คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 265

ฮั่วซือหาน คุณเคยชอบฉันบ้างไหม?

คำถามนี้ทำให้ฮั่วซือหานชะงักไปชั่วครู่

ชอบ

เขาเคยแอบรู้สึกกับฉือหว่านไม่เหมือนใคร

เขาเคยรู้สึกไม่อยากปล่อยเธอ

เคยรู้สึกดึงดูด

เคยอยากเป็นเจ้าของเธอ

เขาเคยชอบฉือหว่าน

แต่ความชอบแค่นั้น เมื่อเทียบกับฉือเจียวแล้ว มันไม่มีความหมายเลย

ในเมื่อวันนี้จะต้องหย่ากันแล้ว เขาก็อยากจะฟันให้ขาด ไม่เหลือเยื่อใย

เขาเปิดปากพูดออกมา “ฉือหว่าน ฉันรักฉือเจียว”

เขาบอกว่า เขารักฉือเจียว

แสงในดวงตาของฉือหว่านค่อยๆ มอดดับลง เธอไม่ควรถามคำถามนี้เลย มันเป็นคำถามที่ทำให้เธอขายหน้า และแพ้อย่างหมดรูป

แต่เธอยอมรับผลของมัน

"งั้นเราหย่ากันเถอะ"

ฮั่วซือหานเงียบไปชั่วขณะก่อนพูดขึ้น “ไปเอาทะเบียนบ้านมาเถอะ”

ฉือหว่านยิ้มบาง แล้วตบกระเป๋าตัวเองเบาๆ “ฉันเอามาแล้ว”

ตอนออกจากห้อง เธอหยิบทะเบียนบ้านออกมาจากตู้เสื้อผ้าแล้ว ตั้งแต่เห็นชื่อเขาโทรเข้ามา เธอก็รู้แล้วว่าเขาจะพูดอะไร

ฮั่วซือหานมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะสตาร์ทรถ มุ่งหน้าไปยังสำนักงานทะเบียน

…

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งสองก็นั่งอยู่ในสำนักงานเขต

เจ้าหน้าที่พยายามเกลี้ยกล่อม “ใช้เวลาเป็นร้อยปีถึงจะได้ร่วมทาง ใช้เวลาเป็นพันปีถึงจะได้ร่วมหมอน ฉันแนะนำให้พวกคุณคิดดูอีกครั้งนะคะ”

ฮั่วซือหานสีหน้าเรียบนิ่ง “ไม่ต้องคิดแล้วครับ”

“เข้าใจแล้วค่ะ” พนักงานได้แต่พูดว่า “งั้นรบกวนทั้งสองท่านเซ็นชื่อในเอกสารหย่าหน่อยนะคะ”

ฉือหว่านนั่งนิ่ง ไม่ขยับ เธอมองฮั่วซือหานที่หยิบปากกาขึ้น แล้วเซ็นชื่อของเขาอย่างมั่นคง

ลายเซ็นของเขาเฉียบขาด หนักแน่น ไร้ความลังเลใดๆ

จนกระทั่งเขาปรากฏตัว

ในถ้ำแห่งนั้น เขาบอกว่าจะพาเธอออกไป เขาบอกว่าเขาจะรับเธอไว้ และเธอเชื่อ

ในช่วงเวลาที่เขากำลังตามใจฉือเจียว เธอกลับเติบโตมาเพียงลำพัง เดินทางมาไกลแสนไกล เพื่อมาอยู่เคียงข้างเขา

เธอถือทะเบียนบ้านที่มีแค่ชื่อเธอ เพื่อหวังว่าจะใช้นามของเธอ เชื่อมต่อกับ นามสกุลของเขา

สร้างบ้านขึ้นมาหนึ่งหลัง

ในช่วงที่เขานอนเป็นเจ้าชายนิทราถึงสามปี เธอใช้ความฝันอันสวยงามในใจของเด็กสาว สวมบทบาทเป็นภรรยาเขา

เธอคิดว่า ถ้าเธอพยายามมากพอ ทุกอย่างจะดีขึ้น

แต่สุดท้าย บ้านหลังนั้นก็พังทลาย

ไม่ว่าเธอจะพยายามมากแค่ไหน เส้นทางนี้ ก็ไม่มีทางไปถึงจุดหมาย

ฉือหว่านเดินจนเหนื่อย เธอหยุดลง เรี่ยวแรงในตัวเหมือนหายไปหมด ความเจ็บปวดบีบคั้นจนเธอค่อยๆ ทรุดลงนั่งกับพื้น

เธอยื่นแขนทั้งสองออกมากอดเข่าของตัวเอง แล้วซบหน้าที่เปื้อนน้ำตาลงแนบแน่น

บ่าที่บอบบางสั่นไหว เธอร้องไห้อย่างหยุดไม่ได้ในความเงียบ