ประธานจี้หยุดใจร้ายสักที คุณซูแต่งงานใหม่แล้ว นิยาย บท 135

ซูหว่านถอนหายใจลึก ๆ ด้วยความโล่งอกเมื่อเขาเห็นแผ่นหลังที่เย่อหยิ่งหายไปจากสายตา

เธอคิดว่าพอทะเลาะกับจี้ซือหานแข็งขนาดนี้ เขาก็จะส่งคนไปส่งเธอกลับไป

แต่เขาไม่เพียงแต่ไม่ส่งคนไปส่งเธอแล้ว ยังให้ลุงโจวดูแลเธออย่างดีด้วย

ตัวเขาเองไม่เคยปรากฏตัวอีกเลยและดูเหมือนจะลืมเธอไปโดยสิ้นเชิงแล้ว

อลันใช้ยาพิเศษรักษาโรคหัวใจล้มเหลวให้เธอเป็นเวลาหลายวันติดต่อกันและร่างกายของเธอก็ฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว

สามารถเดินลงไปบนพื้นได้แล้ว แต่ร่างกายกลับดูไม่เหมือนเมื่อก่อน แค่ตื่นนอนเข้าห้องน้ำก็สามารถฆ่าเธอได้ครึ่งชีวิต

อลันกล่าวว่ายาพิเศษสามารถบรรเทาความเจ็บปวดได้ แต่ไม่สามารถบรรเทาการนับถอยหลังของชีวิตได้ เธอถูกลิขิตให้ตายตามกําหนดและไม่มีใครช่วยได้

เมื่อเธอประคองกําแพงออกมาจากห้องน้ำ อลันกําลังเก็บอุปกรณ์และเห็นเธอเหงื่อออกเย็น ๆ และรีบเดินไปประคองเธอ

"คุณซู คุณไปโรงพยาบาลเรับการรักษาครั้งสุดท้ายดีกว่า อย่าฝืนใจเลย คุณจะทนไม่ไหว..."

"ไม่เป็นไรค่ะ"

ซูหว่านส่ายหัวอย่างมั่นคง

อลันถอนหายใจ "หากคุณยังเป็นแบบนี้ต่อไป จะถูกประธานจี้ค้นพบแน่นอน"

ซูหว่านเจิมริมฝีปากล่างและฝืนใจหัวเราะให้อลัน "ดังนั้น... คุณหมอโจว คุณพาฉันออกไปจากที่นี่ได้ไหม"

อลันยิ้มอย่างจนใจ "ไม่มีใครกล้าพาคุณออกไปโดยไม่ได้รับอนุญาตจากฤดูกาลประธานจี้คะ"

ซูหว่านก็ไม่ลําบากใจอลันอีกต่อไป ภายใต้การพยุงของเธอและนั่งลงบนเตียงอีกครั้ง

อลันยกแก้วน้ำที่อยู่ข้าง ๆ ขึ้นมาและยื่นให้ซูหว่าน "ตอนนี้คุณควรกินอะไรได้ไม่มาก ดื่มน้ำให้มากขึ้นเถอะ"

ผู้ป่วยหัวใจล้มเหลวระยะสุดท้ายกินอาหารมากเกินไปและมีเลือดออกในกระเพาะอาหารได้ง่ายและต้องพึ่งพาน้ำเพื่อรักษาสัญญาณชีพ

แต่ใช้เวลาไม่นาน คาดว่าเธอคงไม่สามารถดื่มน้ำได้ ถึงตอนนั้นชีวิตก็จะมาถึงจุดสิ้นสุดแล้ว

เมื่อซูหว่านรับน้ำ เธอเงยหน้าขึ้นและอยากจะขอบคุณอลัน แต่เห็นรอยขีดข่วนบนใบหน้าของเธอ

อลันพยักหน้าตอบว่า "โอเค" ก็ถือกล่องยาออกไป

เธอเป็นผู้อํานวยการโรงพยาบาลเอกชน ปกติค่อนข้างยุ่ง

ถ้าไม่ใช่เพราะจี้ซือหาน กลัวว่าจะนัดเธอยาก

เมื่อนึกถึงจี้ซือหาน หัวใจของเธอก็อึดอัดมาก

ก็ไม่รู้ว่าเขาหมายความว่าอย่างไรกันแน่ ทั้งๆที่กำลังจะแต่งงานกับคนรักแรกแล้ว คาดไม่ถึงว่าจะขังเธอไว้ในบ้าน

หรือว่าเขาต้องการทั้งหนิงหว่านและเธอ

ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง จี้ซือหานก็โลภเกินไป

ซูหว่านมองไปที่ทิศทางของหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน ไม่รู้ว่าท้องฟ้ามืดครึ้มและมีฝนตกหนัก...

อากาศแบบนี้ เข้ากับอารมณ์ของเธอมาก ทําให้เธออดถอนหายใจลึก ๆ ไม่ได้...