คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 282

จ้าวอี้หันกลับมา เขาเห็นใบหน้าสวยใสของฮั่วเสวียน

จ้าวอี้ตาเป็นประกาย “ฮั่วเสวียน ทำไมเป็นเธอล่ะ?”

วันนี้ฮั่วเสวียนใส่เสื้อขาวคอปกกะลาสีฟ้าขาว กระโปรงสั้นสีดำ เน้นรูปร่างเว้าสะโพกของตัวเองได้

อย่างดี เธอยืนอยู่ตรงหน้าจ้าวอี้อย่างเรียบร้อยน่ารัก ขาเรียวยาวแนบชิดกัน แล้วยิ้มบางๆ พูดว่า “เดือนมหาวิทยาลัยจ้าว วันนี้คุณให้ฉันหลบฝนในรถ ตอนนี้ฉันกางร่มให้คุณ ถือว่าเจ๊ากันแล้วนะ”

จ้าวอี้หัวเราะ

“เดือนมหาวิทยาลัยจ้าว คุณมีนัดรึเปล่า ถ้างั้นคุณเอาร่มนี้ไว้ใช้เลย ฉันขอตัวก่อนนะ”

ฮั่วเสวียนหมุนตัวเตรียมจะเดินออกไป

แต่พอเดินได้ก้าวเดียว เธอกลับข้อเท้าพลิก ร้อง “ซี๊ด” ด้วยความเจ็บ

“นักเรียนฮั่ว เธอเป็นอะไรหรือเปล่า?” จ้าวอี้รีบเดินเข้าไปถามอย่างห่วงใย

น้ำตาเริ่มเอ่อในดวงตาคู่สวยของฮั่วเสวียน ใบหน้าอ่อนโยนดูหมดเรี่ยวแรง “ข้อเท้าฉันพลิก…เจ็บมาก

เลย…”

“งั้นฉันอุ้มเธอไปห้องพยาบาลของมหาวิทยาลัยดีกว่า”

จ้าวอี้ยื่นมือมาอุ้มฮั่วเสวียนขึ้นทั้งตัว

ฮั่วเสวียนเงยหน้าสวยใสขึ้นมามองเขา “เดือนมหาวิทยาลัยจ้าว แบบนี้จะไม่ทำให้คุณไปเดตสาย

เหรอ?”

จ้าวอี้ยิ้มมุมปาก “เดตอะไร ก็ไม่สำคัญเท่าเธอหรอก”

ใบหน้าสวยของฮั่วเสวียนก็แดงขึ้นมาทันที “ถ้าอย่างนั้นพาฉันไปห้องเต้นรำก็ได้ ห้องนั้นมียาอยู่”

จ้าวอี้อุ้มฮั่วเสวียนเดินไปที่ห้องเต้นรำ ฮั่วเสวียนมองหน้าอันหล่อเหลาของเขา “เดือนมหาวิทยาลัยจ้าว

คุณรู้จักฉันได้ยังไงเหรอ?”

จ้าวอี้คิดอยู่ครู่หนึ่ง “ตอนนั้นที่มหาวิทยาลัย C มีแข่งบาสเกตบอล ฉันเป็นกัปตันทีม ส่วนเธอเป็นกัปตัน

เชียร์ลีดเดอร์ พอเธอออกมาเต้น ฉันก็เห็นเธอเลย แต่ตอนนั้นเธอดูเหมือนไม่สนใจพวกผู้ชายในมหาวิทยาลัยเท่าไหร่”

ฮั่วเสวียนเป็นกัปตันเชียร์ลีดเดอร์มาตลอด ตอนนั้นเธอใส่ชุดเชียร์แบบสาวฟุตบอล ออกมาเต้นกลาง

ฮั่วเสวียนค้อนเขาหนึ่งที ทั้งคู่สบตากันจนสายตาแทบจะสานติดกัน

ในตอนนั้น เสียงริงโทนโทรศัพท์ดังขึ้นจากกระเป๋ากางเกงของจ้าวอี้

เสียงโทรศัพท์ดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่จ้าวอี้ไม่มีทีท่าว่าจะรับสายเลย

ฮั่วเสวียนถาม “เดือนมหาวิทยาลัยจ้าว คุณไม่รับสายเหรอ? ถ้าเกิดเป็นเรื่องด่วนล่ะ?”

ในแววตาหล่อเหลาแฝงความเย็นชาและไม่พอใจของจ้าวอี้แลบวูบหนึ่ง “ไม่ต้องรับ”

…………

เย่ฮวนเอ่อร์มาถึงโรงหนังนานแล้ว ตอนแรกโถงด้านหน้าคนแน่นไปหมด ตอนนี้เหลือเธอคนเดียว

หนังเริ่มฉายไปแล้ว ทุกคนก็เข้าไปข้างในกันหมด

เย่ฮวนเอ่อร์ดูนาฬิกา เธอรอจ้าวอี้มาตั้งแต่หนึ่งทุ่ม จนตอนนี้สองทุ่มแล้ว เขาก็ยังไม่มา

เย่ฮวนเอ่อร์หยิบโทรศัพท์ออกมากดโทรหา แต่ปลายสายมีเพียงเสียงผู้หญิงที่เย็นชาระบบพูดว่า “ขออภัย หมายเลขที่ท่านเรียกยังไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาโทรใหม่อีกครั้งค่ะ”