นายฮ่อ คุณคือความลับที่ฉันบอกไม่ได้ นิยาย บท 101

กำลังอยู่ในภวังค์ก็มีเสียงเรียกเข้า เป็นหนานสือนั่นเอง

เธอรีบกดรับสาย แต่กลับได้ยินเสียงซ่า ซ่า เหมือนสัญญาณไม่ดี

"หนานสือ?"

แต่นอกจากเสียงนั้นแล้วก็ไม่ได้ยินเสียงอื่นตอบกลับมาเลย

หัวใจสือฮว่าหยุดเต้นไปทันทีแล้วรีบโทรหาฮ่อซือหนานอย่างไม่ลังเล

ขณะนี้ฮ่อซือหนานที่เพิ่งตื่น ผู้หญิงในอ้อมแขนก็พลิกตัวไปมาอย่างมีเสน่ห์

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็ขมวดคิ้วแล้วผลักผู้หญิงคนนั้นออกไป "แต่งตัวแล้วออกไปได้"

หญิงสาวไม่ได้แสดงสีหน้าไม่พอใจใดๆ และเก็บเช็คที่อยู่ข้างๆใส่กระเป๋า

"ยา"

ฮ่อซือหนานพูดเสียงเรียบด้วยสายตาอบอุ่น

หญิงสาวตัวแข็งทื่อแล้วรีบกินยาเม็ดสีขาวที่อยู่ข้างๆเช็คนั่นทันที

ฮ่อซือหนานที่มองดูเธอกลืนเข้าไปก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่มีคุณสมบัติพอที่จะให้กำเนิดลูกเขาได้ ก็แค่เล่นๆเท่านั้น ถ้าเผลอไปมีลูกขึ้นมาคงไม่ดีแน่

เมื่อได้ยินเสียงปิดประตูเขาก็เม้มปากแล้วกดรับสาย

"พี่สะใภ้ แปลกจริงๆนะเนี่ยที่พี่โทรหาฉัน"

"ฮ่อฉวนสืออยู่ที่ไหน? เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นที่บ้านใหญ่กันแน่ ฮ่อซือหนาน ถ้าคุณรู้ก็บอกฉันมาเถอะ เขาไม่ได้กลับมาฉันเป็นห่วงน่ะ"

ฮ่อซือหนานหรี่ตาลงช้าๆ ร่องรอยเล็บของผู้หญิงบนหน้าอกของเขาทำให้น่ามอง

"พี่สะใภ้ พี่ห่วงพี่ฉันขนาดนี้ หรือเขาไม่ได้บอกพี่กันว่าเมื่อคืนเขาไม่ได้ไปบ้านใหญ่?"

"หมายความว่ายังไง?"

"สงสัยพี่จะไม่รู้จริงๆ เมื่อคืนนี้มู่หวั่นโจวถูกลักพาตัวไป พี่ฉันก็เลยรีบไปช่วย พี่ก็รู้มู่หวั่นโจวอยู่ตำแหน่งไหนในใจของเขา เกรงว่าคงจะอยู่ในโรงพยาบาลปลอบคนสวยอยู่ล่ะมั้งนะ"

สือฮว่าลดสายตาลง สติคอยเตือนว่าอย่าไปเชื่อคำพูดของฮ่อซือหนาน ไม่รู้ว่าคนๆนี้เป็นศัตรูหรือมิตร และใครจะไปรู้ว่าจงใจยั่วยุความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับฮ่อฉวนสือหรือเปล่า

ฮ่อซือหนานรู้ว่าเธอกำลังคิดไม่ตก ดวงตาของเขาก็โค้งงอ "พี่สะใภ้ เรื่องนี้ก็ไม่ใช่ความลับอะไร พี่ไม่ดูข่าวก็รู้แล้วว่าพี่ฉันเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายเพื่อผู้หญิงที่รัก แต่พี่กลับอยู่ในบ้านเป็นห่วงเขา ความรู้สึกนี่น้า ทรมานจริงๆ"

สือฮว่าขี้เกียจที่จะฟังคำพูดถากถางของเขาต่อ หลังจากวางสาย เธอก็เปิดดูข่าว หัวข้อแรกคือข่าวที่มู่หวั่นโจวถูกลักพาตัวจนได้รับบาดเจ็บ

มู่หวั่นโจวเป็นผู้หญิงที่มีชื่อเสียงที่สุดในจิงตู เธอได้รับบาดเจ็บก็เลยกลายเป็นข่าวดัง

