คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 800

เย่ฮวนเอ่อร์กำลังเต้นกับเฉินหยวนหยวนอย่างสนุกสนาน ทันใดนั้นจ้าวอี้ก็เอื้อมมือคว้าแขนเรียวของเธอไว้ "เย่ฮวนเอ่อร์!"

ความสุขของเย่ฮวนเอ่อร์สะดุดลง เธอหันขวับไปมองจ้าวอี้ "จ้าวอี้?"

เย่ฮวนเอ่อร์พยายามดึงแขนกลับ "ปล่อยฉัน!"

จ้าวอี้พูดอย่างไม่พอใจ "ใครอนุญาตให้เธอมาเต้นที่นี่?"

เย่ฮวนเอ่อร์ "ฉันมาเต้นที่นี่มันเกี่ยวอะไรกับคุณ?"

เย่ฮวนเอ่อร์ไม่อยากมีการสัมผัสตัวกับจ้าวอี้แม้แต่น้อย เธอสะบัดแขนอย่างแรงจนหลุดจากการเกาะกุม

จ้าวอี้แค่นหัวเราะ "ไม่ใช่ชอบเต้นเหรอ งั้นมา ฉันเต้นกับเธอเอง!"

เห็นผู้ชายมากมายล้อมรอบเย่ฮวนเอ่อร์ในฟลอร์เต้นรำ จ้าวอี้ก็รู้สึกหงุดหงิด เธออวดท่วงท่าให้คนอื่นดู แต่ตลอดสามปีที่เขาพยายามติดต่อ เธอกลับไม่เคยตอบสนองเขาเลย

เย่ฮวนเอ่อร์มองเขาเย็นชา "ใครอยากเต้นกับนาย?"

เธอรีบจับมือเฉินหยวนหยวน "หยวนหยวน เราไปกันเถอะ!"

เมื่อเห็นหน้าจ้าวอี้ ความอยากเต้นของเย่ฮวนเอ่อร์ก็หายไปหมด เธอตั้งใจจะพาเฉินหยวนหยวนออกไปจากตรงนั้น

แต่จ้าวอี้กลับเอื้อมมือมาคว้าเอวบางของเธอไว้แล้วดึงเข้ามาในอ้อมแขน

เย่ฮวนเอ่อร์ชนเข้าเต็มแรง เธอเงยหน้าขึ้น "จ้าวอี้ นายบ้าไปแล้วเหรอ? อย่าเอามือสกปรกของนายมาแตะฉัน! ปล่อยเดี๋ยวนี้!"

จ้าวอี้ลูบไล้เอวของเธอ นุ่มนิ่มยิ่งกว่าที่เขาจำได้ ลื่นไหลเหมือนกิ่งหลิว เขายิ่งกอดแน่นขึ้นไปอีก "ไม่ใช่ชอบเต้นเหรอ? ทำไมเห็นฉันแล้วไม่เต้นล่ะ มา ฉันจะเต้นกับเธอเอง!"

เขาพยายามลากเธอไปเต้นด้วยกัน

เย่ฮวนเอ่อร์ไม่เข้าใจว่าทำไมจ้าวอี้ถึงอยู่ที่นี่ เขาไม่ใช่มีคนมากมายฉลองวันเกิดให้เหรอ? พวกสาวกระต่ายกับฮั่วเสวียนยังไม่พออีกเหรอ?

จ้าวอี้เอื้อมมือมาแบกเย่ฮวนเอ่อร์ขึ้นพาดไหล่ แล้วเดินออกไปทันที

เย่ฮวนเอ่อร์ตกใจสุดขีด เธอกำหมัดทุบเขาไม่หยุด "จ้าวอี้ นายบ้าไปแล้วเหรอ! ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้!"

เฉินหยวนหยวนรีบวิ่งตาม "ปล่อยพี่ฮวนเอ่อร์ของฉันเดี๋ยวนี้นะ!"

แต่จ้าวอี้ไม่สนใจเฉินหยวนหยวน เขาแบกเย่ฮวนเอ่อร์เดินจากไปโดยไม่หยุด

หน้าท้องของเย่ฮวนเอ่อร์กระแทกกับไหล่ของเขา รู้สึกเจ็บไม่สบายตัวเลย ตอนนี้จ้าวอี้พาเธอออกจากแดนซ์ฟลอร์แล้ว เดินอยู่ในโถงทางเดิน เธอไม่รู้ว่าเขาจะพาไปไหน และแรงของผู้ชายกับผู้หญิงมันต่างกันมาก เธอสู้ไม่ได้เลย เธอเริ่มรู้สึกถึงอันตราย

"จ้าวอี้ ปล่อยฉันลง! แบบนี้มันเจ็บนะ!" เย่ฮวนเอ่อร์เริ่มอ่อนลง "จ้าวอี้ ฉันปวดท้องจริงๆ นายปล่อยฉันลงเถอะ ฉันปวดท้อง!"

เมื่อได้ยินว่าเธอเจ็บ จ้าวอี้จึงค่อยๆ วางเธอลงจากไหล่