พลาด นิยาย บท 42

เขาลุกขึ้นมากอดฉันทั้งน้ำตา ฉันเผลอไปตอบตกลงเขา

พี่ทีหอมฉันซ้ายขวา ก่อนที่จะเช็ดน้ำตาที่อาบแก้มให้ฉัน ฉันหันไปมองหน้าเขา ในหัวใจลึก ๆ กลับรู้สึกแปลกขึ้นมา รู้สึกแปลกกับสิ่งที่เขาทำ หรือแค่

ฉันไม่ชิน

“ขอบคุณนะหวาน พี่จะรักและดูแลหวานคนเดียว” เขายิ้มและพยายามเช็ดน้ำตาตัวเอง ฉันได้แต่ยิ้มให้เขา นี่ฉันให้โอกาสเขาแล้วเหรอ อืม ฉันให้โอกาสเขาแล้ว แล้วฉันควรไปต่อกับเขาสินะ

“อย่าทำให้ผิดหวังอีกนะคะ หวานกลับก่อนค่ะ ต้องรีบไปทำโปรเจค”

ฉันยิ้มให้เขา ไม่พูดอะไรต่อ รีบลงมาลานจอดรถ ขับรถกลับบ้านทันที

ระหว่างทางฉันคิดเรื่องเมื่อกี้ไม่หยุด อะไรของฉันวะ ก็ดีแล้วนิแบบนี้

แฮปปี้ดี

‘ตึ้ง’

[Dr. Nine: ตัวแสบ... เป็นไงบ้างวันนี้ ทางนี้เหนื่อยจัง ผ่าตัดใหญ่ เฮ้อ...]

ฉันก้มลงมองข้อความไลน์ที่เด้งขึ้นมา

เหมือนหัวใจวูบลงไปกลางถนน ฉันตบไฟเลี้ยวจอดข้างทาง อยู่ ๆ น้ำตาและก้อนสะอื้นมันก็โถมมาใส่กลางอก

“ฮือ ๆ แม่ง อะไรวะ อะไรวะ!” ฉันทุบพวงมาลัยรัว กรีดร้องเหมือนคนบ้า ตัวสั่นระริกสะอื้นไห้ไม่หยุด กูเป็นอะไรวะ กูเป็นอะไร!

ฉันฟุบร้องไห้กับพวงมาลัยอยู่อย่างงั้น ฉันรู้สึกอะไรอยู่วะ! ปวดหัวฉิบ ใครก็ได้บอกที

ฉันพยายามตั้งสติ หายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ขับรถประคองตัวเองมาถึงบ้าน ฉันเหนื่อย... ฉันพยายามจะลุกไปเปิดคอมทำงาน ฉันก็ไม่มีแรง

จึงได้แต่นอนโง่ ๆ บนเตียง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

Line

[Dr. Nine: ตัวแสบบบ เป็นไงบ้างวันนี้ ทางนี้เหนื่อยจัง ผ่าตัดใหญ่ เฮ้อ...]

[ฉัน: สู้ ๆ ค่ะ]

ฉันปล่อยมือถือร่วงพื้น คิดอะไรเรื่อยเปื่อย ก่อนจะเผลอหลับไป

ตกเช้าพี่ทีโทรหาฉันแต่เช้าชวนฉันไปทำบุญ เขาอยากให้ต่อไปนี้เราเจอแต่สิ่งดี ๆ ไม่มีปัญหาอะไรอีก... ขอให้เป็นแบบนั้นแล้วกัน

“หวาน เป็นอะไรไม่สบายเหรอ” เขาเอามือมาทาบหน้าผากฉัน

“เปล่าค่ะ เครียดเรื่องเรียน” พี่ทีพยักหน้าก่อนจะ พาฉันไปปล่อยปลาต่อ

เราไปกินข้าวกันนิดหน่อย เขาอารมณ์ดีเฮฮา เล่าให้ฟังว่าพี่เอสตามจีบแตงใหม่ ฉันก็อยากให้แตงใจอ่อน เพราะพี่เอสดูตั้งใจจริง ๆ เพราะพี่ทีบอกว่าส่งดอกไม้ทุกเช้า ทั้งที่ผับก็ปิดดึกแล้ว...

