สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3396

ทุกคนยืนอยู่บริเวณโดยรอบค่ายกลใหญ่สีทองแห่งนี้ ล้อมรอบกันเป็นวงกลม พวกเขาใช้อาวุธเป็นสื่อกลางแทงลงบนขอบค่ายกลใหญ่ และส่งพลังเข้าสู่อาวุธอย่างต่อเนื่อง จากนั้นพลังที่แข็งแกร่งก็ไหลผ่านอาวุธเข้าค่ายกลใหญ่

ฉลามเสือที่แขนขาดทั้งสองขาดก็คลานลุกขึ้นมา และใช้ปากคาบกริชไว้ จากนั้นแทงลงไปบนขอบค่ายกลใหญ่อย่างรุนแรงโดยทุ่มพลังกายทั้งหมดที่มี

ชั่วพริบตาเดียว แสงสว่างของค่ายกลใหญ่ยิ่งโหมซัด

พลังเริ่มลอยกระเพื่อมขึ้นสูง

“เปิดประตูแห่งการทำลายล้าง !”

“พลังแห่งมิติ ลงมาเถอะ !”

“แสงแห่งการพิพากษา ส่องสิ่งชั่วร้ายทั่วทุกมุม !”

ฉลามโลหิต ฉลามวาฬและคนอื่นๆทยอยตะโกนขึ้น เหมือนกำลังท่องคาถาอะไรบางอย่างอยู่

หลังจากพวกเขาพูดออกมา ค่ายกลใหญ่บนพื้นก็ยิ่งแข็งแกร่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ และพลานุภาพแผ่ซ่านออกมาอย่างบ้าคลั่ง

หลินหยางจ้องมองโดยรอบด้วยสายตาเย็นชา และเตียมก้าวเดินออกจากค่ายกลใหญ่

ตึง!

ทันใดนั้น ด้านในค่ายกลได้ปรากฎมือใหญ่สีทองออกมา พุ่งโจมตีไปที่หลินหยางอย่างรุนแรง

มือใหญ่นั้นมีกล้ามเนื้อกระจายอยู่ แข็งแกร่งมีกำลัง พอหมัดชกมาเป็นเหมือนดั่งภูเขาเล็กกระแทกเข้าใส่ พลังช่างน่าตื่นตะลึงเหลือล้น

หลินหยางขมวดคิ้วเป็นปม เดินเบาๆ และหลบเลี่ยงได้อย่างราบรื่น

แต่หลังจากที่หลินหยางเพิ่งจะหลบหมัดนี้ได้ ก็มีมือใหญ่สีทองพลังน่ากลัวพุ่งออกมาทั่วทุกทิศทันที

เยอะแยะมากมาย ราวนับร้อยกว่ามือได้

บางทีพวกมันก็โจมตีหลินหยาง บางทีมันก็คว้าแขนคว้าขาของหลินหยาง หมายจะกักขังเขาไว้

จู่ๆก็มีมือออกมาเป็นจำนวนมหาศาล จนทำให้หลินหยางไม่มีที่หลบแล้ว

ไม่นาน หลินหยางก็ถูกมือใหญ่สีทองอันน่ากลัวเหล่านั้นจับกุมไว้ หมัดทุกชนิดค่อยๆปกคลุมเข้ามา

หลินหยางไม่พอใจ พลังแห่งสวรรค์ทั้งตัวสั่นสะเทือน

แคร้ก !

แคร้ก !

แคร้ก…

มือใหญ่ที่อยู่บริเวณโดยรอบถูกสั่นสะเทือนกลายเป็นผุยผง

แต่วินาทีต่อมา แสงสว่างเป็นวงกลมพวยพุ่งขึ้นมาจากเท้าของหลินหยาง ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า

หลินหยางขมวดคิ้วเป็นปม รีบรวมพลังแห่งสวรรค์ออกมาทันที

เวลานี้คนของทีมสกายชาร์คต่างก็สะท้อนสีทองออกมา ราวกับว่าพลังทั้งหมดได้เข้าไปอยู่ในค่ายกลใหญ่แล้ว แต่ละคนร่างกายสั่นสะท้าน เส้นเอ็นปูดขึ้น ราวกับว่าถึงขีดจำกัดแล้ว

“พิพากษา!”

“พิพากษา!”

“พิพากษา!”

พวกเขาตะโกนขึ้นพร้อมกันด้วยความโกรธ

แสงบริเวณโดยรอบกายหลินหยางรุนแรงขึ้น

สุดท้ายก็ได้ยินแค่เสียงแผดร้องของฉลามโลหิตดังลั่น

“แสงแห่งการพิพากษา! กำจัดเถอะ!”

ตึง!

พลังทั้งหมดของค่ายกลใหญ่รวมกันอยู่ใต้เท้าหลินหยาง จากนั้นกลายเป็นแสงสีทอง พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

พลังแห่งการทำลายล้างไร้ซึ่งขีดจำกัดพุ่งทยานขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

พื้นดินโดยรอบจมลงอย่างบ้าคลั่ง

พื้นดินโดยรอบรัศมีหนึ่งร้อยลี้สั่นสะเทือนขึ้นมา

“ถอย ถอยเร็ว !”

“พระเจ้า นี่เป็นวิธีการอะไรเหรอ ?”

“นี่เป็นฝีมือของทีมสกายชาร์คเหรอ?

“น่ากลัวมาก! น่ากลัวเกินไปแล้ว!”

