ยอดฝีมือคนที่สองคนของสำนักว่านหลง พญาหมาป่าเนตรเขียวเฉินจงเหล่ย ร้องไห้อย่างสิ้นหวังและน่าอนาถอย่างยิ่ง ราวกับว่ามีหมัดหนักเข้าใส่หัวใจของทุกคนในสำนักว่านหลง!
แม้ว่าพวกเขาไม่รู้ ถึงความรู้สึกที่จิตสำนึกถูกขังอยู่ในร่างกายเป็นเช่นไร
แต่ว่าเห็นเฉินจงเหล่ยเป็นแบบนี้ ทำให้ในใจลึกๆของพวกเขา กลัวความรู้สึกที่นิรนามแบบนี้อย่างมาก
ใครก็ไม่กล้าจินตนาการ ถ้าหากเกิดเรื่องแบบนี้กับตัวเอง ตัวเองจะรู้สึกไร้เรี่ยวแรงแค่ไหน ความรู้สึกที่ตายไปยังดีกว่ามีชีวิตอยู่
นั่นก็เป็นการ ตกที่นั่งลำบาก ไม่มีคนช่วยจริงๆ……
และในตอนนี้ ในใจลึกๆของพวกเขา เต็มไปด้วยความน่ากลัวเย่เฉิน
เดิมคิดว่า ราชันสงคราม สามคนถูกเย่เฉินโค่นทำลาย และอีกคนหนึ่งถูกโค่นในตะวันออกกลาง
แต่ใครจะคิด ว่าเดิมที 4 คนนี้ ทั้งหมดถูกทำลายด้วยน้ำมือของเย่เฉิน!!
ว่านพั่วจวินตื่นตระหนก เขาถามเย่เฉินโดยไม่รู้ตัวว่า: “เรื่องซีเรีย……เป็นฝีมือแกเรอะ?!”
เย่เฉินพยักหน้า พูดอย่างไม่สะทกสะท้าน: “ถูกต้อง ฝีมือฉันเอง! เหตุผลที่จอมพลคามมิตสามารถทำลายล้างทหารหลายพันนายในสำนักว่านหลงของแก นั่นก็อาศัยคำแนะนำของฉัน เหตุผลที่กองทัพรัฐบาลสามารถจับทหารได้กว่า 10,000 นายของสำนักว่านหลง ก็อาศัยความช่วยเหลือจากฉัน!”
ในตอนนี้ ภูมิคุ้มกันในจิตใจของว่านพั่วจวินพังทลายลงอย่างสมบูรณ์
ในที่สุดเขาก็เข้าใจ ตัวเองเตรียมตัวล้างแค้นกว่า 20 ปี แต่มันเป็นเรื่องที่ต้องประสบความพ่ายแพ้อย่างแน่นอน
เย่เฉินแข็งแกร่งมาก ซึ่งเหนือเกินกว่าขอบเขตที่เขารู้มาก!
ไม่ต้องพูดว่าเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเย่เฉิน ทั้งสำนักว่านหลงรวมกัน ก็ไม่อาจเป็นคู่ต่อสู้ของเย่เฉินได้
ว่านพั่วจวินหันไปมองเฉินจงเหล่ยอีกครั้ง น้ำตาไหลบนใบหน้า เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ในใจรู้สึกเสียใจอย่างยิ่ง
ว่านพั่วจวินถามอย่างระมัดระวัง: “เรื่องอะไร?”
เย่เฉินพูดเบาๆ: “ฉันได้ยินมาว่า พ่อของแกเป็นสมาชิกหลักของ 'พันธมิตรต่อต้านตระกูลเย่' ของเย่นจิงในตอนนั้น อยู่ข้างตระกูลซูอย่างสุดใจ พวกเขาตั้งเป้ามาที่พ่อของฉัน แต่พ่อของฉันไม่เคยทำอะไรพ่อแกก่อน ตรงนี้ แกยอมรับไหม?”
ว่านพั่วจวินพูดเสียงสูง “ตลาดซื้อขายสินค้าล่วงหน้าในปีนั้น พ่อแกล่อลวงพ่อฉันก่อน! ทำให้พ่อของฉันสูญเสียทรัพย์สมบัติของเขาไปทั้งหมด! เป็นเพราะสิ่งนี้ เขาจะเลือกฆ่าตัวตายด้วยการกระโดดตึก! และเป็นเพราะการฆ่าตัวตายของเขา แม่ฆ่าตัวตายด้วยการกินยา! ทั้งหมดนี้เป็นเพราะพ่อของแก!”
“ในธุรกิจ ทุกอย่างได้เปลี่ยนไปในเวลาอันสั้น! พ่อแกไร้ความสามารถ ความสามารถไม่ได้แถมยังไม่รู้จักประมาณตน!”
“เขาเข้าสู่ตลาดซื้อขายล่วงหน้าอย่างชอบธรรม คิดอยากที่จะแข่งขันกับพ่อของฉัน ผลสุดท้ายก็แพ้พ่อฉันอย่างสมเหตุสมผลไม่มีการโกง มันขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งล้วนๆ สูญเสียทรัพย์สินทั้งหมด นี่ต้องโทษใครกันแน่วะ?”
“เพราะความสามารถเขาไม่มี อยู่ในระดับที่จำกัด มันเกี่ยวอะไรกับพ่อฉันเหรอ?”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...