พอพี่ทีมาส่งฉันที่บ้าน ไม่นานณีเวียก็ชวนฉันไปตรวจโปรเจคกับคุณเซ็นที่ร้านกาแฟในห้าง ก็ดีเหมือนกัน แต่ฉันหาแฟลชไดร์ฟเท่าไหร่ก็ไม่เจอ ได้แต่เอางานเก่าไปให้คุณเซ็นตรวจแทน เครียดไปอีก หายไปไหนวะ

ฉันมาถึงก็เจอณีเวียนั่งรออยู่ วันนี้นางกินนมสดปั่น เพราะนางท้อง

สายตาณีเวียจ้องฉัน เหมือนรอยิงคำถามเต็มที่ และเมื่อก้นฉันติดเก้าอี้เท่านั้นล่ะ

“เล่ามา” นั่นไง!

ฉันถอนหายใจเล่าทุกอย่างให้ณีเวียฟัง ณีเวียตกใจเรื่องหมอนาย รวมถึงเรื่องพี่ทีที่ตกใจกว่า

“พี่ทีทำขนาดนั้นเลยเหรอ ทำไมไม่บอกฉันบ้าง เฮ้อ! แล้วหมอสูติหล่อ ๆ ทำไมฉันไม่เจอวะ”

มันโมโหเรื่องที่พี่ทีทำ และก็อยากรู้อยากเห็นเรื่องหมอนาย

“คนละโรงพยาบาล ที่แกไปฝากครรภ์”

ณีเวียพยักหน้า ดูดนมสดในแก้วไป กินเค้กไป

“หวาน แล้วแกยังเชื่อใจพี่ทีอีกเหรอ” ฉันได้ยินอย่างนั้น ก็อดถอนหายใจออกมาไม่ได้ เฮ้อ... ไม่เลย ฉันไม่เชื่อใจเขา ฉันพูดตรง ๆ

“ไม่เลยว่ะ ไม่รู้จะทำยังไง”

ฉันต้องเบรกเรื่องคุยเมื่อแตงโมเดินมาแล้ว นางดูปกติดี ก็ดีเหมือนกัน

แต่ไลน์ดังไม่หยุด สงสัยถูกง้ออยู่ ไว้มันลงตัวค่อยเล่าให้ฟังแล้วกัน

ณีเวียส่งกระเป๋าชาเนลที่ฉันเว้าวอนมาให้ ค่าดูแล เหอะ ๆ ฉันอ้อนไว้ตั้งนาน คุณเซ็นป๋ามาก เมื่อคุณเซ็นมาตรวจงานเรา ฉันก็ผิดรัว ผิดมาก

เพราะงานใหม่ฉันอยู่แฟลชไดร์ฟหมด หาไม่เจอสักที ได้แต่เอาอันนี้ไปเป็นแนวทาง ตรวจเสร็จแตงโมก็ไปหาหมอกับพี่เอส

ฉันและณีเวียเลยได้โอกาสคุยกันอีกรอบ เรื่องพี่ที...

“หวาน... นี่แกดีกับพี่ทีแล้วจริง ๆ ใช่มั้ย” ณีเวียถามฉันอีกรอบเมื่อฉันได้แต่ถอนหายใจ วันนี้ถอนหายใจหลายรอบจริง ๆ

“เออ”

“ทำไมแก ไม่มีความสุข แตงโมยังดูมีความสุขกว่าแก”

ฉันไม่ตอบ จริงของมัน ฉันได้แต่ยกกาแฟเอสเปรสโซ่ขม ๆ ขึ้นมาดูด อยากเมา ถ้าเป็นเหล้าก็คงดี

(ครับผม ดูเหนื่อย ๆ นะ สู้ ๆ แล้วกัน)

“ค่ะ ขอบคุณค่ะ”

ฉันยืนถอนหายใจหลายรอบ วันนี้พี่ทีพาฉันไปกินข้าวร้านเดิม เห็นว่าอยากย้อนบรรยากาศเก่า ๆ กลับมา ก็ดีเหมือนกัน เผื่อความรู้สึกแห้งเหี่ยวของฉันจะกลับมาชุ่มชื่นเหมือนเดิม