ได้ยินมาว่าตอนนี้คนๆนั้นอยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว เพราะได้รับการช่วยเหลือทันเวลาแล้วก็ไม่มีอะไรร้ายแรง

เสียงโทรศัพท์ของเธอดังขึ้นอีกครั้ง เป็นหมายเลขที่ไม่คุ้นเคย

"คุณสือครับ ท่านประธานได้รับบาดเจ็บ ช่วงนี้คงจะไม่กลับบ้าน คุณดูแลตัวเองดีๆนะครับ ถงเหยียนกับถงหางจะยังทำหน้าที่ปกป้องคุณต่อไปครับ"

สือฉว่าฮ้าปากจะถามเรื่องอาการบาดเจ็บของฮ่อฉวนสือแต่ก็นึกอะไรได้ เธอเลยแค่ส่งเสียงอืม เบาๆไปเท่านั้น รู้สึกที่ตัวเองคอยเป็นห่วงทั้งคืนเป็นเรื่องไร้สาระจริงๆ

โรงพยาบาล

มู่หวั่นโจวนอนอยู่หน้าเตียงของฮ่อฉวนสือ ดวงตาบวมจากการร้องไห้

"ขอโทษนะ ทั้งหมดเป็นเพราะฉันเอง ฉวนสือ คุณต้องฟื้นขึ้นมานะ ฮือ..."

ร่างกายหนานสือเองก็ได้รับบาดเจ็บเหมือนกัน แต่ไม่ร้ายแรงเท่าฮ่อฉวนสือ

ฮ่อฉวนสือขณะนี้ยังคงอยู่ในอาการโคม่า แพทย์เพิ่งจะทำการช่วยเสร็จ

"คุณมู่ครับ ท่านประธานต้องการพักผ่อน คุณกลับไปที่ห้องคุณเถอะครับ"

มู่หวั่นโจวลุกขึ้นยืนอย่างไม่เต็มใจ อีกนิดก็เกือบล้มหัวทิ่ม แต่โชคดีที่เธอพยุงตัวไว้ได้ทันเวลา

เธอลูบหัวที่ยังคงรู้สึกมึนๆ "โอเค อีกเดี๋ยวฉันค่อยมาเยี่ยมเขา หนานสือ คุณบอกสือฮว่าหรือยัง? ฉวนสือได้รับบาดเจ็บสาหัสแบบนี้ ผู้หญิงคนนั้นไม่คิดจะมาเยี่ยมเขาเลยหรือไงกัน?"

หนานสือเม้มริมฝีปาก หากท่านประธานได้สติก็คงไม่ต้องการให้คุณสือเป็นห่วงแน่

อีกทั้งเขาก็ยังสับสนท่าทีของทั้งสองด้วย คุณสือเป็นคนเฉยเมย ไม่เคยแสดงท่าทีต่อท่านประธานมากขนาดนั้น เมื่อกี้เขาโทรไปแล้ว อีกฝ่ายก็ไม่ตอบสนองอะไร

มู่หวั่นโจวที่เห็นท่าทีของหนานสือก็รู้ว่าความสัมพันธ์ของฮ่อฉวนสือกับสือฮว่าไม่ค่อยดีนักก็กระตุกมุมปากเล็กน้อย

"เธอไม่มาก็ไม่ต้องมา ฉันอยู่โรงพยาบาลเสมอ"

เมื่อเธอจากไป หนานสือก็ขมวดคิ้ว

อีกด้านหนึ่ง รถของฮ่อซือหนานหยุดที่ประตูใหญ่ของเฉียนสุ่ยวาน ยามก็ไม่ได้ห้ามเขา เพราะยังไงเขาก็เป็นลูกพี่ลูกน้องกับท่านประธาน

ฮ่อซือหนานผิวปากเดินเข้าไปในวิลล่าอย่างราบรื่นและกดกริ่งประตู

สือฮว่าที่ทานอาหารเสร็จแล้ว หัวใจก็สั่นสะท้านเมื่อได้ยินเสียงออด

ฮ่อฉวนสือ? แต่เขาได้รับบาดเจ็บไม่ใช่เหรอ?

เธอลุกขึ้น หลังจากเปิดประตูก็คิดจะปิดมันลงทันที

"โอ้โห พี่สะใภ้ อย่าปิดสิ กลัวพี่จะคิดไม่ตกก็เลยมาปลอบพี่นะ?"

