ระบบจอมยุทธ์สุดโกงแห่งโลกคู่ขนาน นิยาย บท 508

ตอนที่ 508 น่ากลัวจริงๆ (1)

………………..

ไม่ไกลนั้น ขั้นเก้าทั้งสามยังคงต่อสู้มะรุมมะตุ้มกัน

โครงกระดูกสามร่างที่อยู่ทางนี้กลับไม่ได้ต่อสู้กันขึ้นมา น่าจะฟื้นฟูสติไม่เต็มที่อยู่บ้าง ช่วงเวลานั้นจึงเกิดชะงักไป

เนิ่นนานก่อนโครงกระดูกสีทองสองร่างเหมือนจะมั่นใจฐานะของอีกฝ่ายได้ ครู่ต่อมาก็ปะทะกันทันที!

ส่วนโครงกระดูกที่อยู่บนพื้น…เหมือนว่าจะตายไปแล้ว ตอนนี้อย่าเพิ่งสนใจเลย

การปะทะครั้งนี้ หมายความว่าทั้งสองคนไม่ใช่ฝ่ายเดียวกัน

แต่ทั้งสองคนสู้กันขึ้นมา โครงกระดูกกับโครงกระดูกกระทบกันเสียงกึกกัก ฟางผิงยังคงแยกไม่ออกว่าใครคือคนของเมืองเจิ้นซิงกันแน่

“ใครเป็นใครล่ะเนี่ย?”

เป็นเวลาพักใหญ่ ฟางผิงกวาดสายตามองโครงกระดูกทางซ้ายอย่างสงสัยอยู่บ้าง อย่าถามว่าหน้าเขาแหลกไปแล้วทำท่าสงสัยยังไงเลย ฟางผิงแสดงท่าทีสงสัยออกมาจริงๆ ทางซ้ายนี้…เหมือนหลี่โม่อยู่บ้าง!

เขาเคยเห็นหลี่โม่หลายครั้ง ในมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ยังเคยปฏิสัมพันธ์กันมาก่อน โครงกระดูกทางซ้าย ถ้าประกอบเลือดเนื้อขึ้นมา น่าจะคล้ายหลี่โม่อยู่บ้างสินะ?

หลังจากนั้นสักพัก ฟางผิงก็มั่นใจแล้ว

ทางซ้ายคือหลี่โม่

คล้อยหลังที่ทั้งสองคนต่อสู้กัน สสารไม่แตกดับที่เลือนรางก็เริ่มปรากฏออกมา สิ่งนี้สามารถใช้แยกแยะกลิ่นอายได้

โครงกระดูกทางซ้ายคือหลี่โม่ ส่วนทางขวาฟางผิงขี้เกียจจะสนใจแล้ว

ตอนนี้โครงกระดูกทั้งสองร่างมีสสารไม่แตกดับน้อยมาก ทั้งไม่ใช่สีทองอร่าม แต่เป็นสีทองหม่น เห็นได้ชัดว่าประหยัดไว้สิ้นเปลืองสสารไม่แตกดับมากไป นี่จะทำให้ทั้งสองไม่สามารถฟื้นฟูเลือดเนื้อได้ ทำได้แค่ประคองสภาพนี้ต่อสู้กัน

“กลายเป็นโครงกระดูกกันหมดแล้ว ยังจะมาคึกกันอีก เฮ้อ!”

ฟางผิงลอบถอนหายใจ เริ่มสังเกตการณ์ขึ้นมา

ครั้งนี้เขาวางแผนจะดูละครจนจบ

ขั้นเก้าสามคน ขั้นแปดสองคน ต่อสู้กันอย่างอึกทึกครึกโครม

ถ้ามีพลังงานและพลังจิตใจ คนพวกนี้ต่อสู้กันขึ้นมา อันที่จริงส่วนมากจะเป็นการทำลายของพลังอาคม

แต่ตอนนี้กลายเป็นการทำลายทางกายภาพแล้ว

โครงกระดูกและโครงกระดูกปะทะกัน เนื้อหนังและเนื้อหนังกระทบกัน แม้จะบาดเจ็บหนักทั้งคู่ก็ต่อสู้อย่างดุเดือดเช่นกัน

คนพวกนี้อยู่มาจนถึงขั้นนี้แล้ว ฝีมือจึงแข็งแกร่งอย่างมาก

ฟางผิงมองสักพักหนึ่ง ในใจนั้นมีแผนคร่าวๆ แล้ว

หากยึดตามสถานการณ์นี้ เขาจัดการขั้นแปดยังคงมีหวัง

แต่ขั้นเก้าสามคนด้านข้าง…ฟางผิงคิดว่าคงจะยากแล้ว

ขั้นเก้าทั้งสาม แม้จะสู้จนมีสภาพแบบนี้แล้ว ฝีมือยังคงน่าหวาดกลัวอย่างยิ่ง ความแข็งแรงของเนื้อหนังแตะถึงจุดที่ทำให้คนขนลุก ฟางผิงคิดว่าถึงตัวเองจะหลอมรวมพลังฟ้าดินขึ้นมา ใช้พร้อมกับดาบผิงล่วนอาจไม่สามารถฟันอีกฝ่ายตายเสมอไป

“สู้กันต่อไปเถอะ สู้จนเนื้อหนังพังทลาย แบบนั้นฉันน่าจะเป็นชาวประมงรอเก็บปลาได้แล้วจริงๆ”

ฟางผิงภาวนาในใจ แต่รอจนเห็นบนร่างของราชาเฉียงเวยยังมีกลิ่นอายพลังชีวิตเข้มข้น ทั้งยังฟื้นฟูไม่หยุดหย่อน ฟางผิงแทบมีความคิดอยากจะตายไปด้วยซ้ำ

แม่งเหอะ เจ้าหมอนี่เก็บน้ำแร่ชีวิตไว้เท่าไหร่กัน?

