คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 770

ฉือหว่านหันหลังจะเดินออกไป ทันใดนั้นมือถือของเธอก็ดังขึ้น เป็นสายจากเย่ฮวนเอ่อร์

ฉือหว่านกดรับสาย พอพูดได้แค่สองประโยค มือถือในมือเธอก็ถูกฮั่วซือหานแย่งไปทันที

“ประธานฮั่ว คุณทำอะไรน่ะ คืนโทรศัพท์ให้ฉันเดี๋ยวนี้!”

ฮั่วซือหานยื่นมือกดลงบนไหล่ของฉือหว่าน “หวานหว่าน ฉันไม่อนุญาตให้เธอพาเป่าเอ่อร์จากไป เธอได้ยินไหม!”

ฉือหว่าน “ประธานฮั่ว คุณไม่มีสิทธิ์ตัดสินว่าฉันจะอยู่หรือไป ฉันกับเป่าเอ่อร์มีสิทธิ์เลือกทางของเราเอง!”

ฮั่วซือหานไม่มีทางยอมให้ฉือหว่านพาเป่าเอ่อร์ไปได้ เขาเพิ่งได้เธอกลับคืนมา จะไม่มีวันยอมเสียแม่ลูกคู่นี้ไปอีกเป็นครั้งที่สอง

ฮั่วซือหานกำลังจะพูด แต่ในตอนนั้นเองเขาก็รู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรง ความเจ็บแปลบที่แทรกเข้ามาราวกับสมองจะระเบิดกลับมาอีกครั้ง

ใบหน้าของฮั่วซือหานซีดเผือด ก่อนจะมาเขาก็กินยาแก้ปวดไว้แล้ว แต่ความเจ็บปวดคราวนี้กลับรุนแรงเกินกว่าจะควบคุมได้

ฉือหว่านยื่นมือผลักเขาออกไป “ประธานฮั่ว ถ้าคุณไม่ไป งั้นฉันจะไปเอง”

ฉือหว่านหยิบตั๋วเครื่องบินสองใบใส่กระเป๋า แล้วหยิบกระเป๋าขึ้นเตรียมจะออกจากบ้าน

“หวานหว่าน อย่าไป!”

ฮั่วซือหานพุ่งเข้ามากอดเธอจากด้านหลัง

ตอนนี้เขาปวดหัวแทบขาดใจ ยิ่งเข้าใกล้ฉือหว่าน ความเจ็บก็ยิ่งรุนแรงราวกับถูกฉีกกระชาก แต่เขาไม่อยากปล่อย เขาฝังใบหน้าหล่อเหลาแนบลงในเส้นผมยาวของฉือหว่าน ถูไถด้วยความหลงใหล

แม้จะเจ็บ แต่เขากลับรู้สึกมีความสุข

“ประธานฮั่ว ปล่อยฉัน!”

“ฉันไม่ปล่อย! หวานหว่าน อย่าพาเป่าเอ่อร์ไปจากฉัน ฉันทนเสียเธอไปไม่ได้!”

ฮั่วซือหานผลักฉือหว่านลงบนโซฟา แล้วก้มตัวลงไปประกบเธอไว้ ใช้สองมือประคองใบหน้าเธอขึ้นมาจูบอย่างรุนแรง

อืม

ฉือหว่านที่ถูกจู่โจมด้วยจูบรีบยกมือดันหน้าอกของเขา “ฮั่วซือหาน อย่าแตะต้องฉัน ปล่อย!”

เป็นไปได้ยังไง?

ทำไมถึงเป็นแบบนี้?

ฮั่วซือหานถูกวางกู่ร่วมใจไม่ใช่หรอกเหรอ เขาไม่น่าจะเข้าใกล้ฉือหว่านได้เลย!

เย่ฮวนเอ่อร์หันมามองลี่เจียว “ลี่เจียว ตอนนี้เธอเห็นแล้วใช่ไหม ว่าพี่ชายฉันอยู่กับหวานหว่าน!”

หัวใจของลี่เจียวจมสู่ก้นเหว เธอก้าวไปข้างหน้า “ซือหาน คุณกับฉือหว่านกำลังทำอะไรกันอยู่?”

เสียงของลี่เจียวทำให้ขนตายาวของฉือหว่านกระตุก เธอรีบดันฮั่วซือหานออกทันที “ฮั่วซือหาน ปล่อยฉัน!”

คราวนี้ฮั่วซือหานไม่ได้ฝืน เขาปล่อยฉือหว่าน

ฉือหว่านลุกขึ้นนั่ง แต่ฮั่วซือหานก็ยื่นแขนออกไปกอดเธอเข้ามาในอ้อมอกอีกครั้ง

ฮั่วซือหานเงยหน้ามองลี่เจียว “ลี่เจียว ฉันกำลังทำอะไร เธอไม่เห็นหรือไง?”