คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 507

เมื่อพูดถึงเรื่องในอดีต ใบหน้าหล่อเหลาของฮั่วซือหานก็ดูนุ่มนวลขึ้น “ใช่ หลายปีก่อน ฉันบาดเจ็บสาหัส เผลอหลงเข้าไปในป่า เป็นฉือเจียวที่ช่วยฉันไว้ ถ้าไม่มีหล่อน คงไม่มีฉันในวันนี้ หล่อนคือผู้มีพระคุณของฉัน”

ฉือหว่านรู้สึกขำขึ้นมา และเธอก็หัวเราะออกมา เธอไม่อาจอธิบายความรู้สึกในใจได้ รู้เพียงว่าเจ็บแปลบๆ ซ่าๆ ชาๆ อยู่ในอก

เธอเคยคิดมาตลอดว่าเขาลืมไปแล้ว

เธอเคยคิดมาตลอดว่าเขาลืมเธอไปแล้ว

ที่แท้ เขาไม่เคยลืมเลย

เขายังจำเธอได้

หลายปีมานี้ เขาเก็บเธอไว้ในใจตลอดมา

ความรักที่มีการตอบสนองกลับมา เป็นสิ่งที่งดงามเพียงใด ถึงแม้เขาจะจำคนผิดก็ตาม

ฉือหว่านเงยหน้าขึ้นเล็กๆ มองเขา “คุณยังจำสิ่งที่คุณพูดในถ้ำได้ไหม?”

ฮั่วซือหานพยักหน้า “ฉันบอกว่าจะพาหล่อนออกไป ฉันบอกว่าจะให้หล่อนมีบ้าน ฉันบอกว่าจะไม่มีวันทิ้งหล่อน”

ฮั่วซือหานมองฉือหว่านอย่างลึกซึ้ง “ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันพยายามทำตามคำพูดของตัวเอง ฉันหาฉือเจียวจนเจอ พาหล่อนมาอยู่ข้างกายฉัน ให้หล่อนเติบโตอยู่เคียงข้างฉัน บางครั้งหล่อนก็เหมือนดอกไม้ที่ฉันทะนุถนอม ฉันมอบทั้งความรักและการตามใจทั้งหมดให้กับหล่อน”

ฮั่วซือหานยื่นมือมาจับไหล่ฉือหว่านไว้ “ฉือหว่าน ตอนนี้เธอเข้าใจหรือยัง? ฉันไม่ได้อยากเป็นศัตรูกับเธอ ฉันไม่อยากยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเธอ แต่ฉันไม่อาจทิ้งฉือเจียวได้ เธออาจจะเอาแต่ใจ อาจจะมีเล่ห์เหลี่ยม อาจจะไม่สมบูรณ์แบบ แต่เธอคือเด็กผู้หญิงของฉัน”

ฮั่วซือหานบอกว่า ฉือเจียวคือเด็กผู้หญิงของเขา

ดวงตาขาวเนียนของฉือหว่านเริ่มแดงจัด น้ำตาใสเอ่อล้นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เธอมองเขาด้วยสายตาพร่ามัว

ที่แท้ตลอดหลายปีมานี้ เขาทำอะไรมากมาย

เขาไม่เคยทรยศ เขาเลี้ยงดูเธอไว้ข้างกายเงียบๆ มองดูเธอเติบโตขึ้นทุกวัน

หัวใจของฉือหว่านอ่อนลง ความคับแค้นและไม่ยอมที่เคยมีได้รับการปลดปล่อยไปหมด แท้จริงแล้ว เขาพาเธอกลับบ้านตั้งนานแล้ว

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน