พระชายาของท่านอ๋องธงแดง NC นิยาย บท 280

“ไหนจะสามีอีก การที่ได้ไท่จื่อหรือกู้ซื่อจื่อมาเป็นคู่ครองก็นับว่าเป็นวาสนาของพวกเจ้าที่หลายคนอิจฉาแล้ว ข้าไม่คิดว่า ตนเองจะโชคดีอย่างพวกเจ้าหรอก” หลี่ชิงหงผงกศีรษะไปทางประตู “ในสมัยโบราณเช่นนี้ บุรุษที่ดีมีน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย มิเช่นนั้น ลูกค้าของโรงน้ำชาเชิ่งเยี่ยนเกอจะมากมายป่านนี้รึ?”

“ข้ามีโอกาสได้นั่งคุยกับฮูหยินหลายคน มีไม่น้อยที่สามีหลงอนุจนละเลยภรรยา รับอนุเข้ามาจนเต็มจวน ไปแอบมีอนุที่นอกเรือน ซ้ำร้าย หากภรรยาและอนุทะเลาะกัน เขายังเข้าข้างอนุ ตบตีภรรยาเอกเสียด้วยซ้ำ”

“หากสามีไม่หลงอนุก็ตั้งใจทำงานจนละเลยภรรยา มองภรรยาเป็นเพียงไม้ประดับเรือนที่ต้องมีไว้ เพื่อเป็นหน้าเป็นตาของจวน หากแต่ลับหลังแล้ว พวกนางจะเป็นอยู่อย่างไรก็ไม่สนใจ”

“ยิ่งบรรดาฮูหยินที่ไม่อาจมีบุตรชายให้แก่จวนของสามีได้อีก กลายเป็นแม่ไก่ที่ไม่สามารถออกไข่ได้ ก็เป็นที่รังเกียจของตระกูลสามีอีก โอ๊ย! สารพัดปัญหาหากคิดจะแต่งงานมีคู่ครอง”

ฉินเจียวเยี่ยน “...”

ข้าถามเจ้าเพียงประโยคเดียว ไยเจ้าจึงสรุปปัญหาชีวิตคู่ของคนทั้งเมืองมาให้ข้าฟังเล่า?

“เช่นนั้น เจ้าจึงเลือกที่จะสนุกกับเสี่ยวเอ้อร์ที่นี่แทนหรอกรึ?” ฉินเจียวเยี่ยนถามอีกครั้ง แต่กลับได้สายตาคมปราดตวัดมองอย่างขุ่นเคือง

“เจ้านี่ฉลาดจริงหรือไม่?” หลี่ชิงหงย้อนถามอย่างดูแคลน “การแพทย์ในสมัยนี้เป็นอย่างไร เจ้าไม่รู้หรือ? ในเมื่อไม่สามารถตรวจโรคร้ายได้ ข้าจะมั่นใจได้อย่างไรว่า บุรุษเหล่านั้นจะสะอาดและปลอดภัย เพราะฉะนั้น ข้าว่าข้าอยู่ตัวคนเดียวเสียดีกว่า สะอาด ปลอดภัย ไร้โรค มีเงิน แค่นี้ก็มีความสุขมากแล้ว”

ฉินเจียวเยี่ยนเม้มริมฝีปากอย่างจำยอมในเหตุและผลของอีกคน “...”

“อ๊ะ! จริงสิ” หลี่ชิงหงร้องอย่างนึกขึ้นได้ “ข้าเพิ่งได้เสี่ยวเอ้อร์คนใหม่มา เป็นหนุ่มน้อยน่ารัก ยังไม่เคยผ่านมือสาวใดมาก่อน แต่จำต้องมาเป็นเสี่ยวเอ้อร์ที่นี่ เพราะต้องการหาเงินไปซื้อยารักษาพ่อที่ไม่สบายน่ะ”

“เช่นนั้นก็น่าสงสารนัก แล้วเจ้าให้เขาไปดูแลลูกค้าแล้วรึ?” ฉินเจียวเยี่ยนถามอย่างไม่ใส่ใจ พลางคีบเนื้อแพะลงหม้อเพิ่ม

“ยัง ข้าเพิ่งอบรมเขาได้ไม่นาน จึงยังไม่กล้าให้ไปรับแขก” หลี่ชิงหงส่ายหน้า “ว่าแต่เจ้ามาพอดีเลย ข้าจะลองให้เขาดูแลเจ้าก็แล้วกัน ดูสิว่า เขาจะทำให้เจ้าพอใจได้หรือไม่?”

“ไม่ทราบว่า ไท่จื่อเฟยรอข้านานหรือไม่ขอรับ?”

ประโยคทักทายดังขึ้น จนฉินเจียวเยี่ยนสะดุ้งสุดตัว ไม่ใช่ตกใจเพราะเสียงที่มาไม่ให้สุ้มให้เสียง หากแต่เป็นน้ำเสียงที่คุ้นเคยนั้นต่างหาก

'เหตุใดน้ำเสียงจึงคุ้นหูนัก...'

ฉินเจียวเยี่ยนรู้สึกเย็นวาบที่ท้ายทอย นางค่อย ๆ หันหน้าไปทางประตูอย่างช้า ๆ ก่อนที่จะได้เห็นใครบางคนยืนถมึงทึงอยู่ตรงหน้า

'ท่านพี่!?'