คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 870

ฟู่อวิ๋นเซินลูบศีรษะเล็กๆ ของลั่วเป่าเอ่อร์ “ขอบคุณเป่าเอ่อร์ที่ชมครับ”

ฉือหว่านหัวเราะ “เป่าเอ่อร์ เรานั่งกันเถอะ”

“อื้ม ได้เลย”

ฉือหว่านกับลั่วเป่าเอ่อร์นั่งฝั่งหนึ่ง ส่วนเย่ฮวนเอ่อร์กับฟู่อวิ๋นเซินก็นั่งอีกฝั่ง พนักงานเริ่มทยอยเสิร์ฟอาหาร

เย่ฮวนเอ่อร์ถาม “หวานหว่าน แล้วทางพี่ชายฉันเป็นยังไงบ้าง?”

ฉือหว่านไม่อยากให้เย่ฮวนเอ่อร์ต้องกังวล เธอรู้ว่าเย่ฮวนเอ่อร์กับฟู่อวิ๋นเซินเพิ่งได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง กำลังอยู่ในช่วงรักหวานชื่น “ฮวนเอ่อร์ ไม่ต้องห่วงนะ ทางพี่ชายเธอ ไม่นานก็น่าจะจัดการได้แล้ว”

เย่ฮวนเอ่อร์พยักหน้า “งั้นก็ดีแล้วล่ะ”

ฟู่อวิ๋นเซินพูดขึ้น “คุณฉือ ถ้าทางประธานฮั่วมีอะไรให้ช่วย ก็บอกผมได้เลยนะครับ”

ฉือหว่านมองฟู่อวิ๋นเซิน ชายหนุ่มที่เคยยากจนในวันนั้น ตอนนี้ได้กลายเป็นดาวรุ่งแห่งวงการธุรกิจ เขากับเย่ฮวนเอ่อร์ คุณหนูที่เติบโตมาด้วยความรักและเอาใจ เป็นคู่ที่เหมาะสมกันอย่างยิ่ง ความรักที่มีพื้นฐานจากความเท่าเทียมกัน มักจะงดงามเสมอ

เธอยิ้มอย่างยินดี แล้วสายตาก็เลื่อนไปยังใบหน้าของฟู่อวิ๋นเซิน “ประธานฟู่ ใบหน้าของคุณโดนน้ำกรดใช่ไหมคะ?”

ฟู่อวิ๋นเซินหันไปมองเย่ฮวนเอ่อร์

เย่ฮวนเอ่อร์ยิ้ม “อวิ๋นเซิน ฉันเป็นคนบอกหวานหว่านเอง หวานหว่านคือหมอเทวดา C-Shen ฉันอยากให้เธอช่วยรักษาหน้าคุณ”

ฉือหว่านพูดขึ้น “ประธานฟู่ ถ้าคุณไม่รังเกียจ จะถอดหน้ากากให้ฉันดูแผลหน่อยได้ไหมคะ?”

เย่ฮวนเอ่อร์มองเขาอย่างให้กำลังใจและคาดหวัง “อวิ๋นเซิน ฉันไม่อยากให้คุณต้องใส่หน้ากากไปตลอดชีวิต หวานหว่านช่วยคุณได้แน่นอน”

ฟู่อวิ๋นเซินยิ้มบาง “คุณฉือ ใบหน้าผมมันดูแย่มาก ผมกลัวว่าจะทำให้ทุกคนตกใจ โดยเฉพาะเป่าเอ่อร์”

ลั่วเป่าเอ่อร์ยิ้มหวาน “แด๊ดดี้ คนที่จิตใจน่าเกลียดเท่านั้นแหละที่น่าเกลียดจริงๆ หนูไม่กลัวเลย”

ฉือหว่านก็พูดขึ้น “ประธานฟู่ ฉันเป็นหมอนะคะ คุณจะทำให้ฉันตกใจได้ คงไม่ง่ายหรอก”

เย่ฮวนเอ่อร์ดีใจสุดๆ “หวานหว่าน เธอช่วยอวิ๋นเซินได้จริงๆ เหรอ?”

ฉือหว่านพยักหน้า “ใช่ ฉันสามารถผ่าตัดเพื่อฟื้นฟูใบหน้าของประธานฟู่ได้ แต่ฉันต้องใช้สมุนไพรหายากอย่างหนึ่ง”

เย่ฮวนเอ่อร์ “สมุนไพรอะไร?”

ฉือหว่าน “ดอกบัวหิมะจากภูเขาเทียนซาน สมุนไพรนี้หายากมาก ห้าสิบปีถึงจะบานครั้งหนึ่ง ถ้าอยากรักษาได้ ต้องหาดอกบัวหิมะนี้มาให้ได้”

ตอนนี้มีความหวังในการรักษาแล้ว ฟู่อวิ๋นเซินพยักหน้า “ได้ ไม่มีปัญหา”

เย่ฮวนเอ่อร์ดีใจ “หวานหว่าน เราจะพยายามหามันมาให้ได้แน่นอน!”

ฉือหว่านก็พยักหน้า “อื้ม ดีค่ะ”

พวกเขาทั้งสี่คนทานอาหารเย็นร่วมกัน จนกระทั่งถึงเวลาต้องแยกย้าย เย่ฮวนเอ่อร์อุ้มลั่วเป่าเอ่อร์ไว้ “เป่าเอ่อร์ คืนนี้ไปนอนกับหม่ามี้ไหมลูก?”