สือฮว่าถูกฮ่อซือหนานดันให้นั่งตรงข้ามเขา คนที่เคยนั่งอยู่ในตำแหน่งนี้ก็หลีกทางอย่างรวดเร็ว

ซิ่วหยูเห็นว่านี่เป็นผู้หญิงที่ฮ่อซือหนานพามา ดวงตาก็ฉายแววดูถูก ใครจะไม่รู้ว่านายน้อยฮ่อชอบไปไหนมาไหน ผู้หญิงที่อยู่กับเขา ก็คงไปรอบๆจิงตูแล้ว

เขาดูถูกคนรวยแบบนี้เลยมองสือฮว่าอย่างดูถูก

สือฮว่าที่ถูกดันไปที่ตำแหน่งนั้น และตอนนี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะถอยกลับ โชคดีที่ความจำของเธอยังดีแถมไม่เคยเล่นไพ่นกกระจอกเแพ้ เลยเริ่มจั่วไพ่อย่างใจเย็น

"ผู้หญิงไม่น่ามาสถานที่แบบนี้ อยู่บนเตียงง้อผู้ชายไปน่าจะดีกว่า"

"ใช่แล้ว นี่ไม่ใช่การต่อสู้เล็กๆระหว่างคุณผู้หญิงนะ ครั้งแรกก็ชิปเป็นล้านแล้ว"

คนรอบด้านเริ่มคุยกันอย่างเงียบๆ ไม่สามารถทนดูสือฮว่าที่อยู่บนโต๊ะได้

ฮ่อซือหนานโค้งริมฝีปาก มือหนึ่งก็ว่าที่ไหล่ของสือฮว่า "พี่เล่นได้อย่างสบายใจเลย ถ้าแพ้ก็มาคิดเงินกับฉัน"

ทุกคนที่เห็นฮ่อซือหนานพูดแบบนั้นจะกล้าพูดอะไรได้อีก?

ซิ่วหยูที่นั่งตรงข้ามส่งเสียงเย็นเยียบ แทงสือฮว่าด้วยสายตาที่แหลมคมราวกับมีด "ฉันไม่เล่นกับผู้หญิง"

สือฮว่าไม่สนใจและยังคงจั่วไพ่ต่อไป หางตาชี้ขึ้นเล็กน้อย "คุณกลัวสินะ?"

โต๊ะไพ่เต็มไปไฟระอุทันที ริมฝีปากของซิ่วหยูดูเหมือนใบมีดที่เย็นยะเยือก เขาก็อยากจะรู้ว่าผู้หญิงคนนี้มีดีอะไร!

"ได้แล้ว"

สือฮว่ากางไพ่ออกต่อหน้า ดวงตาของเขาเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม

คนอื่นมองว่าเธอแค่โชคดีเท่านั้น และเข้าสู่เกมถัดไปอย่างไม่แยแส

หนึ่งชั่วโมงต่อมา สือฮว่าก็ได้กองชิปจำนวนมากมาไว้ข้างหน้า

"นายน้อยฮ่อ นี่ความผิดคุณนะ ให้ผู้หญิงมาแก้มือให้แบบนี้"

"เป็นเราที่ประเมินศัตรูต่ำไป"

ใครจะไม่รู้ว่าฮ่อซือหนานเป็นคนร่ำรวยที่โด่งดัง เขาไม่เคยชนะการพนัน คนที่เล่นกับเขา ก็โชคดี ถึงบริษัทจะล้มละลายก็สามารถรื้อฟื้นได้ เพราะงั้นเขาเลยเป็นที่นิยมในแวดวงนี้

ฮ่อซือหนานเอนตัวและมองไปทางสือฮว่า

ตอนสือฮว่าชนะเกมที่สิบ เขาก็รู้สึกประหลาดใจมาก ยังไงคนที่นั่งตรงข้ามคือซิ่วหยู ผู้ชายคนนี้ไม่สามารถหลอกได้ง่ายๆแถมไม่เคยเห็นหัวใคร

"พี่สะใภ้ มองไม่ออกเลยนะเนี่ยว่าฝีมือพี่จะดีแบบนี้ ถ้ารู้ว่าเป็นแบบนี้แล้วจะไปเข้ามหาลัยทำไม มาหาเงินที่นี่ หนึ่งชั่วโมงก็ได้เงินมากกว่าที่พี่หาได้ทั้งชีวิตอีก"

ครึ่งแรกของที่ฮ่อซือหนานทำให้คนเข้าใจผิด ริมฝีปากของเขาใกล้กับหูของสือฮว่าและมีเพียงสือฮว่าเท่านั้นที่ได้ยินคำพูดของเขา