นกนางนวลขาว เทพคิวปิดและคนอื่นๆต่างตื่นตะลึง ถอยออกมาอย่างบ้าคลั่ง

พลังปลดปล่อยแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณโดยรอบ

ทุกสิ่งที่อยู่รอบๆพังทลายลง

หินถูกบดแตกละเอียด ต้นไม้กลายเป็นขี้เถ้า

ท้องฟ้าถูกบดบังเต็มไปด้วยแสงสีทอง

นกนางนวลขาว เทพคิวปิดและคนอื่นๆรีบขับเคลื่อนพลัง สร้างเกาะป้องกันขึ้นมา

ทุกคนรวมกำลังกัน ถึงได้ต้านทานการโจมตีครั้งนี้ได้

รอการโจมตีค่อยๆลดระดับลงแล้ว ทุกคนถึงได้เงยหน้าขึ้นมามองไปทางด้านนั้น

แสงกำลังสลายลงอย่างช้าๆ

ค่ายกลใหญ่ก็ค่อยๆหยุดเคลื่อนไหว

ส่วนหลินหยางเข้าไปอยู่ท่ามกลางแสง ไม่พบเห็นแม้แต่ร่องรอยของเขาเลย….

“ตายแล้วเหรอ?”

เทพคิวปิดถามขึ้นด้วยความมึนงง

“ไม่รู้สิ….”

นกนางนวลขาวส่ายหน้าพูดขึ้น

ตึง !

เวลานี้ ฉลามโลหิตและคนอื่นๆทั้งหมดต่างล้มลงบนพื้น แต่ละคนสูดหายใจเข้าลึกๆและหอบแฮกๆ

พวกเขาหมดเรี่ยวแรงแล้ว!

นกนางนวลขาวและคนอื่นๆมองดูอย่างเงียบๆ แต่ละคนหัวใจเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง

นี่คือการโจมตีเต็มกำลังของทีมสกายชาร์ค!

พลังนี้เกรงว่าเทียบเท่าอาวุธปรมาณูได้เลยนะ!

พวกเขารู้ เมื่อเผชิญหน้ากับศัตรูแบบนี้ ตัวเองไม่มีทางชนะแล้ว อีกทั้งโอกาสที่จะให้หลบหนียังไม่มีเลย!

สิ่งที่รอทีมสกายชาร์คอยู่ก็คือความตาย

หลินหยางเดินมาตรงหน้าฉลามโลหิต เขายื่นมือไปหยิบมือถือออกมาจากกระเป๋าเสื้อที่อยู่บริเวณหน้าอกของฉลามโลหิต

บนหน้าจอมีเพียงหมายเลขเดียว

เขากดไปแล้ว

ตู๊ดตู๊ด…

โทรศัพท์ดังอยู่ไม่กี่วินาที หลังจากนั้นก็มีเสียงหัวเราะของคนผู้หนึ่งดังมาจากปลายสาย

“หัวหน้าฉลามโลหิต ทำไมถึงได้โทรหาผมเร็วขนาดนี้ล่ะ ดูเหมือนว่าพวกคุณจะทำภารกิจสำเร็จราบรื่นแล้วสินะ! ยินดีกับพวกคุณด้วย!”

“จอนใช่ไหม?”

หลินหยางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

เมื่อได้ยินคำนี้ อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ก็เงียบสงัดทันที

เป็นเวลานานมาก เสียงสั่นเทาของจอนถึงดังออกมา

“คุณ….คุณคือผู้ชายคนนั้นใช่ไหม? ทีมสกายชาร์คล่ะ?เขา….พวกเขา….พ่ายแพ้แล้วเหรอ?”

“ใช่แล้ว”

หลินหยางถือโทรศัพท์มือถือ พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า“ผมคนนี้ไม่ใช่คนอารมณ์ดีหรือนิสัยดีนะ ผมเป็นคนอาฆาตพยาบาท การพ่ายแพ้ของพวกเขาไม่ใช่จุดจบของเรื่องนี้หรอกครับ!”

พูดจบ หลินหยางก็กุมฝ่ามือ

แคร้ก

โทรศัพท์มือถือแหลกละเอียด

“ยังมีคำสั่งเสียอะไรที่อยากบอกไหม?”

หลินหยางจ้องฉลามโลหิตด้วยสายตาเฉยชา และพูดขึ้นอย่างราบเรียบ

“ช่างประชดประชันจริงๆ เดิมทีคำนี้เป็นคำพูดที่ผมพูดกับพวกเขาอยู่บ่อยๆ “

ฉลามโลหิตยิ้มเจื่อนๆแล้วพูดขึ้น

“พรานกับเหยื่อ ไม่มีความแตกต่างกัน แพ้คนก็เรียกว่าเหยื่อ ชนะก็คือพราน “

หลินหยางพูดขึ้น

“เพราะฉะนั้นคุณจะบอกว่าวันนี้ พวกเรากลายเป็นเหยื่อแล้วสินะ”

ฉลามโลหิตหลับตาลง ยิ้มพูดขึ้นว่า:“น่าเศร้า น่าเศร้าจริง!”

“ไม่เจ็บปวดมากหรอก!”

หลินหยางพูดขึ้นอย่างราบเรียบ แล้วเอามือวางลงที่พื้น

หลังจากนั้นก็ออกแรง

ฮู !

ทะเลเพลิงลอยขึ้นมา และกลืนกินทุกคน….