ประธานจี้หยุดใจร้ายสักที คุณซูแต่งงานใหม่แล้ว นิยาย บท 130

ประตูไม่ได้ปิด เสียงสองคนคุยกันข้างนอกก็ดังเข้ามา ทั้งหมดตกลงในหูของซูหว่าน ทําให้เธอรู้สึกแสบแก้วหูมาก

ความจริงที่เปื้อนเลือดอยู่ตรงหน้าเธอ เธอจึงตระหนักได้อย่างชัดเจนว่าเธอคืออะไรในใจของจี้ซือหาน

จริง ๆ แล้ว ห้าปีที่ผ่านมา เธอรู้มาตลอดว่าตัวเองอยู่ในสายตาของเขา เป็นแค่เครื่องมือระบายอารมณ์เท่านั้น

เพียงแต่ว่า ไม่เคยมีช่วงเวลาไหนที่ทําให้เธอตัดใจอย่างสิ้นเชิงเช่นนี้มาก่อน

เธอยกมือขวาขึ้น ปรับน้ำหยดที่ค่อย ๆ หยดให้เร็วขึ้น คิดว่าเร็ว โรคก็จะดีขึ้นเร็ว

หลังจากอลันจากไป จี้ซือหานมองไปที่ทิศทางการนอนที่สองและพบว่าประตูไม่ได้ปิดและใบหน้าของเขาก็จมลงทันที

เขาค่อนข้างควบคุมไม่ได้ ลุกขึ้นและเดินไปที่ห้องอย่างรวดเร็ว พอเข้าไปก็เห็นซูหว่านกําลังให้น้ำเกลืออยู่

ใบหน้าขนาดเท่าฝ่ามือของเธอไม่มีอารมณ์แปรปรวนมากนัก เชื่องและเชื่อฟังเหมือนก่อนมา

เมื่อเห็นเขาเข้ามาก็ยิ้มให้เขาและคลายความสงสัยจากก้นบึ้งของหัวใจของเขา

เมื่อกี้เสียงที่คุยกับอลันไม่ดังจนเธอน่าจะไม่ได้ยิน

หลังจากจี้ซือหานถอนหายใจด้วยความโล่งอกแล้ว ก็นั่งลงที่เตียงของเธอ

"ดีขึ้นหรือยัง"

ซูหว่านพยักหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ดีขึ้นแล้วค่ะ"

จากนั้นพวกเขาก็ไม่พูดแล้ว

ความเงียบทําให้บรรยากาศระหว่างคนทั้งสอง อึดอัดเล็กน้อย

เมื่อเห็นเขานั่งอยู่ข้าง ๆ และไม่ได้วางแผนที่จะจากไป ซูหว่านอดไม่ได้ที่จะพูดว่า "ประธานจี้ ช่วยฉันหากระเป๋าของฉันได้ไหม"

กระเป๋าของเธอตกลงในห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมทะเลสวรรค์ โทรศัพท์มือถือและสิ่งของอื่น ๆ อยู่ข้างใน

เธอกลัวว่าซานซานหาตัวเองไม่เจอและจะรีบร้อน ได้แต่ขอจี้ซือหานหาถุงให้เธอก่อน

จี้ซือหานยังคงรังเกียจคําว่า 'ประธานจี้' ที่เธอเรียก

แม้ว่าเธอจะเคยเรียกเขาประธานจี้หรือคุณจี้มาก่อน แต่ก็ไม่รู้สึกแปลกแยก

ลุงโจวตอบและรับกระเป๋าจากซูชิงและหันกลับไป

หลังจากลุงโจวปิดประตูแล้ว ซูชิงจึงเริ่มรายงานสถานการณ์ล่าสุดต่อจี้ซือหาน

"ประธานจี้ ทางกู้จิ่งเซินกําลังส่งคนไปตามหาคุณซูทุกที่ ท่าทางเขาดูเหมือนจะไม่หยุดถ้าไม่เจอ"

"และคุณหนิงก็ค้นหาทุกที่ว่าผู้หญิงที่ท่านอุ้มเมื่อวานนี้เป็นใคร ผมกลัวว่าถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปจะทําให้แม่ของท่านตกใจ..."

แค่พูดถึงแม่ของเขา ซูชิงก็เหงื่อออกทั้งตัว นับประสาอะไรกับตกใจว่าเธอจะลงเอยอย่างไร

"หนิงหว่านให้อลันจัดการ ส่วนกู้จิ่งเซิน..."

ทันใดนั้นจี้ซือหานก็เกิดความหนาวเย็นขึ้นในดวงตาของเขา เหมือนสัมผัสสิ่งที่เขาทนไม่ได้มากที่สุด พูดถึงชื่อนี้เขาก็อึดอัดมาก

"ให้เขาไปหา"

ถ้าเขาหาได้ นั่นเป็นความสามารถของเขา

ส่วนการให้เขาพบซูหว่านหรือไม่ มันก็ไม่ได้ขึ้นอยู่กับเขาแล้ว