ประธานจี้หยุดใจร้ายสักที คุณซูแต่งงานใหม่แล้ว นิยาย บท 52

หนิงหว่านพูดอ้อมค้อมมาก

ประการที่หนึ่งคือเตือนเธอว่าการลาออกยังไม่ได้รับการอนุมัติ เธอยังคงเป็นพนักงานของอิงฮว่าและสิ่งที่ประธานมอบต้องจัดการ

ประการที่สองคือบอกเธอว่าปฏิเสธประธานทันทีทําให้ประธานเสียหน้า เรื่องนี้เธอไม่ทําก็ต้องทําแล้ว

ซูหว่านเข้าใจความหมายของหนิงหว่านและถอนหายใจลึก ๆ ในก้นบึ้งของหัวใจ

เพิ่งเป็นเธอที่หุนหันพลันแล่นเกินไป พูดโดยไม่ได้คิด

ในสถานการณ์ตอนนี้ เธอก็ยากที่จะปฏิเสธอีก มิฉะนั้นจะดูเหมือนไม่รู้ว่าดีร้าย

ซูหว่านได้ทําได้แค่แข็งหนังศีรษะเพื่อรับมือ ถือซะว่าช่วยอิงฮว่าทํางานเป็นครั้งสุดท้ายเถอะ

เธอหันหลังและเดินออกไป หนิงรุ่ยเฉิงมองเงาหลังของเธอ ถอนสายตาที่ดูถูกเหยียดหยามและมองไปที่จี้ซือหาน

"ซือหาน งานเลี้ยงอาหารคืนนี้ คุณจะไปไหม？"

เมื่อเขาพูดกับจี้ซือหาน น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนและประจบสอพลอ แม้แต่แววตาก็อ่อนโยนและใจดี

จี้ซือหานพิงหลังอยู่บนโซฟา มือหนึ่งจับหน้าผาก อีกมือหนึ่งถือโทรศัพท์ สายตาจ้องมองที่หน้าจอโทรศัพท์ตลอดเวลา ไม่ได้เงยหน้าขึ้นตลอดการเดินทาง

หนิงรุ่ยเฉิงเห็นเขาไม่พูดอะไรสักคํา คิดว่าเขาไม่อยากไป ยุ่งเลยว่า "ดูสมองผมสิ ตระกูลกู้กับอิงฮว่าของเรา ขัดแย้งกันเพื่อเรื่องทางตะวันตกของเมือง เป็นธรรมดาที่ประธานของอิงฮว่าออกมาไกล่เกลี่ยกัน ในฐานะผู้ริเริ่มการประมูลครั้งนี้ คุณควรหลีกเลี่ยงความสงสัยครับ"

คนของตระกูลกู้รู้สึกว่าลูกสาวของเขามีความสัมพันธ์ที่ดีกับจี้ซือหาน กลัวว่าจี้ซือหานจะเข้าข้างพวกเขาเพราะความสัมพันธ์เก่า ๆ จึงแอบทําให้กลุ่มบริษัทหนิงสร้างปัญหาเพื่อบังคับให้พวกเขาออกจากการประมูลโดยอัตโนมัติ

หนิงรุ่ยเฉิงจะยอมแพ้สิทธิประโยชน์เช่นนี้ได้อย่างไร แล้วจัดงานเลี้ยงอาหารคืนนี้เป็นพิเศษต่อหน้าจี้ซือหาน

เหตุผลที่เขาถามจี้ซือหานว่าจะไปหรือไม่ จริง ๆ แล้วก็อยากให้เขาออกมาช่วยหนิงหว่านปรับความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองฝ่ายหน่อย เพราะมีเพียงจี้ซือหานผู้ริเริ่มเท่านั้นที่ไป คนของตระกูลกู้ถึงจะเชื่อฟัง มิฉะนั้นเรื่องนี้จะอาศัยลูกสาวของเขาไปปรองดองคงไม่ได้แน่นอน

แน่นอนว่าเมื่อเห็นจี้ซือหานไม่พอใจ เขาก็พูดอย่างละเอียดอ่อนมากขึ้น เพราะตอนนี้เขาก็ไม่เข้าใจว่าจี้ซือหานมีความคิดที่หว่านเอ๋อร์ของเขาอย่างไร โดยธรรมชาติแล้วเขาไม่สามารถขอให้จี้ซือหานทํางานในฐานะพ่อตาได้ เตือนเล็กน้อยก็หยุดได้

'เขา' ในปากของจี้ซือหาน คือปู่ของเขา ระดับคนนั้น ไม่ใช่กลุ่มของพวกเขาสามารถเปรียบเทียบได้อย่างง่ายดาย

หนิงรุ่ยเฉิงเข้าใจความหมายในคําพูดของเขาและย้ายออกจากปู่ของเขา ไม่มีอะไรมากไปกว่าการบอกพวกเขาว่าเขาไม่ใช่ตกลงเพราะหนิงหว่าน แต่เพื่อจัดการธุรกิจ

แม้ว่ามันจะทำให้ลูกสาวของเขาไม่สบายใจ แต่สำหรับหนิงรุ่ยเฉิง จี้ซือหานรับปากว่าจะไปก็พอ ส่วนจะด้วยเหตุผลอะไรก็ไม่สำคัญ

จี้ซือหานเล่าอย่างหนาวเหน็บว่า 'ผมกลับไปกลุ่มบริษัทจี้ก่อน' ก็ลุกขึ้นจากไปแล้ว

พอเห็นเขาก็จากไปแล้ว ใบหน้าของหนิงหว่านเต็มไปด้วยความผิดหวัง

หนิงรุ่ยเฉิงตบหลังมือเธอและปลอบโยนว่า "ส่วนตะวันตกของเมืองเกี่ยวข้องกับการพัฒนาที่ดิน ซือหานย่อมต้องทําธุรกิจ คุณก็เห็นใจเขามากขึ้นเถอะ"

หนิงหว่านจึงเก็บอารมณ์เหงา พยักหน้า "ฉันเข้าใจแล้วค่ะ"