“หวาน โปรเจคเป็นไงบ้าง” พี่ทีตักปลาหมึกย่างให้ฉัน พร้อมราดน้ำจิ้มซีฟู้ดมาให้

“ซวยมาก งานหาย หวานต้องทำใหม่ เอางานเก่าไปส่งวันนี้โดนด่า

เฮ้อ พรุ่งนี้อาจารย์นัดหวานคนเดียว” ฉันกินข้าวแบบเซ็ง ไม่รู้เรื่องอะไรอยู่ในหัวเต็มไปหมด

“ตั้งใจทำ เดี๋ยวก็เสร็จ เสียดายไม่ถนัดงาน ละเอียดแบบนี้ ต้องไอ้เซ็น”

ฉันพยักหน้า ฉันก็คิดว่าจะทำใหม่ และฝากณีเวียไปให้คุณเซ็นตรวจเหมือนกัน

เรากินข้าวเสร็จพี่ทีก็ขับรถมาส่งฉันที่บ้าน ฉันรีบปั่นงานหามรุ่งหามค่ำ แทบไม่ได้หลับไม่ได้นอน

แล้ววันนี้ก็มาถึง ตารางงานฉันเพียบ ต้องไปเอารถที่โรงแรมพี่ทีแต่เช้า ต้องไปหาอาจารย์บ่ายสอง ตอนเย็นไปหาหมอที่โรงพยาบาล เฮ้อ... เครียด ๆ

ฉันนั่งแท็กซี่มาโรงแรมพี่ทีแต่เช้า เห้ย... ใช่ ๆ โรงแรมพี่ที ใช่สิกระเป๋าฉันหล่นนิที่บาร์ จริงด้วย! ฉันรีบวิ่งขึ้นลิฟต์ไปชั้นบน พอเปิดลิฟต์มาก็เห็นพี่ทีนั่งอยู่

“อ่าวหวาน มาทำอะไร”

“มาหาแฟลชไดร์ฟ เหมือนทำหล่นไว้แถวนี้”

พี่ทีพยักหน้าและเล่นโทรศัพท์ไป

“หวาน ไอ้เอสขอแตงโมแต่งงานแล้วนิ นี่ไง” พี่ที ยื่นรูปในเฟซบุ๊กพี่เอสให้ฉันดู ยินดีกับแตงโมจริง ๆ

“อิจฉาเพื่อนนะ” ฉันพูดเรียบ ๆ ก่อนจะเดินไปหยิบไวน์มาริน ฉันคบกับแฟนก่อนเพื่อน ยังไม่ได้แต่งงานเลย สงสัยต้องท้องก่อนมั้ง

“แต่จะว่าไปเรื่องแตงโมก็คล้ายเรานะ ไอ้เอสโดนแตงโมข่มขืน แต่แตงโมโดนยาไง แต่หวานอะสติครบถ้วน”

ชอบเอาเรื่องสมัยนั้นมาพูด เรื่องสมัยคนอื่นตื้อตัวเอง

“แค่อ่อยเหอะพี่ทีหวานไปแล้ว เดี๋ยวไม่ทันหาอาจารย์” ฉันจิบไวน์อึกใหญ่ ก่อนจะลงลิฟต์ลงมาข้างล่าง

เมื่อขับรถออกมา ติดไฟแดง ฉันก็นึกถึงโปรเจคว่าควรจะพรีเซนท์ใหม่ยังไง แต่… เห้ยแฟลชไดร์ฟ ขึ้นไปเมื่อกี้ยังไม่ได้หาเลย ฉันไม่น่าไปสนใจที่พี่ทีพูดเลย โอ้ย! แล้วตอนนี้ฉันก็รู้สึกปวดท้องหนักขึ้นมาอีก อะไรวะ ไม่น่ากินไวน์ตอนท้องว่างเลย ฮือ ๆ

ฉันรีบกลับรถบึ่งมาโรงแรมพี่ทีเหมือนเดิม ฉันไม่อยากขึ้นไปชั้นบนแล้ว ฉันจะเข้าห้องน้ำข้างล่าง ฉันกลัวมันจะไหลออกมาก่อน