ขย้ำรักเลขา NC-20 นิยาย บท 129
“ผม.. ผมไม่รู้”
“ดีน?”
“ผมไม่รู้.. ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังฝันอยู่หรือเปล่า”
พลชซบใบหน้ากับฝ่ามือที่สั่นเทา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองภรรยา ดวงตาทั้งสองแดงก่ำ
“ริน ตบหน้าผมได้ไหม”
“คะ?”
“ผมไม่อยากจะเชื่อเลย เรา.. เรากำลังจะมีลูก” พูดจบพลชก็ตบหน้าตัวเองแรง ๆ หลายครั้ง “มันเจ็บ ผมไม่ได้ฝัน”
ไอรินรีบยึดมือสามีเอาไว้ “ดีน หยุดทำร้ายร่างกายตัวเองเดี๋ยวนี้นะคะ! คุณไม่ได้ฝัน เรากำลังจะมีลูกด้วยกันจริง ๆ”
“ลูก..”
“ใช่ค่ะ ลูก.. ลูกของเรา”
“ไอริน”
พลชคว้าร่างบางเข้ามากอด เขาซุกใบหน้ากับไหล่เล็ก ๆ แล้วปล่อยโฮออกมาอย่างลืมอาย ไอรินยิ้มกว้าง ความกังวลที่หนักอึ้งในอกหายไปทันที
ตอนที่รู้ว่าท้องเธอกลัวมาก กลัวว่าสามีจะไม่ยินดีเพราะลูกมาเร็วเกินไป เรายังไม่ได้จัดพิธีแต่งงานกันด้วยซ้ำ
พอเห็นว่าพลชดีใจจนทำตัวไม่ถูกไอรินก็โล่งใจ จากนี้เธอไม่ต้องคอยปิดบังอาการง่วงนอน อยากกินเจลาโต หรือเหม็นน้ำหอมอีกแล้ว และที่สำคัญ.. เธอจะได้กินเจลาโตเยอะ ๆ เพราะอ้างลูกได้
“ขอบคุณนะครับที่รัก ผมรักคุณ”
“รินก็รักคุณ เอ๊ะ อะไรคะนั่น”
“หืม?”
“นั่น..”
ไอรินชี้ไปยังเรือกอนโดล่าลำหนึ่งที่ขยับเข้ามาใกล้ บนเรือลำนั้นมีคนคุ้นหน้าคุ้นตาที่ไม่ควรมาอยู่ที่นี่.. ในเวลานี้
ไม่ใช่ว่าทั้งคู่ต้องอยู่ที่ไทยหรอกเหรอ
“คุณไมค์ คุณวิลล์”
“แหะ ๆ สวัสดีครับคุณไอริน”
“มาได้ยังไงคะ”
“อ๋อ คือ..”
พลชเป็นฝ่ายขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ เขาจูบไอรินแผ่วเบาราวกับสัมผัสของขนนก ไม่มีการรุกล้ำหรือปลุกเร้าใด ๆ เป็นจูบท่ามกลางพระอาทิตย์ตกดินที่แสนโรแมนติกจนหลาย ๆ คนต้องยกมือถือขึ้นมาเก็บภาพที่น่าประทับใจเอาไว้ รวมถึงไมค์และวิลล์
“รินจะแต่งงานกับคุณ จะเป็นภรรยาที่ดีของคุณ..”
ถึงจะเขินอายจนหน้าแทบไหม้หลังจากจูบแสนหวาน แต่ไอรินก็ให้คำมั่น พร้อมจับมือใหญ่มาวางบนหน้าท้องของตัวเอง
“..และจะเป็นแม่ที่ดีของลูก”
“ริน”
“ลูกของเรา”
.
.
.
.
.
TBC
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ขย้ำรักเลขา NC-20