?”

“อาการของเสี่ยวหยูเป็นยังไงบ้างคะ?”

ซูเหยียนถามขึ้น

ซูไท่มองไปที่ห้องผู้ป่วย อ้าปากเผยอขึ้น สุดท้ายก็ทอดถอนหายใจ ไม่พูดอะไรสักคำ

ซูเหยียนเม้มริมฝีปากล่าง เดินไปตรงหน้าประตูกับหลินหยาง

สิ่งที่เห็นคือบนเตียงด้านในห้องผู้ป่วย มีซูหยูนอนอยู่อย่างสงบ แขนกับศีรษะของเธอถูกผ้าพันแผลพันรอบ จมูกมีสายสอดอยู่

เพียงแค่มองดูอย่างนี้ ก็รู้เลยว่าเธอบาดเจ็บไม่น้อย

หลิวหม่านซานที่อยู่ข้างเตียงร้องไห้สะอื้น ใบหน้าคละเคล้าไปด้วยน้ำตา

“ป้าสะใภ้ใหญ่!”

ซูเหยียนหิ้วผลไม้เดินเข้าไป แล้วพูดขึ้น

หลิวหม่านซานเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง หลังจากนั้นใบหน้าก็บูดเบี้ยวเผลอร้องไห้ออกมา

“ลูกสาวของฉันช่างอาภัพนัก! ฮือๆๆๆ….”

เมื่อเห็นหลิวหม่านซานเศร้าโศก ซูเหยียนจึงทำได้เพียงปลอบโยนด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาขึ้นมา

แต่ซูเสี่ยวชิงตะโกนเรียกซูหยูว่า ‘พี่สาว‘ และซูเสี่ยวชิงก็มีพี่สาวแค่คนเดียว เธอคือใคร เพื่อนร่วมชั้นของซูเสี่ยวชิงจะไม่รู้ได้อย่างไร?

แต่พวกเขากลับแสร้งเป็นไม่รู้ ไม่อนุญาตให้ซูหยูพาซูเสี่ยวชิงออกไปจากบาร์ ด้วยเหตุนี้ทั้งสองฝ่ายจึงปะทะทะเลาะวิวาทกัน

แม้ว่าซูหยูจะอายุมากกว่า แต่ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของชายหญิงวัยรุ่นกลุ่มนี้ หลังจากยุ่งเหยิงพัวพันกันอยู่สักพัก เธอก็ถูกจินซ่าวหลงเอาขวดเบียร์ตีที่แขนกับหัวจนจมอยู่ในกองเลือด คนของบาร์เหล้ากดจึงกดเรียก120พาเธอส่งโรงพยาบาล

เมื่อเห็นพี่สาวได้รับบาดเจ็บเข้าโรงพยาบาล ซูเสี่ยวชิงก็สร่างเมา ร้องไห้ตลอดจนถึงตอนนี้

ส่วนเพื่อนร่วมชั้นเหล่านั้นของเธอ ตอนนี้ไม่รู้ไปไหนกัน

“ไม่เห็นกฎหมายจริงๆ!”

ซูเหยียนที่อยู่ในห้องได้ยินซูไท่พูดทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้หลินหยาง จึงกัดฟันกรอดด้วยความโมโห

“จะโทษก็ต้องโทษเด็กเลวนี่! ทั้งหมดเป็นเพราะเด็กเลวนี่!”

หลิวหม่านซานโกรธเคือง ร่ำไห้ถลาจะเข้าไปตีกับซูเสี่ยวชิงทันที

หลินหยางรีบขวางหลิวหม่านซานไว้ และพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า: “เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว คุณตำหนิเสี่ยวชิงไปก็ไม่มีประโยชน์ ตอนนี้สิ่งที่ควรทำคือจะจัดการเรื่องนี้ยังไง เรื่องสอนเสี่ยวหยู ก็ต้องใจเย็นๆ!”

หลิวหม่านซานสะอึกสะอื้น ร้องไห้ทรมานใจขึ้นมาอีกครั้ง

ซูเสี่ยวชิงหันหลังพิงห้อง น้ำตาก็ไหลรินไม่หยุด

และในเวลานี้ จู่ๆคนจำนวนหนึ่งก็มาหน้าห้องผู้ป่วย

“ขอถามหน่อย พวกคุณคือผู้ปกครองของซูเสี่ยวชิงใช่ไหม?”

น้ำเสียงเข้มงวดดังมา

ทุกคนตกตะลึง พากันทยอยมองไป

สิ่งที่เห็นคือชายหญิงวัยกลางคนพาเด็กวัยรุ่นอายุสิบแปดสิบเก้าปีมาที่หน้าห้องผู้ป่วย

ซูเสี่ยวชิงเห็นคนเหล่านี้ ถึงกับตกใจใบหน้าซีดขาว ถอยหลังกรูทันที

“พวกคุณคือ?”

ซูไท่มองคนเหล่านี้ด้วยความประหลาดใจ

“อ่อ คุณน่าจะเป็นพ่อของซูเสี่ยวชิงใช่ไหม? ผมชื่อจินเฉียง เป็นอาของจินซ่าวหลง และทุกท่านเหล่านี้คือผู้ปกครองและเพื่อนร่วมชั้นซูเสี่ยวชิงครับ!”

ชายวัยกลางคนที่สวมเสื้อสูทพูดแนะนำขึ้นอย่างราบเรียบ

พอได้ยินคำพูดนี้ ซูไท่โกรธขึ้นมาทันที