ประธานจี้หยุดใจร้ายสักที คุณซูแต่งงานใหม่แล้ว นิยาย บท 146

"ซือเยว่ คุณรู้ไหมว่าทําไมฉันถึงมาต้อนรับคุณ หนิงหว่านบังคับฉัน ไม่งั้นฉันจะไม่พบคุณอีกเด็ดขาด"

"ฉันปล่อยวางคุณอย่างสิ้นเชิงแล้ว หวังว่าคุณจะปล่อยวางฉันด้วย กลับไปที่เมืองหลวงดูแลกิจการตระกูลกู้ให้ดี นั่นคือบ้านของคุณค่ะ"

ซูหว่านพูดจบในหนึ่งลมหายใจ เธออยากผลักประตูลงไป แต่ถูกกู้จิ่งเซินกอดจากด้านหลัง

เขาฝังหัวที่อ่อนแรงไว้ที่คอเธอ สะอึกสะอื้นออกมา "หว่านหว่าน ผมวางคุณลงไม่ได้ ชีวิตนี้วางไม่ได้ คุณอย่าเอาผมไปเลยได้ไหม"

กู้จิ่งเซินที่นิสัยดื้อรั้น หวาดระแวงไม่หยิ่งผยองเหมือนจี้ซือหาน ไม่ได้พูดคำหยาบคายไม่กี่คำแล้วก็หันหลังจากไป จะแยกสะอาดกับเขาต้องหยาบคายอีกหน่อย

ซูหว่านหายใจเข้าลึก ๆ และหันกลับมากัดฟันว่า "ประธานกู้ คุณได้ยินไหม ฉันไม่สนใจว่าคุณจะวางหรือไม่ ยังไงฉันก็ไม่รักคุณแล้ว ตอนนี้คุณมาพัวพันฉัน มีแต่จะทําให้ฉันดูถูกคุณ และทําให้ฉันเบื่อคุณด้วย"

เธอถอดนิ้วที่เขาขังไว้ที่เอวออกแล้วพูดต่อว่า "คุณคิดว่าหลังจากที่พี่ใหญ่ของคุณเตะฉันสองข้างแล้ว ฉันยังสามารถคืนดีกับคุณได้เหมือนเดิมหรือ ฉันบอกคุณว่านี่เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ เท้าทั้งสองข้างนั้นจะทําให้ฉันเกลียดคุณมากขึ้นเท่านั้น และเนื่องจากคุณกลับเมืองหลวง ฉันจึงถูกบังคับให้ต้อนรับคุณตลอดเวลา และยิ่งทําให้ฉันเกลียดคุณมากขึ้น..."

ตั้งแต่ไม่เอาเขาไปจนถึงรังเกียจเขา ก็เป็นเพียงชั่วพริบตา กู้จิ่งเซินแต่เหมือนตกนรก "หว่านหว่าน..."

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ ราวกับว่าเขาไม่เชื่อว่าหว่านหว่านที่บอบบางในอดีตจะพูดคําที่หนักขนาดนี้กับเขา

"ประธานกู้ แผ่นดินไม่ไร้เท่าใบพุทรา ทําไมต้องรักฉันคนเดียว อีกอย่างฉันก็ไม่รักคุณมานานแล้ว"

ดวงตาของกู้จิ่งเซินเต็มไปด้วยบาดแผล มองซูหว่านที่อยู่ตรงหน้าอย่างใจจดใจจ่อ พูดไม่ได้แม้แต่คําเดียว

ซูหว่านหยิกฝ่ามือและกดทนความไม่ไหวลง กัดฟันแล้วพูดว่า "ฉันไม่อยากต้อนรับคุณต่อไปแล้ว โปรดกลับไปที่เมืองหลวงเถอะ ต่อไปโปรดอย่ามาหาฉันอีก น่ารําคาญเกินไปแล้ว"

เธอทิ้งประโยคนี้และผลักประตูออกไปโดยไม่หันกลับมามองและดู เหมือนไม่ต้องคิดถึงแม้แต่น้อย

ซ่งซือเยว่กล่าวว่า งั้นผมจะไปกับคุณ ฆ่าตัวตายหน้าหลุมฝังศพของคุณ และจะไม่ปล่อยให้คุณอยู่คนเดียว

เขาเป็นคนที่พูดแล้วต้องทํา แน่นอนว่าตอนนี้เขาพบบ้านของตัวเองแล้ว น่าจะมีความกังวลในภายหลัง ไม่ถึงกับทําเรื่องโง่ ๆ แบบนี้ แค่ซูหว่านยังกลัวอยู่ ก็ไม่กล้าบอกเขาว่าตัวเองกําลังจะจากโลกนี้ไปแล้ว

เธอผลักประตูเข้าไปในอพาร์ทเมนต์เล็ก ๆ และกู้จิ่งเซินเฝ้าอยู่ที่ประตู มองประตูนั้นและไม่ขยับเขยื้อน

บอดี้การ์ดหลายสิบคนที่ตามมาข้างหลัง ล้วนทําหน้างงงวย

ตั้งแต่ถูกคนตีไม้ ประธานของเขาดูเหมือนจะเปลี่ยนไปแล้ว

แม้ว่าจะยังดูสง่างามและรวยรวย แต่ดวงตากลับถูกย้อมด้วยความเศร้าโศกเล็กน้อย