ขย้ำรักเลขา NC-20 นิยาย บท 117

“ในที่สุดลูกชายซื่อบื้อของมัมก็พาหนูรินกลับมาจนได้”

หลังจากกอดหอมไอรินจนหนำใจ พิมพ์ดาวก็หันไปค่อนแคะลูกชายหัวแก้วหัวแหวน ถ้าไม่ตรอมใจจนเข้าโรงพยาบาล ป่านนี้คนซื่อบื้อก็ยังคงซื่อบื้อต่อไป

พลชไม่ได้โกรธแม่แต่ก็หัวเราะไม่ออกเหมือนกัน แค่คิดว่าต้องเสียไอรินไปอีกครั้ง ก้อนเนื้อในอกซ้ายก็บีบรัดอย่างรุนแรง เหมือนว่ามันกำลังจะแตกสลาย

“อื้ออ ดีนคะ!” ไอรินตีแขนแกร่งที่จู่ ๆ ก็เข้ามาโอบรัดรอบเอว “ทำอะไรคะ คุณมัมกับคุณแด๊ดมองอยู่นะ”

“อยากกอด ผมกลัวว่ารินจะหายไป”

“รินจะหายไปได้ยังไงล่ะคะ”

“คงฝังใจน่ะสิ” พิมพ์ดาวเอ่ยเหมือนเข้าไปนั่งกลางใจของลูกชาย “อย่างงี้ล่ะน้า คนมันเคยพลาดมาก่อน คงกลัวว่าจะซ้ำรอยเดิมอีก”

“อะไรเหรอคะคุณมัม”

“ดีนกำลังกลัวว่าจะเสียรินไปอีกน่ะลูก”

ไอรินทั้งเข้าใจ และเห็นใจคนรัก เธอไม่รู้หรอกว่าสามเดือนนั้นเกิดอะไรขึ้นกับเขาบ้าง แต่จากสภาพทรุดโทรมที่ได้เห็น และที่วิลล์กับไมค์เล่าให้ฟังว่าพลชถึงขั้นหมดสติ ต้องหามส่งโรงพยาบาลเร่งด่วน เธอก็พอจะเดาได้ว่าเขาเองก็คงเจ็บปวดไม่ต่างกัน

ไม่มีใครมีความสุขกับการจากลาในครั้งนั้น ไม่แปลกเลยที่พลชจะจำฝังใจ เพราะแม้แต่ตัวเธอก็ยังหลงเหลือบาดแผลเล็ก ๆ ที่ไม่มีวันรักษาหายเอาไว้เหมือนกัน

อดีตมีไว้เพื่อเรียนรู้ ยิ่งเจ็บปวดเท่าไหร่ก็ยิ่งต้องจำให้ขึ้นใจว่าไม่ควรปล่อยให้มันเกิดขึ้นอีก

ร่างบางหมุนตัวกลับไปหาชายหนุ่ม โอบประคองแก้มสากเอาไว้ในอุ้งมือนุ่มทั้งสองข้าง ดวงตาสีเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีน้ำเงินที่สั่นไหว ดูเหมือนว่าแผลของพลชจะยังสมานกันได้ไม่สนิทดี เพราะถึงเธอจะอยู่ตรงนี้แล้ว แต่สำหรับคนที่ยังไม่หายดีแบบเขา คงต้องใช้เวลาเพื่อรักษามันอีกสักพัก

“รินไม่ไปไหนแล้วค่ะ ถ้าคุณไม่ไล่”

“ผมไม่มีทางไล่คุณไอริน ไม่มีทาง”

“งั้นก็รินก็จะไม่ไปไหนเหมือนกัน รินจะอยู่กับคุณตลอดไป ไม่ต้องกลัวแล้วนะคะ”

“ขอบคุณนะ”

เขาจับมือนุ่มมาจูบหอมอย่างรักใคร่

“ขอบคุณครับที่รัก”

ฟิลิปโปโอบไหล่ภรรยาบ้าง พลางคิดว่าลูกชายปากหวานได้เขาไม่มีผิด

.

