คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 783

ฉือหว่านรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างมาก เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าลี่มั่วเฉียนและเจียงยิ่งเสวี่ยจะอยากรับเธอเป็นลูกสาวบุญธรรม ที่จริงเธอเองก็ชอบลี่มั่วเฉียนและเจียงยิ่งเสวี่ยมาก เวลามองพวกเขารักเอ็นดูลี่เจียว เธอก็รู้สึกอิจฉา

การไม่มีพ่อแม่ เป็นความเสียใจที่ติดค้างในใจเธอมาตลอดชีวิต

ตอนนี้ลี่มั่วเฉียนและเจียงยิ่งเสวี่ยกำลังจะเติมเต็มช่องว่างนั้นให้เธอ

ขอบตาขาวผ่องของฉือหว่านเริ่มชื้นน้ำตา “ฉันยินดีค่ะ! ประธานลี่ ประธานเจียง ฉันยินดีเป็นลูกสาวของคุณทั้งสอง!”

ลี่มั่วเฉียนและเจียงยิ่งเสวี่ยสบตากัน ต่างก็มีความสุขมาก เจียงยิ่งเสวี่ยกอดฉือหว่านไว้ “ดีใจมากเลย หวานหว่าน จากนี้ไปเธอคือลูกสาวของเราแล้วนะ”

ฉือหว่านพยักหน้า “เมื่อกี้ฉันไม่ได้พูด ไม่ใช่เพราะไม่เต็มใจ แต่เพราะไม่อยากเชื่อว่ามันจะเป็นจริง ฉันดีใจมากที่ได้เป็นลูกสาวของประธานลี่กับประธานเจียงค่ะ!”

ลี่มั่วเฉียน “หวานหว่าน จากนี้ไปเธอห้ามเรียกเราว่าประธานลี่กับประธานเจียงแล้วนะ ต้องเรียกใหม่”

เจียงยิ่งเสวี่ยยิ้ม “หวานหว่าน เธอต้องเรียกเราว่าพ่อกับแม่แล้วนะ”

ฉือหว่านมองทั้งสองคน น้ำตาใสร่วงลงมาเป็นสาย “พ่อ! แม่!”

“หวานหว่านน่ารักจริงๆ!”

ทั้งสามคนต่างก็ยิ้มอย่างมีความสุข

ลี่มั่วเฉียน “หวานหว่าน ตอนนี้เธอเป็นลูกสาวของเราแล้ว เราจะไม่ปล่อยให้เธอลำบากอีก ฉันคิดจะจัดงานเลี้ยงรับลูกบุญธรรมอย่างใหญ่โต เชิญเหล่าคนใหญ่คนโตทั้งหมดมาร่วมงาน เพื่อประกาศต่อหน้าทุกคนว่าเธอคือลูกสาวของเรา!”

เจียงยิ่งเสวี่ยพยักหน้า “เราจะประกาศต่อโลกว่าเราเป็นพ่อแม่ของเธอ!”

จริงๆ แล้วฉือหว่านไม่อยากจัดงานพวกนี้ “หนู...”

“หวานหว่าน เรื่องนี้ก็ตกลงตามนี้ ฟังพ่อกับแม่นะ”

เห็นลี่มั่วเฉียนกับเจียงยิ่งเสวี่ยมีท่าทีแน่วแน่ ฉือหว่านก็ยอมตกลง “ได้ค่ะ”

ขณะนั้นเอง ฉือหว่านก็นึกถึงฮั่วซือหาน “แล้วซือหานล่ะ?”

ลี่มั่วเฉียนสีหน้าเคร่งเครียด “ซือหานยังอยู่ในอาการโคม่า ยังไม่ฟื้นเลย พิษกู่ในตัวเขามีแค่หวงเสี่ยวอวี้เท่านั้นที่สามารถถอนมันได้!”

ฉือหว่านถูใบหน้าเบาๆ ในอ้อมอกเขา “ฮั่วซือหาน ฉันอยากให้คุณหายดี”

เธอตอนนี้ช่างอ่อนโยนเชื่องเหมือนลูกแมวน้อย ทำให้หัวใจของฮั่วซือหานละลายลง เขายื่นแขนกอดเธอไว้ “คนโง่ ฉันไม่เป็นไรแล้ว ไม่ต้องกังวล”

ฉือหว่านเงยหน้าขึ้น ดวงตาใสชุ่มน้ำจ้องมองเขา

ฮั่วซือหานรู้สึกถูกดึงดูดจนห้ามใจไม่อยู่ โน้มตัวลงเพื่อจะจูบเธอ

ฉือหว่านไม่ได้หลบ รอคอยจูบของเขา

แต่กลับไม่ได้จูบกัน ฮั่วซือหานรู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรง เขายื่นมือกุมศีรษะไว้

สีหน้าฉือหว่านเปลี่ยนไป “ฮั่วซือหาน พิษกู่ในตัวคุณกำลังจะกำเริบอีกแล้วใช่ไหม?”

ฮั่วซือหานเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด แต่เขาไม่อยากให้ฉือหว่านกังวล “ฉันไม่เป็นไร...”

ฉือหว่านลุกขึ้นยืน “แค่ฉันเข้าใกล้คุณ คุณก็ปวด ฉันคงต้องอยู่ห่างๆ คุณไว้ แบบนั้นคุณจะได้ไม่เป็นอะไร ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”