"ซือหาน สัญญายังเหลืออีกครึ่งปี รอต่อไปได้ไหม"
"ได้ครับ"
"งั้นคุณช่วยถ่ายรูปให้ฉันได้ไหม พอแยกกันแล้วเก็บไว้เป็นที่ระลึกให้คุณค่ะ"
"ครับ"
"งั้น..."
เขายกนิ้วที่เรียวยาวขึ้นและวางไว้บนกลีบปากที่บอบบางและนุ่มของเธอ
"คุณอยากให้ผมทําอะไร ก็ได้"
เธอกระตุ้นมุมปากขึ้นมา เผยรอยยิ้มที่เงียบสงบและสวยงาม และยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน
"หลังจากนั้น...ต่างคนต่าง ความตายจะไม่เจอกันอีกได้ไหม"
จิตใจของเขาก็หายใจไม่ออก ความเจ็บปวดอันหนาแน่นก็มา ปลุกเขาให้ตื่นขึ้นจากความฝันอย่างฉับพลัน
"ไม่ได้"
สิ่งที่เขาลืมตาและปรากฏในสายตาของเขาคือเพดานสีขาว เงาของซูหว่านซึ่งหายไปนานแล้ว
เขาหันกลับมามองข้อมือของเขาด้วยความยากลําบาก เห็นผ้ากอซพันกันเป็นชั้น ๆ สีหน้าก็มืดลง
ดูเหมือนว่าพวกเขายังคงเหมือนแต่ก่อน ไม่อยากให้เขาตายง่าย ๆ แบบนี้ แต่สิ่งที่ทําให้เขาไม่คาดคิดก็คือ
เขาอยากตามเธอไป แต่เธอกลับฝันบอกเขาว่า ต่างคนต่าง ความตายจะไม่เจอกันอีก
เธอน่าจะสิ้นหวังกับเขามากจนแม้แต่โลกหลังความตายก็ไม่อยากพบเขาอีกมั้ง...
ความรู้สึกหายใจไม่ออกและปวดเมื่อยเหมือนรังไหมปอกหัวใจออกจากร่างกายทีละนิ้ว
เขาเจ็บปวดจนหายใจไม่ออก อยากบังคับกดมันลง แต่สิ่งที่เจ็บปวดแต่ไม่สนใจ เดินตามอําเภอใจไปทั่วร่างกาย
จนกระทั่งวินาทีนี้เขาจึงเข้าใจว่าที่แท้อารมณ์บางอย่างไม่สามารถควบคุมได้
เช่นการตกหลุมรักใครสักคน เช่นการสูญเสียใครสักคน เช่นไม่ได้เจอใครที่อยากเจอตลอดเวลาไปแล้ว
เขายิ้มขมขื่นที่มุมริมฝีปาก ยอมแพ้และต่อต้านทางอารมณ์ ปล่อยให้ความเจ็บปวดจากการควักหัวใจกลืนกินเขา...
ก็ไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่ผ่านมา ดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือด ในที่สุดก็มีปฏิกิริยาบางอย่าง
เขาห้อยลงมาเล็กน้อยและเห็นเสื้อผ้าของเขาถูกเปลี่ยนออกและสีหน้าของเขาก็ตึงเครียดทันที
เขายืนขึ้นและลุกจากเตียงอย่างรวดเร็วเหมือนคนบ้า มองไปรอบ ๆ เพื่อหาเสื้อสูทที่เขาสวมอยู่...
"คุณหนูสอง คุณกำลังมองหากระดาษจดหมายใบนี้อยู่ใช่ไหม"

VERIFYCAPTCHA_LABEL
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ประธานจี้หยุดใจร้ายสักที คุณซูแต่งงานใหม่แล้ว