คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 262

ฮั่วซือหานมองเธอแวบหนึ่งก่อนจะพยักหน้า “โอเค”

…

ทั้งสองคนมาถึงโรงพยาบาล เข้าไปในห้องพักฟื้น VIP แล้วก็เห็นฉือเจียว

ฉือเจียวนอนอยู่บนเตียงสีหน้าซีดขาว สวมหน้ากากออกซิเจน ยังไม่ฟื้น ร่างของเธอข้างหนึ่งพันผ้าก๊อซหนาแน่น เลือดยังคงซึมออกมาจากแผลบนข้อมือขวา

เมื่อหลี่หลันเห็นฮั่วซือหานก็มาหาทันที “ประธานฮั่ว คุณมาแล้วเหรอคะ?”

แต่เธอก็ชะงักทันที เมื่อเห็นฉือหว่านเดินตามหลังฮั่วซือหานเข้ามา

ใบหน้าของหลี่หลันเปลี่ยนสีทันที “ประธานฮั่ว คุณพาหล่อนมาที่นี่ทำไมคะ?”

ฉือหว่านมองแม่แท้ๆ ของตัวเองด้วยสายตาเย็นชา

หลี่หลันเริ่มควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ ตะคอกใส่ฉือหว่านทันที “ฉือหว่าน ยังมีหน้ามาอีกนะ?”

“เมื่อคืนเจียวเจียวหัวใจรู้สึกไม่ดี อยากให้ประธานฮั่วอยู่ด้วย แกก็รู้อยู่แก่ใจ แต่แกกลับไม่ปล่อยเขา ยังจะไปล่อลวงเขาอีก จนเจียวเจียวต้องกรีดข้อมือฆ่าตัวตายแบบนี้!”

“แกคงพอใจมากสินะ ตอนนี้แกคงดีใจมาก เพราะเป็นแกที่บีบให้เจียวเจียวไปตาย! ออกไปซะ!”

พูดจบ หลี่หลันคว้าแก้วน้ำขึ้นมาขว้างใส่ฉือหว่านทันที

เพล้ง!

เสียงกระแทกดังสนั่น

ฉือหว่านไม่ได้รู้สึกเจ็บ เพราะสายตาของเธอมืดไปก่อน มีร่างสูงใหญ่คนหนึ่งยืนขวางอยู่ตรงหน้าเธอ ปกป้องเธอไว้

ฉือหว่านเงยหน้าขึ้น มองเห็นฮั่วซือหานยืนอยู่ตรงหน้าเธอ

แก้วน้ำฟาดเข้ากับศีรษะของเขา เลือดไหลออกมาทันที

ดวงตากลมใสของฉือหว่านเบิกกว้าง เธอไม่คิดเลยว่าฮั่วซือหานจะยอมเข้ามารับแทนเธอ

ฉือเจียวดูอ่อนแรงมาก เธอค่อยๆ ยื่นมือซ้ายออกไปหาเขา “ซือหาน”

ฮั่วซือหานจับมือฉือเจียวไว้

หลี่หลัน “ประธานฮั่ว เมื่อคืนคุณไม่มา คุณรู้ไหมว่าเจียวเจียวรอคุณนานแค่ไหน เจียวเจียวไม่ได้นอนเลยทั้งคืน!”

“ฉันเป็นห่วงเจียวเจียวมาก เจียวเจียวมีโรคหัวใจอยู่แล้ว ตอนเช้าฉันลงไปอุ่นรังนกให้แก พอกลับขึ้นมาก็เห็นเจียวเจียวนอนอยู่ในกองเลือด เจียวเจียวกรีดข้อมือจะฆ่าตัวตาย!”

“เลือดของเจียวเจียวเปื้อนพรมไปหมด ต้องเย็บตั้งหลายเข็ม ถึงจะรักษาไว้ทัน”

ฉือเจียวน้ำตาคลอเบ้า ทั้งบอบบาง ทั้งน้อยใจ เสียงของเธอแผ่วเบา “ซือหาน ทำไมเมื่อคืนคุณไม่มา?”

ฮั่วซือหานมองฉือเจียว ในวินาทีนั้น ความรู้สึกผิดของเขาถาโถมเข้าใส่

เมื่อคืน เขาอยู่กับฉือหว่านทั้งคืน ส่วนฉือเจียวที่รอเขากลับกรีดข้อมือฆ่าตัวตาย

แล้วฉือเจียวก็หันไปมอง แล้วเห็นฉือหว่านเข้า “มันอยู่ที่นี่ได้ยังไง? ไล่มันออกไป! ซือหาน ฉันไม่อยากเห็นหน้ามัน ขอร้องล่ะ ให้มันออกไปได้ไหม?”