คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ นิยาย บท 201

ครอบครัวตระกูลฉือยกแก้วดื่มไวน์กันอย่างมีความสุข

ในตอนนั้นเอง ฉือเจียวสังเกตเห็นฮั่วซือหานที่นั่งอยู่ข้างๆ ฮั่วซือหานไม่พูดอะไรเลยตลอดทั้งคืน ไม่ได้มีส่วนร่วมกับบทสนทนาใดๆ ของครอบครัวตระกูลฉือเลย สงบนิ่งเป็นพิเศษ

หลังจากฉือหว่านออกไป เขาก็มองไปยังทิศทางที่เธอจากไปอยู่ตลอด เหมือนใจลอย

ฉือเจียวเอ่ยขึ้น “ซือหาน เป็นอะไรไปเหรอคะ? เรากำลังจะร่วมลงทุนกับทีมแพทย์ของเทพ C คุณว่ามันไม่เหมาะงั้นเหรอ?”

ฮั่วซือหานเงยตาขึ้นเล็กน้อย มองไปยังเทพ C ที่นั่งฝั่งตรงข้าม

แววตาของเขาเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความกดดัน แค่สายตาก็ทำให้เทพ C สะท้านไปถึงกระดูก

ทั้งฮั่วซือหานและฉือหว่าน…ทำไมถึงทำให้เขารู้สึกไม่มั่นใจขนาดนี้?

แต่ฮั่วซือหานแค่ปรายตามองเล็กน้อย แล้วก็ละสายตาไปทันที “ไม่มีอะไรหรอก เรื่องของพวกเธอ ก็ตัดสินใจกันเองเถอะ”

พูดจบ ฮั่วซือหานก็ลุกขึ้น “ฉันมีธุระ ขอตัวก่อน”

เขากำลังจะเดินออกจากห้องไป

“ประธานฮั่ว จะรีบไปไหนกันล่ะคะ? ข้าวเย็นยังไม่ทันได้แตะเลย” คุณนายใหญ่ฉือรีบส่งสัญญาณทางสายตาให้ฉือเจียวทันที

ฉือเจียวเข้าใจ เธอรู้ว่าฮั่วซือหานยังโกรธเรื่องรูปถ่ายนั่นอยู่ แต่เมื่อเขาได้ยินว่าหัวใจของเธอผิดปกติ เขาก็รีบมาไม่ใช่เหรอ?

ฉือเจียวรีบวางมือทาบอก “ซือหาน...ฉันเจ็บหัวใจอีกแล้ว~”

ฮั่วซือหานชะงักไปเล็กน้อย

ร่างบางของฉือเจียวก็ทรุดตัวลงเข้าหาเขาทันที “ซือหาน...อุ้มฉันขึ้นไปพักหน่อยนะ~”

“ใช่ค่ะ ประธานฮั่ว พาเจียวเจียวขึ้นไปพักก่อนเถอะ”

ฮั่วซือหานมองใบหน้าซีดขาวของฉือเจียว ท้ายที่สุดก็ไม่อาจปฏิเสธได้ เขาอุ้มฉือเจียวขึ้น

ทั้งสองขึ้นไปชั้นบน

คุณนายใหญ่ฉือหันไปพูดกับคนในบ้านรอง “ตอนนี้ถังถังมีเทพ C แล้ว อีกไม่นานก็จะแต่งงานกันแล้วนะ อย่าให้ถึงวันแต่งของถังถัง แล้วเจียวเจียวยังไม่ได้เป็นคุณนายฮั่วล่ะ”

ฉือไห่ผิงและหลี่หลันหน้าชาไปทันที เพราะช่วงหลังมานี้ความสัมพันธ์ของฮั่วซือหานกับฉือเจียวไม่ราบรื่นเท่าไหร่

…

ฉือหว่านไม่ได้ออกจากบ้านใหญ่ในทันที เธอเดินไปยังสวนหลังบ้าน

ที่นั่นเคยมีชิงช้า พ่อของเธอเป็นคนสร้างให้ด้วยมือของเขาเอง

ตอนเด็ก เธอเคยนั่งบนชิงช้านั้น แล้วพ่อก็จะผลักให้เธอสูงมากๆ

“หวานหว่านของพ่อ บินสูงๆ เลยนะ”

ความทรงจำเหล่านั้นยังคงแจ่มชัดอยู่ในใจเธอ

แต่เมื่อฉือหว่านเดินมาถึงสวนหลังบ้าน เธอก็พบว่าชิงช้านั้นหายไปแล้ว มันถูกคุณนายใหญ่ฉือสั่งให้รื้อทิ้งไปนานแล้ว

เธอยืนมองสนามที่โล่งเปล่าอย่างเงียบๆ หัวใจเหมือนถูกบีบแน่นด้วยมือใหญ่เจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหว

แม้แต่เศษเสี้ยวสุดท้ายของความทรงจำก็ไม่เหลือ

เธอยืนอยู่เงียบๆ อยู่สักพัก ก่อนจะตัดสินใจเดินจากไป แต่ในตอนนั้นเอง สาวใช้สองคนเดินถือถาดใส่กำยานผ่านมาพอดี พวกเธอกำลังคุยกัน