ขย้ำรักเลขา NC-20 นิยาย บท 149
“ยินดีด้วยครับ คุณทั้งสองเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้วครับ”
อลิษามองกระดาษที่จั่วหัวว่าทะเบียนสมรสอย่างเหม่อลอย ชื่อของเธอและชื่อของหมออินทัชประทับลงบนกระดาษแผ่นนี้ เป็นหลักฐานยืนยันว่าอินทัชกับอลิษาเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้ว
“นี่เป็นยาที่คุณต้องฉีดนะครับ จำไว้ว่าต้องฉีดในวันที่สามของรอบเดือน ฉีดไปจนกว่าไข่จะเติบโตมากพอ” อินทัชส่งถุงยาให้ภรรยา อลิษารับไปถือไว้ แต่ดวงตายังจ้องกระดาษแผ่นนั้นไม่กระพริบ
เธอมีสามีแล้ว ถูกต้องตามกฎหมายด้วย แต่เป็นแค่สามีในนาม
“คุณอลิษา"
“คะ?”
“คุณเหม่อ มีอะไรหรือเปล่าครับ”
อินทัชถามระหว่างที่เลี้ยวรถเข้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง วันนี้ทั้งเขาและอลิษาวิ่งวุ่นทั้งวัน นอกจากน้ำเปล่าแล้วแทบไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย ก่อนไปส่งอลิษาที่บ้านอินทัชก็เลยแวะเข้าร้านประจำก่อน
“ฉันแค่งง ๆ ตั้งตัวไม่ทันน่ะค่ะ คือ.. ฉันโสดมายี่สิบแปดปี พอจะไม่โสดก็มีสามีเลย มันแปลก..”
“งั้นคุณไม่ต้องรู้สึกแปลกหรอกครับ เพราะผมเองก็โสดมาสามสิบห้าปี วันนี้เป็นวันแรกในชีวิตที่ผมไม่โสด”
อลิษาได้ยินแบบนั้นก็อ้าปากค้าง ยี่สิบแปดปีของเธอก็ว่าเยอะแล้วนะ นี่อินทัชไปอยู่ซอกไหนของโลกมา ไม่สิ.. เธอน่าจะตกใจตั้งแต่รู้ว่าหน้าตา และฐานะอย่างเขาหลุดรอดมาถึงเธอได้ยังไงแล้ว
“ลงมาก่อนเถอะครับ เราควรทานอะไรบ้าง”
อินทัชเดินอ้อมมาเปิดประตูรถให้อลิษา หญิงสาวที่ยังตกใจไม่หายเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลา ก่อนจะไล่สายตาลงมาที่กึ่งกลางร่างกาย
“คุณ.. ไร้สมรรถภาพทางเพศเหรอคะ”
“ครับ?”
อินทัชหน้าเหวอ รอบที่เท่าไหร่แล้วที่อลิษาทำเขาเสียภาพลักษณ์แบบนี้ เสียจนอินทัชไม่คิดไม่รักษามันต่อหน้าอลิษาอีกต่อไป
มองในแง่ดีก็ถือว่ามีคนมาร่วมแชร์ด้านเด๋อ ๆ บ้าง บางทีการเป็นอินทัชมันก็อึดอัดเหมือนกัน คนอื่นมักจะคาดหวังว่าเขาจะต้องเพอร์เฟกต์ ต้องไร้ที่ติ แต่แท้จริงแล้วอินทัชก็คือมนุษย์คนหนึ่ง มีมุมที่ไม่สมบูรณ์แบบ มีจุดที่มีตำหนิ แต่เพราะตำแหน่งที่ยืนทำให้อินทัชไม่สามารถแสดงมันออกมาได้
มีแค่อลิษาที่ได้เห็นมุมนี้
“คุณโสดมาได้ยังไงตั้งสามสิบห้าปี”
“แล้วคุณโสดมาได้ยังไงยี่สิบแปดปี”
“ฉันยุ่ง เลี้ยงดูตัวเองตั้งแต่เด็ก ๆ จบมาก็ทำงานหาเงิน จะเอาเวลาไหนไปสละโสดล่ะคะ”
“ผมเองก็ไม่ต่างจากคุณ” อินทัชพูดด้วยสีหน้านิ่งเรียบ “ชีวิตของผมมีแต่เรื่องเรียน เรียนจบก็ทำงาน ไม่มีใครอยากคบหากับคนที่ไม่มีเวลาให้หรอกครับ”
“ฉันเชื่อแล้วค่ะว่าเราเหมือนกัน”
อลิษาก้าวลงจากรถ เธอสะบัดผมที่ดัดเป็นลอนยาวให้เข้าที่ ก่อนจะส่งยิ้มพิมพ์ใจให้อินทัช
“เราเหมาะสมกันนะคะ คุณหมอคิดเหมือนกันไหม”
“เหมาะสมยังไงครับ”
“ฉันทานได้ทุกอย่างค่ะ แต่ปกติเน้นสะดวกและรวดเร็วมากกว่า พวกกะเพราไก่ไข่ดาวไม่ก็อาหารกล่องในร้านสะดวกซื้อ”
“นั่นไม่ดีต่อสุขภาพเลยนะครับ”
“ว๊าว”
อลิษาวางศอกกับโต๊ะแล้วใช้ส้นมือเท้ากับคาง ส่งรอยยิ้มหวานและดวงตาระยิบระยับไปให้คุณหมออินทัช
“มีสามีคอยเป็นห่วงมันดีแบบนี้นี่เอง”
ตุ้บ!
เมนูเล่มใหญ่ตกกระทบพื้นจนสองหนุ่มสาวหลุดออกจากภวังค์ของกันและกัน อลิษามองไปตามเสียงนั้น ผู้หญิงผมตรงยาวประมาณบ่าก้มลงเก็บเมนู และนั่น.. สามีของเธอก็ไปช่วยผู้หญิงคนนั้นเก็บด้วย
อลิษารู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย เธอเป็นคนขี้หวง ถึงคุณหมอจะเป็นแค่สามีในนามแต่เธอก็หวงอยู่ดี และเซนส์ของเธอก็กำลังร้องเตือนอะไรบางอย่าง..
“คุณอลิษา นี่มิตา เพื่อนของผมเองครับ”
“อ๋า เพื่อนของคุณนี่เอง”
อลิษาเน้นคำว่าเพื่อนอย่างจงใจ เธอเห็นว่าคุณมิตาหน้าเสียไป ว่าแล้วเชียว.. ดูไม่ผิดจริง ๆ ด้วย
เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ แค่ได้ยินเธอเรียกอินทัชว่าสามีก็มือไม้อ่อนไปหมด
“สวัสดีค่ะ อลิษานะคะ เป็นภรรยาของคุณหมออินทัชค่ะ”
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ขย้ำรักเลขา NC-20