คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 785

ฉือหว่านยิ้มมุมปาก “ฉันไม่ได้ไปไหน”

“แล้วเธอจะไปไหม? ตอนนี้แค่ฉันไม่เห็นเธอ ฉันก็กลัวว่าเธอจะพาเป่าเอ่อร์หนีไปจากฉันแล้ว”

ฉือหว่านเงียบไป

ฮั่วซือหาน “ฉัรรู้ว่าตอนนี้เธออยากอยู่ห่างจากฉัร ไม่อยากให้ฉันต้องทนทุกข์จากพิษกู่ร่วมใจ แต่หวานหว่าน มากกว่าความเจ็บปวดจากพิษกู่ ฉันกลัวการสูญเสียเธอกับเป่าเอ่อร์มากกว่า ไม่ว่ามีอุปสรรคแค่ไหน เราก็ต้องเผชิญไปด้วยกัน อย่าหนีไปอีกเลยนะ ได้ไหม อย่าทิ้งฉันอีกเลย สามปีที่ผ่านมามันมากพอแล้ว ฉันไม่อยากเสียเธอกับเป่าเอ่อร์ไปอีกสามปีแล้วสามปีเล่าอีกแล้ว”

ฟังคำสารภาพของเขา ฉือหว่านยกมือแนบไว้ที่บานประตู ตอนนี้เธออยากเจอเขาเหลือเกิน แต่เพื่อสุขภาพของเขา พวกเขาทำได้เพียงพูดคุยกันผ่านบานประตูนี้

ฉือหว่านยิ้มมุมปาก “ฮั่วซือหาน ฉันสัญญา ฉันจะไม่ไปจากคุณ”

แม้โลกนี้จะเต็มไปด้วยความยากลำบากนานัปการ ขอแค่เขาและเธอจับมือกัน ก็ต้องฝ่าฟันไปได้แน่นอน!

ฮั่วซือหานก็ยิ้มบาง “หวานหว่าน ฉันรอฟังประโยคนี้ของเธอมาตลอดเลย”

ลี่มั่วเฉียนและเจียงยิ่งเสวี่ยที่อยู่หน้าประตู เห็นทั้งสองคนจับมือกันฝ่าฟันอุปสรรค ก็รู้สึกดีใจอย่างมาก ลี่มั่วเฉียนเดินเข้ามา “ซือหาน เรื่องพิษกู่ร่วมใจนี้ เราทั้งสองก็มีส่วนรับผิดชอบ ตอนนี้หวานหว่านเป็นลูกสาวบุญธรรมของเราแล้ว ไม่ต้องห่วง พวกเราจะช่วยพวกนายทั้งคู่เต็มที่”

ฮั่วซือหานชะงักเล็กน้อย เขายังไม่รู้เรื่องที่ลี่มั่วเฉียนกับเจียงยิ่งเสวี่ยรับฉือหว่านเป็นลูกสาวบุญธรรม “ลุงลี่ คุณน้า คุณกับหวานหว่าน...”

เจียงยิ่งเสวี่ยยิ้ม “ประธานฮั่ว เราทั้งคู่ชอบหวานหว่านมาก เลยรับเธอเป็นลูกสาวบุญธรรม เราจะจัดงานเลี้ยงรับลูกบุญธรรมอย่างใหญ่โต ประกาศฐานะของหวานหว่านต่อสังคม จากนี้ไปเราจะรักเธอเหมือนลูกแท้ๆ”

ฮั่วซือหานยิ้มออกมา เขาดีใจจริงๆ เขารู้ว่าลี่มั่วเฉียนกับเจียงยิ่งเสวี่ยจะต้องเป็นพ่อแม่ที่ดี และในโลกนี้มีคนเพิ่มอีกสองคนที่จะรักฉือหว่าน เขาย่อมยินดีเป็นอย่างยิ่ง

ลี่มั่วเฉียนยื่นมือมาตบบ่าฮั่วซือหานเบาๆ “ไม่อยากเชื่อเลยว่าอ้อมไปอ้อมมา สุดท้ายนายก็กลายเป็นลูกเขยของฉันอยู่ดี ฉันก็ยังเป็นพ่อตาของนายอยู่วันยังค่ำ”

ทันใดนั้นลี่มั่วเฉียนก็นึกอะไรขึ้นได้ “ว่าแต่ ฉันจำได้ว่าเมื่อก่อนประธานฮั่วเคยพูดว่าจะไม่มีวันแต่งงานกับลูกสาวตระกูลลี่...”

“ไม่ใช่ครับ!” ฮั่วซือหานรีบพูดเปลี่ยนคำทันที เขารู้ซึ้งแล้วว่าคำว่ายกหินทุ่มเท้าตัวเองเป็นยังไง “พ่อครับ แม่ครับ!”