คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 819

เสียงทุ้มนุ่มของฟู่อวิ๋นเซินกระซิบอยู่ข้างหูเย่ฮวนเอ่อร์ “เวลาตีลูก ให้ยืดตัวตรง เล็งไปข้างหน้า ออกแรงที่แขนแล้วเหวี่ยงทีเดียวให้เข้าเป้า ขอแค่มีสมาธิ แล้วมุ่งไปยังเป้าหมายที่คุณต้องการ คุณจะทำสำเร็จแน่นอน”

น้ำเสียงเขาอ่อนโยนเหมือนคุณครูที่เต็มไปด้วยความอดทน คอยสอนเธออยู่ข้างหู

เย่ฮวนเอ่อร์นึกถึงเฉินจิ้นขึ้นมาอีกครั้ง “ประธานฟู่ คุณทำให้ฉันนึกถึงคนคนหนึ่งเสมอเลยค่ะ”

ฟู่อวิ๋นเซิน “ใครเหรอ?”

เย่ฮวนเอ่อร์ไม่ตอบ

ฟู่อวิ๋นเซินก้มลงมองเธอ “ทำไมไม่พูดล่ะ เขาเป็นแฟนเก่าคุณเหรอ?”

เย่ฮวนเอ่อร์พยักหน้า “อืม”

“พวกคุณยังติดต่อกันอยู่ไหม?”

เย่ฮวนเอ่อร์ยิ้มขื่นๆ “เราไม่ได้ติดต่อกันมาสามปีแล้ว”

“งั้นทำไมคุณถึงยังนึกถึงเขาอยู่ หรือว่ายังชอบเขา?”

ฟู่อวิ๋นเซินถามว่าเธอยังชอบเฉินจิ้นอยู่หรือเปล่า

เย่ฮวนเอ่อร์เงยหน้ามองเขา “ประธานฟู่ ขอบคุณที่สอนฉันนะคะ ฉันว่าฉันเข้าใจแล้ว”

เธอเปลี่ยนเรื่อง ไม่อยากพูดถึงอีก

ฟู่อวิ๋นเซินปล่อยมือจากเธอ ถอยออกไปสองก้าว “งั้นก็สู้ๆ นะ”

เย่ฮวนเอ่อร์ถือไม้กอล์ฟไว้ แล้วใช้เวลาเล็กน้อยนึกทบทวนที่เขาสอน ตอนนั้นเอง เธอก็รู้สึกได้ถึงสายตาเย็นเยียบที่มองมาอีกครั้ง พอเงยหน้าขึ้น ก็เจอสายตาของจ้าวอี้อีกแล้ว

จ้าวอี้คนนี้เหมือนพวกโรคจิตจ้องแต่จะสอดส่องเธอกับฟู่อวิ๋นเซิน

เมื่อกี้เธอช่วยฟู่อวิ๋นเซินถอดเสื้อ ตอนนี้ก็ถูกเขาโอบสอนตีลูกอีก สีหน้าของจ้าวอี้เข้มจนแทบดำ ไม่อยากมองเลยจริงๆ

เย่ฮวนเอ่อร์ไม่สนใจเขา ตอนนั้นคุณวิลเลียมพูดขึ้น “คุณหนูเย่ ถึงตาคุณแล้วนะครับ”

เย่ฮวนเอ่อร์ยิ้มบาง “คุณวิลเลียม งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะคะ”

เย่ฮวนเอ่อร์เลิกคิ้ว “ความพยายามไม่เคยทรยศใคร ฉันเชื่อเสมอว่าถ้าเราลงมือเต็มที่ ก็จะต้องได้ผลตอบแทนกลับมา”

สีหน้าของจ้าวอี้ดูย่ำแย่มาก

คุณวิลเลียมพูดขึ้น “เอาล่ะ ในเมื่ออวิ๋นเซินกับคุณหนูเย่ชนะ ตามที่ตกลงไว้ ผมจะเลี้ยงมื้อค่ำพวกคุณสองคนเอง”

เย่ฮวนเอ่อร์ตื่นเต้นสุดๆ ในที่สุดก็ถึงช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดแล้ว หลินซื่อกรุ๊ปกำลังจะมีทางรอด!

ความพยายามของเธอไม่ได้สูญเปล่า เธอจะต้องช่วยกลุ่มหลินซื่อไว้ให้ได้

ฟู่อวิ๋นเซินยิ้มมุมปาก “วิลเลียม งั้นผมจะไม่เกรงใจเลย วันนี้ต้องขอรบกวนคุณแล้ว”

“ขอแค่คุณกับคุณหนูเย่ให้เกียรติก็พอ เราไปอาบน้ำกันก่อนดีกว่า”

“ได้”

เนื่องจากฟู่อวิ๋นเซินกับเย่ฮวนเอ่อร์เป็นแฟนกัน ทั้งคู่จึงถูกจัดให้อยู่ห้องเดียวกัน เย่ฮวนเอ่อร์มองห้องนั้นแล้วรู้สึกประหม่าเล็กน้อย “ประธานฟู่...เราสองคนจะอาบน้ำในห้องเดียวกันจริงๆ เหรอคะ?”