คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 562

“การที่คุณดึงตัวฉือหว่านไว้แบบนี้ ไม่รู้สึก...ไร้ยางอายบ้างเหรอ?”

ลี่มั่วเฉียนที่ถูกด่าว่า “ไร้ยางอาย” เป็นครั้งแรกในชีวิต “...”

พ่อบ้านที่อยู่ข้างๆ รีบพูดเสียงเบา “ประธานฮั่ว กรุณาระวังคำพูดด้วยครับ นายท่านของพวกเรายังถือว่าคุณเป็นหลานอยู่ คุณเองก็ควรให้เกียรติผู้ใหญ่บ้าง”

ฝั่งหลี่หลันยืนตะลึงอยู่ไม่ไกล เธอไม่เคยคิดว่าในชีวิตนี้จะได้เห็นภาพเศรษฐีอันดับหนึ่งของโลกอย่างลี่มั่วเฉียน กับดาวรุ่งแห่งวงการธุรกิจอย่างฮั่วซือหาน กำลังยื้อฉุดฉือหว่าน

หลี่หลันเข้าใจความหมายของฮั่วซือหานดี ดูเหมือนฮั่วซือหานจะเข้าใจผิดว่าลี่มั่วเฉียนชอบฉือหว่าน

ฉือหว่านอายุพอๆ กับฉือเจียว แถมยังสวย ฉลาด มีเสน่ห์ ผู้หญิงแบบนี้ไม่ว่าใครก็อยากได้ และผู้ชายอย่างลี่มั่วเฉียนที่มีฐานะขนาดนี้ ก็ไม่รู้ว่าผ่านผู้หญิงแบบฉือหว่านมามากแค่ไหน

แต่เรื่องสำคัญก็คือ ลี่มั่วเฉียนคือพ่อแท้ๆ ของฉือหว่านนะ

หลี่หลันรู้สึกว่าโลกนี้คงกลับหัวกลับหางไปหมดแล้ว

ฝั่งฉือหว่านซึ่งถูกดึงไว้ทั้งสองแขน เริ่มรู้สึกเวียนหัวขึ้นมาอีกแล้ว เธอพูดเสียงหงุดหงิด “พวกคุณปล่อยมือกันเดี๋ยวนี้!”

ฮั่วซือหานหันไปมองลี่มั่วเฉียน “ลุงลี่ได้ยินมั้ย หวานหว่านบอกให้ปล่อยมือ!”

ลี่มั่วเฉียนตอบอย่างเรียบเฉย “ฉันคิดว่าเธอหมายถึงให้นายปล่อยมากกว่า”

ฮั่วซือหาน “ลุง...!”

ฉือหว่านตัดบทเสียงเย็น “ฉันหมายถึงให้พวกคุณทั้งคู่ปล่อยมือ!”

ฮั่วซือหานจำใจหันไปมองลี่มั่วเฉียน “ลุงลี่ หวานหว่านบอกให้พวกเราทั้งคู่ปล่อยมือ งั้นผมนับหนึ่งถึงสาม เราปล่อยพร้อมกันนะครับ”

ลี่มั่วเฉียนไม่ขัดข้อง พยักหน้าอย่างใจเย็น

ฮั่วซือหานเริ่มนับ “หนึ่ง... สอง... สาม!”

ทั้งคู่ปล่อยมือพร้อมกันในจังหวะนั้น

และร่างของฉือหว่านก็ทรุดลงทันที

ฮั่วซือหานคว้าเธอไว้ทัน เขารับร่างของเธอไว้ในอ้อมแขนได้พอดี “หวานหว่าน เธอเป็นอะไรหรือเปล่า?”

“เมื่อกี้ผมเห็นลุงลี่กอดคุณ” น้ำเสียงของฮั่วซือหานเต็มไปด้วยความหึงหวง

ฉือหว่าน “ประธานฮั่ว คุณคิดอะไรอยู่ในหัวกันแน่? ประธานลี่เป็นผู้ใหญ่ แค่ช่วยพยุงฉันตอนฉันเวียนหัวเท่านั้น!”

เธอไม่เข้าใจเลยว่าเขาคิดอะไรอยู่กันแน่

ฮั่วซือหานก็อดไม่ได้จะรู้สึกหวง เพราะฉือหว่านมีเสน่ห์ดึงดูดเหลือเกิน ไม่ว่าใครเข้าใกล้เธอก็อาจตกหลุมรักได้ และเขาไม่แน่ใจเลยว่าลี่มั่วเฉียนจะคิดอะไรกับเธอหรือเปล่า

เขายืนยัน “ลุงลี่ที่ฉันรู้จักไม่ใช่คนที่มีน้ำใจแบบนี้ เขาเย็นชาและถือตัวกับคนอื่นมาก!”

เขารู้จักนิสัยลี่มั่วเฉียนดี แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้ใกล้ชิดกับฉือหว่านนัก แต่เขาก็สัมผัสได้ว่า ลี่มั่วเฉียนปฏิบัติกับเธอไม่เหมือนคนอื่น

ก่อนที่ฉือหว่านจะตอบ เสียงทุ้มอบอุ่นก็ดังมาจากประตู “ซือหาน ฉันยืนอยู่หน้าห้องนะ นายกำลังนินทาฉันอยู่เหรอ?”

ลี่มั่วเฉียนก็ตามมาถึง เขายืนพิงกรอบประตู

ฮั่วซือหานหันไปมองเขาเต็มตา แววตาเหมือนกำลังมองศัตรูหัวใจอย่างไม่ต้องสงสัย