หลังจากที่ซูหว่านวิ่งตากฝนกลับบ้าน เธอก็ถอดชุดราตรี และสร้อยเพชรที่ประดับบนคอออก แล้วโยนมันลงกล่อง
พรุ่งนี้เธอจะส่งมันคืนให้หลินเจ๋อเฉิน ของของเขาน่าขยะแขยงเกินทน เธอจะไม่เก็บมันไว้เด็ดขาด
เมื่อปิดฝากล่อง เธอก็เดินเข้าห้องอาบน้ำ เปิดก็อกด้านบนอ่าง แล้วลงไปนอนแช่
เธอหยิบที่ขัดตัวมาถูกหลังของตัวเองอย่างแรงจนเกิดเป็นสีแดงเปื้อน จากนั้นก็มองดูตัวเองในกระจก
เมื่อลบเครื่องสำอางออก จึงเหลือเพียงใบหน้าซีดเซียวที่เกิดจากอาการป่วย ไม่มีหลงเหลือความสดใสอีก โดยเฉพาะขอบใต้ตาที่ดำคล้ำเหมือนคนไม่มีชีวิต
เธอมองไม่เห็นแสงแห่งความหวัง สัมผัสไม่ถึงความอบอุ่น
ไม่ต่างอะไรกับมดตัวนึงที่ใครจะเหยียบย่ำเมื่อไหร่ก็ได้
แต่ไม่ว่ายังไงเธอก็ยังเป็นมนุษย์ที่มีเกียรติมีศักดิ์ศรี...
"ศักดิ์ศรี"
ซูหว่านพึมพำคำนั้นออกมา แล้วก็หัวเราะเยาะตัวเอง นับตั้งแต่วินาทีที่เขาขายตัวให้จี้ซือหาน เธอก็ไม่หลงเหลือศักดิ์ศรีอีกแล้ว
เธอเช็ดผมให้แห้ง แล้วทิ้งตัวนอนบนเตียง เนื่องจากเหนื่อยล้ามาก จึงผล็อยหลับไปไม่รู้ตัว
เพราะตากฝนกลับบ้าน อาการป่วยก็ซูหว่านหนักขึ้นตามไปด้วย ซูหว่านสลบยาวจนถึงช่วงบ่ายของวันต่อมา
ซานซานทำงานกะดึกมาทั้งคืน เธอหลับตั้งแต่เช้าตื่นมาอีกทีตอนบ่าย ลุกขึ้นมาทำกับข้าวจนเสร็จ แต่ซูหว่านก็ยังไม่ตื่น
เธอจึงต้องไปเคาะห้องซูหว่าน ตะโกนเรียกหว่านหว่านอยู่สองสามที แต่ไม่มีการตอบรับจากในห้อง เธอจึงสังเกตได้ถึงความผิดปกติ
ซานซานรีบผลักประตูปล้วเดินเข้าไป เมื่อเห็นคนที่นอนอยู่บนเตียงมีสีหน้าแดงก่ำ ก็รีบยื่นมือไปแตะหน้าผาก
ร้อนมาก...
เธอรีบเลิกผ้าห่มออกแล้วพยุงร่างของซูหว่านให้ลุกขึ้น "หว่านหว่าน เธอไข้ขึ้นสูงมาก ฉันจะพาเธอไปโรงพยาบาล"
ซูหว่านสติเลอะเลือนเพราะไข้สูง ได้ยินคำว่าโรงพยาบาลก็รีบขัดขืนโดยอัตโนมัติ "ไม่ไปโรงพยาบาล..."
"เธอไข้สูงขนาดนี้ จะไม่ไปโรงพยาบาลได้ยังไง?"
ซานซานไม่สนคำทัดท้านของซูหว่าน แบกเธอขึ้นหลัง แล้วขับรถไปโรงพยาบาล
เมื่อมาถึงห้องฉุกเฉิน หมอก็ให้น้ำเกลือ และใส่เครื่องช่วยหายใจ
ซูหว่านมีโรคหัวใจพิการตั้งแต่กำเนิด ซานซานรู้ดี



VERIFYCAPTCHA_LABEL
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ประธานจี้หยุดใจร้ายสักที คุณซูแต่งงานใหม่แล้ว