สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3389

ภายใต้รางวัลอันมากมายเช่นนี้ย่อมมีผู้กล้า

ไม่นานก็มีผู้ลงสมัครสามสิบกว่าคน

สามสิบคนนี้ได้จัดตั้งเป็นทีมลอบสังหารเล็กๆ และออกเดินทางไปที่เขตชายแดนทันที

ขอเพียงแต่พวกเขาสามารถสังหารเป้าหมายได้ ก็จะสามารถแบ่งเงินห้าพันล้านได้อย่างเท่าเทียมกัน

"ไอ้สารเลว!"

สวี่จื่อซวงทุบกำปั้นลงบนเก้าอี้ข้างๆ ด้วยความโกรธ เก้าอี้ไม้เนื้อแข็งระเบิดออกทันที

"ไอ้พวกนี้เดิมทีมันไม่ได้คิดที่จะเจรจากับเราเลย! พวกเขาคิดที่จะสังหารคนของแดนมังกรคนนั้นโดยตรง! ช่างน่ากลัวอย่างยิ่ง!" อาเหม่ยด่าทอด้วยความโมโห

"ตอนนี้เรื่องใหญ่ขนาดนี้ พวกเขาไม่ฆ่าไม่ได้แล้ว! ถ้าพวกเขาไม่กำจัดคนคนนี้ ชื่อเสียงของประเทศดิควาในนานาชาติจะได้รับความเสื่อมเสียอย่างแน่นอน ดูเหมือนว่าเราจะไม่สามารถอยู่ที่นี่ต่อไปได้แล้ว! ต้องหาวิธีเข้าสู่สนามรบเดี๋ยวนี้!"

สวี่จื่อซวงกล่าวอย่างเคร่งขรึม : "ทุกท่าน เก็บของ เราต้องไปตอนนี้เลย!"

"ตกลง!"

ทุกคนพยักหน้า และเตรียมตัวออกจากโรงแรมทันที

แต่ในเวลานี้ จู่ๆ คนกลุ่มหนึ่งก็เดินเข้ามาในห้อง

"ทุกท่าน พวกคุณจะไปไหน?"

ชายร่างสูงใหญ่ที่เป็นหัวหน้าสวมชุดเครื่องแบบ

ชายคนนั้นพกปืนอยู่ข้างเอว แขนขาแข็งแรงมีพลัง ผิวคล้ำ ลมหายใจหนาแน่น

"พวกเราตนเองการพบผู้บังคับบัญชาสูงสุด!"

สวี่จื่อซวงกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"ขอโทษนะ ขณะนี้ผู้บัญชาการสูงสุดไม่ว่าง"

"ไม่ว่าง? เช่นนั้นก็ดี พวกเราจะออกไปเดินเล่น!"

"ไม่ได้ พวกคุณไม่สามารถออกจากโรงแรมได้เป็นการชั่วคราว!"

ชายคนนั้นกล่าวพร้อมกับส่ายหัว

"ไอ้เลว! พวกแกจะกักบริเวณพวกเราอย่างนั้นเหรอ?"

"ฉันจะบอกพวกแกให้นะ เราจะไปไหน ใครก็ขวางไม่ได้ทั้งนั้น!"

สมาชิกหน่วยต้องห้ามตะโกนกล่าวด้วยความโกรธ จากนั้นก็ต้องการจะออกไป

"จับตัวพวกเขา! และมัดเอาไว้ด้วยกัน!"

ชายคนนั้นก็ไม่พูดจาเยิ่นเย้ออีกต่อไป เขาตะโกนออกไปทันที

คนที่อยู่ด้านหลังจู่โจมเข้าใส่สมาชิกของหน่วยต้องห้ามทันที

"ฆ่ามัน!"

สวี่จื่อซวงตะโกนอย่างฉุนเฉียว และพาคนบุกเข้าไปโดยตรง

ทั้งสองฝ่ายต่อสู้อยู่ด้วยกัน

และในเวลานี้ ที่เขตชายแดนของประเทศดิควา

หลินหยางที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือดก็ค่อยๆ เดินเข้ามาที่นี่อย่างช้าๆ

ด้านหลังของเขา เป็นรถถังที่หุ้มเกราะกันกระสุนจำนวนมาก

บนพื้นเป็นหลุมเป็นบ่อ มีศพเกลื่อนกลาดทุกหนทุกแห่ง

หลินหยางดึงหน้ากากออก และกระโดดข้ามเขตชายแดนราวกับอุกกาบาต

"คุณเป็นใคร?"

