คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 755

เลิกงานแล้วเหรอ?

ฉือหว่านลุกขึ้นยืน เธอนั่งรอฮั่วซือหานที่ว่าการอำเภอมาทั้งวัน แต่ผู้คนที่นี่มาก็ไป ไปก็มา ทว่ากลับไม่เห็นเงาของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

ฉือหว่านมองพนักงาน “สวัสดีค่ะ ขอฉันโทรอีกสักครั้งได้ไหม?”

พนักงานพยักหน้า “แม่หนู เธอนั่งรอมาทั้งวันแล้ว งั้นเราจะรอเธออีกสักหน่อยก็ได้ ถ้าเขาอยากแต่งงานกับเธอจริงๆ เขาก็จะมา แต่ถ้าเขาไม่อยากแต่งล่ะก็ เธอก็อย่ารออีกเลยนะ”

ขนตาของฉือหว่านสั่นเล็กน้อย “ค่ะ”

ฉือหว่านหยิบโทรศัพท์ออกมา กดโทรหาฮั่วซือหานอีกครั้ง

แต่เสียงเรียกสายที่ฟังดูนุ่มนวลนั้นดังขึ้นหลายรอบก็ยังไม่มีใครรับสาย แล้วไม่นานเสียงอัตโนมัติก็ดังขึ้นมาแทน “ขออภัย หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาโทรใหม่ภายหลัง”

ฮั่วซือหานยังคงไม่รับสาย

พนักงานถาม “แม่หนู สามีเธอยังไม่มาอีกเหรอ?”

ฉือหว่านส่ายหน้า “ยังค่ะ”

ในตอนนั้น พนักงานอีกคนเดินเข้ามา “แม่หนู งั้นเราคงต้องปิดทำการแล้ว เราจะล็อกประตูนะ”

ฉือหว่านพยักหน้า “ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”

ฉือหว่านเดินออกจากที่ว่าการอำเภอ

ตอนนั้นเอง เธอได้ยินเสียงของเจ้าหน้าที่สองคนที่ยืนคุยกันเบาๆ อยู่ข้างหลัง

“สาวคนนี้นั่งรอมาทั้งวันเลยนะ ที่จริงแค่เห็นว่าสามีเธอมาสาย ฉันก็รู้แล้วว่าเขาไม่มาแน่ ใครจะมาจดทะเบียนสมรสแล้วมาสายกัน?”

“ใช่เลย ถ้ามาสายขนาดนี้ก็แปลว่าเขาไม่เห็นความสำคัญของเธอเลย ไม่คิดจะแต่งงานจริงๆ แบบนี้ก็ต้องพิจารณาให้ดีแล้วล่ะ”

“ฉันว่าเธอก็สวยขนาดนี้แท้ๆ สามีเธอไม่รู้จักรักษาไว้เลยจริงๆ”

เจ้าหน้าที่สองคนนั้นพากันเห็นใจฉือหว่าน

ฉือหว่านเดินออกมายืนอยู่หน้าที่ว่าการอำเภอ ลมหนาวภายนอกปะทะใบหน้าของเธอ ทำให้รู้สึกเย็นยะเยือก ในขณะที่เธอตัดสินใจจะลืมเรื่องราวในอดีต แล้วเริ่มต้นใหม่กับฮั่วซือหาน เขากลับเอาน้ำเย็นเฉียบสาดใส่เธออย่างไม่ไยดี ดับไฟในใจของเธอลงจนหมดสิ้น

ฮั่วซือหานยันตัวลุกขึ้น สีหน้าเขาซีดเผือด เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าร่างกายของเขาเกิดอะไรขึ้น อยู่ดีๆ ทำไมถึงปวดหัวอย่างรุนแรงได้

แต่ตอนนี้เขาไม่สนใจเรื่องนั้น สิ่งที่อยู่ในใจเขาคือ วันนี้เป็นวันที่เขาจะไปจดทะเบียนสมรสกับฉือหว่าน แต่ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว หนึ่งวันผ่านไปแล้ว!

ตอนนี้ฉือหว่านอยู่ที่ไหน?

เธอยังรอเขาอยู่ที่ว่าการอำเภอหรือเปล่า?

ฮั่วซือหานรีบสตาร์ทรถ รถหรูพุ่งทะยานไปตามถนน มุ่งหน้าไปยังที่ว่าการอำเภอ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เขาก็มาถึงที่หมาย รีบลงจากรถทันที “หวานหว่าน? หวานหว่าน!”

เขาไม่เห็นเงาของฉือหว่านเลย ฉือหว่านไม่อยู่แล้ว

ประตูที่ว่าการอำเภอก็ปิดไปแล้ว ฮั่วซือหานรีบวิ่งไปเคาะประตู “มีใครอยู่ไหม! มีใครอยู่บ้าง!”

ไม่นาน เจ้าหน้าที่คนหนึ่งก็เดินออกมา เธอมองฮั่วซือหาน “พ่อหนุ่มหล่อ ทำอะไรอยู่น่ะ?”