นี่สิ้นเปลืองไปแค่ไหนแล้ว?

ราชาเฉียงเวยสิ้นเปลืองน้ำแร่ชีวิตฟื้นฟูอาการบาดเจ็บไม่ขาดสาย นั่นทำให้ยิ่งต่อสู้ก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ!

ทั้งสามคนนี้ อาการบาดเจ็บของเถี่ยมู่เหมือนจะหนักที่สุด แม้เขาจะเป็นคนแรกที่หนี แต่ถูกอวี่หมิงสร้างความลำบากให้ไม่น้อย เกือบจะตายจริงๆ แล้ว

ตอนนี้เห็นจู๋มิ่งมีกำลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เถี่ยมู่จึงคำรามอย่างโมโห “หยางเต้าหง! ข้าตายแล้ว เจ้าก็อย่าคิดจะได้ใช้ชีวิตดีๆ เลย! ฆ่าเขาซะ!”

หยางเต้าหงเผยสีหน้าดูไม่ได้

เถี่ยมู่เอ่ยอย่างโมโหอีกครั้ง “เจ้าคิดจะให้เขาผลาญพลังให้ข้าตาย? ได้ งั้นพวกเราก็ตายไปด้วยกัน!”

ตอนที่พูดประโยคนี้ นึกไม่ถึงว่าเถี่ยมู่จะไม่โจมตีราชาเฉียงเวยอีกแล้ว แต่พุ่งเป้าไปที่หยางเต้าหงแทน

ราชาเฉียงเวยทั้งตกใจและโมโห ตัวอักษรนี้ราวกับตาข่ายยักษ์ ปกคลุมเขาเอาไว้

ทั้งชั่วพริบตาที่ถูกปกคลุม ราชาเฉียงเวยก็พบว่าการเคลื่อนไหวตัวเองชะงักไปอยู่บ้าง กระทั่งพลังงานในร่างกายเหมือนจะแข็งค้างไปเช่นกัน

“เจ้าโง่!”

เถี่ยมู่หัวเราะอย่างเยือกเย็น วิชาลับที่เหนือราชาสิบสามคนของเมืองเจิ้นซิงร่วมกันคิดค้นขึ้นมา จะถูกทำลายง่ายๆ ขนาดนั้นได้ยังไง

ตอนนี้ราชาเฉียงเวยโจมตีตัวอักษรสีทองนั้นอย่างไม่ขาดสาย แม้ตัวอักษรสีทองจะสั่นคลอนอยู่บ้าง กลับยังคงกดเขาต่อไป

“เถี่ยมู่ ลงมือพร้อมกัน!”

หยางเต้าหงใบหน้าซีดราวกับกระดาษ ตะโกนว่า “รีบลงมือ!”

เถี่ยมู่แค่นเสียงในลำคอ ไม่พูดมากเช่นกัน ไม่มีแขนเหลือแล้วก็ไม่กระทบการเคลื่อนไหวของเขา ครู่ต่อมาเถี่ยมู่ก็กระโดดขึ้นไปบนตัวอักษรใหญ่สีทอง ขาสองข้างเตะลงไปอย่างบ้าคลั่ง ตัวอักษรสีทองยิ่งกดลงไปเร็วขึ้นเรื่อยๆ เริ่มบีบอัดราชาเฉียงเวยไว้ข้างล่าง

พื้นคริสตัลเริ่มปริแตกแล้ว

เวลานี้ราชาเฉียงเวยรู้เป้าหมายของพวกเขาแล้ว!

พวกเขาคิดจะดันตัวเองเข้าไปในเขตผนึก เขาไม่มีพลังจิตใจอีกแล้ว หากถูกเขตผนึกโจมตีอีกครั้ง บดขยี้พลังจิตใจจนสูญสิ้น แม้เขาจะมีชีวิตรอด ก็คงเป็นร่างที่ไร้วิญญาณเท่านั้น

“พวกเจ้าฝันหวานกันจริงๆ!”

ราชาเฉียงเวยระเบิดเสียงคำราม สิ้นเปลืองน้ำแร่ชีวิตอย่างมหาศาล พลังงานรวมตัวกันจนถึงขีดจำกัด โจมตีตัวอักษรสีทองนั้นอย่างบ้าคลั่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หยางเต้าหงหน้าซีดขึ้นเรื่อยๆ ปากกระอักเลือดสีทองไม่หยุด พ่นเข้าไปในตัวอักษร ‘สยบ’ ที่ค่อยๆ หม่นแสงนั้น

คล้อยหลังจากเลือดเขาทะลักเข้าไป ตัวอักษร ‘สยบ’ ก็ระเบิดแสงสีทองที่เจิดจ้าออกมาอีกครั้ง

ด้านเถี่ยมู่ก็ทุ่มสุดกำลัง ระเบิดพลังเต็มที่ ขาทั้งสองข้างกลายเป็นสีทอง บีบเค้นราชาเฉียงเวยไปพร้อมกับหยางเต้าหง

——————–

………………..