.

หลังจากผ่านการพูดคุยอย่างถี่ถ้วน ในที่สุดไอรินก็ได้กลับมาทำงานในตำแหน่งเลขาเหมือนเดิม มีเพื่อนร่วมงานทีมเดิม มีเจ้านายคนเดิม แต่สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมคือโต๊ะทำงานของเลขาที่ควรจะตั้งอยู่หน้าห้องเจ้านาย ตอนนี้กลับหายไปเหมือนไม่เคยมีอยู่มาก่อน

“ดีนคะ! โต๊ะทำงานของริน.. เอ๊ะ!?”

ดวงตาของไอรินเบิกกว้าง ในที่สุดเธอก็ได้เจอโต๊ะทำงานของตัวเองที่กำลังตามหา แต่ทำไมมันมาตั้งตระหง่านอยู่ในห้องทำงานของเจ้าของบริษัทแบบนี้

ใครเอามันเข้ามา?

“ครับ?”

“โต๊ะทำงานของริน ทำไมมันมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะคะ”

“อ๋อ ผมลืมบอกไปเลย หลังจากนี้คุณย้ายเข้ามาทำงานในนี้นะริน”

“ทำไมล่ะคะ รินเป็นเลขา อยู่ข้างนอกก็ดีอยู่แล้ว”

“ไม่ดีหรอก ไม่ดีแน่ ๆ”

พลชลุกขึ้นยืน สาวเท้าไปเข้าไปใกล้ร่างบอบบางในชุดสูทสุภาพ ใบหน้าหล่อเหลาดูทุกข์ใจเหมือนว่าวันพรุ่งนี้โลกจะแตก

จุ๊บ

“อ๊ะ!”

ไอรินหน้าเหวอ มือบางรีบเลื่อนมาปิดปากที่ถูกขโมยจูบเอาไว้แน่น แต่ไม่ทันแล้ว..

“ตั้งใจทำงานนะที่รัก”

พอตักตวงจนพอใจ นักธุรกิจหนุ่มก็เดินล้วงกระเป๋ากลับไปที่เก้าอี้ตัวเก่ง แล้วนั่งทำงานต่อหน้าตาเฉย

แถมยังส่งสายตาหวานเยิ้มมาให้เป็นระยะ จนไอรินทำอะไรไม่ถูก

“หึ้ย!”

หญิงสาวทำได้แค่ส่งเสียงฮึดฮัดไม่พอใจ คนอะไรร้ายกาจ ฉวยโอกาส เจ้าเล่ห์

นิสัยไม่ดี

วันนี้ให้นอนนอกห้องดีไหมนะ

.

.

สถานการณ์ในตอนนี้นิยามได้คำเดียวว่า แคนทีนแตก

พนักงานเกือบร้อยชีวิตนั่งตัวเกร็งจนแทบเป็นตะคริว ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง ๆ จะตักข้าวใส่ปากแต่ละคำก็แสนจะยากเย็น

ทุกคนในแคนทีนเป็นพนักงานกลุ่มที่โชคร้าย เพราะพวกเขาไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากนั่งเกร็งเป็นหุ่นยนต์จนกว่าทุกอย่างจะกลับมาเป็นปกติ

ส่วนพนักงานที่มาใหม่ต่างพากันถอยหลังหนีเป็นทิวแถว บางคนที่กล้าหน่อยก็กลั้นใจเดินเข้าไปในแคนทีนเพื่อกินข้าวตามปกติ แต่ส่วนมากจะเลือกเดินตากแดดร้อน ๆ ไปกินข้าวเที่ยงที่ร้านข้างนอกแทน ถึงจะเสียเงินและอร่อยไม่เท่าที่นี่ แต่น่าจะสบายใจกว่า