หลินหยางเอ่ยถามอย่างเย็นชา

"คุณผู้ชาย ฉันชื่อจอน เป็นทูตที่อเมริกาส่งมา ฉันอยากจะพูดคุยกับท่านสักเล็กน้อย"

ชายคนนี้กล่าวด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

"คุณอยากคุยอะไร?"

หลินหยางก็ไม่รีบร้อน เขาเอ่ยถามอย่างสงบนิ่ง

"คุณผู้ชาย ท่านน่าจะเป็นคนของแดนมังกรใช่ไหม? ถ้าพูดอย่างจริงจัง ท่านคือนักรบแห่งแดนมังกร! ไม่ต้องสงสัยเลย กำลังทหารของท่านจะต้องแข็งแกร่งอย่างมาก แต่ท่านก็ทราบดีว่า บนโลกใบนี้มีระเบียบและกฎเกณฑ์ของตัวมันเอง และนักรบที่มีศักยภาพอันแข็งแกร่งก็ไม่มีข้อยกเว้น พวกคุณควรจะปฏิบัติตามกฎของโลกใบนี้!"

จอกล่าวด้วยรอยยิ้ม : "ดังนั้นฉันจึงหวังว่าคุณผู้ชายจะหยุดการกระทำอันป่าเถื่อนเช่นนี้ของท่านลง! และไม่ทำต่อไปอีก มิเช่นนั้น ท่านจะต้องเผชิญกับการลงโทษที่ร้ายแรงเป็นอย่างยิ่ง!"

ได้ฟังคำพูดนี้ หลินหยางรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย และจ้องมองจอนอย่างเงียบๆ และค่อยๆ กล่าวว่า : "เดิมทีคุณไม่ได้มาหาฉันเพื่อเจรจา แต่คุณ.....มาเพื่อข่มขู่ฉันใช่ไหม?"

"คุณผู้ชายอย่าเข้าใจผิดเลย! ฉันเพียงแค่กำลังพูดปลอบใจท่านก็เท่านั้น! ท่านต้องทราบว่า บนโลกใบนี้มีคนธรรมดาๆ ที่อ่อนแอไร้พลังอยู่มากมาย ศักยภาพของท่านก็ราวกับเทพเซียนที่อยู่ตรงหน้าเขา ถ้าเราไม่ดำเนินการควบคุมการกระทำคนเหมือนกันกับคุณ โลกใบนี้จะไม่ยุ่งวุ่นวายเหรอ?"

จอนยักไหล่และกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"เช่นนั้นถ้าฉันไม่ฟังคำพูดของพวกคุณ เพิกเฉยต่อการควบคุมการกระทำของพวกคุณล่ะ?"

หลินหยางถามกลับ

"คุณผู้ชาย ฉันคิดว่านี่คือการตัดสินใจที่โง่เขลามาก ท่านต้องเข้าใจนะ ว่าเราไม่สามารถเทียบได้กับประเทศเล็กๆ อย่างดิควา ท่านอาจจะทำอะไรที่นี่ได้อย่างตามอำเภอใจ แต่เมื่อเราได้ลงมือตัดสินใจแล้ว ท่านจะเข้าใจได้ในทันที ว่าพละกำลังของคนคนหนึ่ง ท้ายที่สุดแล้วมันมีขีดจำกัด!"

จอนส่ายหัวอย่างต่อเนื่อง และพูดโน้มน้าวเพื่อกล่าวเตือนด้วยความหวังดี

"งั้นเหรอ?"

หลินหยางพยักหน้า และเงียบไปชั่วขณะ จากนั้นก็กล่าวอย่างสงบนิ่ง : "พูดอย่างนี้ เช่นนั้นฉันก็อยากจะเห็นแล้วสิ ว่าพวกคุณจะมีกลอุบายอะไร!"