ปฏิบัติการ ตามล่า อำนาจ ของ ฮาร์วีย์ ยอร์ก นิยาย บท 2842

คอรี่ ยอร์กแข็งตัวเล็กน้อยก่อนที่จะฝืนยิ้ม

“คุณอิชิกาวะ คุณคงเข้าใจอะไรผิดแล้ว

“นายน้อยของตระกูลคือวินซ์ ยอร์ก ไม่ใช่ฮาร์วีย์ ยอร์กเสียหน่อย”

ความหมายของคำเหล่านั้นนั้นเรียบง่าย ฮาร์วีย์ไม่ได้มาจากตระกูลยอร์กในฮ่องกงด้วยซ้ำ และไม่จำเป็นที่เธอต้องสุภาพต่อเขาขนาดนี้

จากนั้นคอรี่ก็เดินไปทางไทอิจิ อิชิกาวะ พร้อมแสดงรอยยิ้มอันอบอุ่น

“ผมได้ยินในสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้แล้ว นายน้อยอิชิกาวะ

“มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย ผ่านมาแล้วก็ให้ผ่านไปเถอะ กรุณาลุกขึ้น"

จากนั้นเขาก็พยายามยกไทอิจิขึ้นจากพื้น

ไทจิเพิกเฉยต่อเขาโดยสิ้นเชิงและยังคงคุกเข่าตบหน้าตัวเองอยู่แบบนั้น

“ผมรู้สึกซาบซึ้งกับความมีน้ำใจของคุณมาก ประธานยอร์ก แต่เราต้องยอมรับความผิดพลาดของเรา! นี่คือกฎของตระกูลอิชิกาวะ!

“เรามาที่นี่วันนี้เพื่อขอการอภัยจากคุณยอร์ก”

ยูกิโกะเมินคอรี่และโค้งคำนับต่อหน้าฮาร์วีย์

เห็นได้ชัดว่าคอรี่ไม่มีสิทธิ์มีเสียงอะไรกับเรื่องนี้ และมีเพียงฮาร์วีย์เท่านั้นที่มีสิทธิ์ แต่เธอไม่ได้พูดออกมาดัง ๆ

การแสดงออกของคอรี่เปลี่ยนไปเล็กน้อย

เขาไม่รู้ว่าทำไมยูกิโกะถึงแสดงความเคารพต่อฮาร์วีย์ขนาดนี้ และเขาไม่ปรารถนาจะให้เรื่องเช่นนี้ดำเนินต่อไป

จากนั้นคอรี่ก็แสดงรอยยิ้มอันอบอุ่นต่อควินนี่ ยอร์ก

“ควินนี่ บางครั้งการให้อภัยก็ดีกว่าการถือโทษโกรธแค้นคนอื่น

“ตัวแทนอิชิกาวะดูค่อนข้างจริงใจทีเดียวนะ เธอควรคุยกับที่ปรึกษายอร์กเกี่ยวกับเรื่องนี้และวางความบาดหมางลงซะ”

สำหรับคอรี่ การที่ยูกิโกะโค้งคำนับฮาร์วีย์ต่อหน้าคนมากมายเช่นนี้นับว่าไม่ใช่เรื่องดีเลย

เขาพยายามพลิกสถานการณ์โดยสัญชาตญาณ

ควินนี่เพิกเฉยต่อเขาโดยสิ้นเชิงและเหลือบมองฮาร์วีย์อย่างอยากรู้อยากเห็น

ฮาร์วีย์เป็นคนที่มีสิทธิ์ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดกับเรื่องนี้

เขาไม่กล้าที่จะตอบโต้กลับ ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแสดงความไม่พอใจออกมาด้วยซ้ำ

ฮาร์วีย์เตะไทอิจิลงกับพื้นและเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ “ในเมื่อยูกิโกะมาถึงที่นี่ ฉันก็จะลืมสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ให้

"แต่จำไว้ให้ดี นายต้องจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้กับพนักงานทุกคนที่นายทำให้เขาบาดเจ็บ

“แน่นอน นายจะกลับมาแก้แค้นก็ได้ แต่ถ้าฉันจับนายได้เมื่อไหร่ฉันจะหักคอนายทิ้งซะ”

“ผมจะไม่ทำแบบนั้น! ผมจะไม่ทำแน่!”

ไทจิพยักหน้าสุดชีวิต

“ผมต้องขอโทษอย่างสุดหัวใจ! ไม่ต้องกังวลเลยคุณยอร์ก! ผมจะไม่เหยียดหยามผู้คนที่นี่อีกต่อไปแล้ว!”

บรรดาผู้บริหารระดับสูงได้แต่นั่งตากระตุกหลังจากได้เห็นไทอิจิอยู่ในสภาพที่น่าเศร้าสลดเช่นนี้

'เด็กคนนี้เป็นใครกัน!'

'เขามันไร้ความปรานี!'