หย่าร้างแล้วห่างไป แต่หัวใจยังคงเดิม นิยาย บท 119

สีหน้าเลอศิลป์เจื่อนลงทันที เขาจ้องรษิกาตาไม่กะพริบ แต่เขาก็ไม่สามารถแสดงกิริยาที่ไร้มารยาทออกไปได้

ในที่สุด เลอศิลป์ก็เบือนหน้าไปทางอื่น หัวใจเขาเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกจากอก ตอนนี้เขาถูกรุมล้อมไปด้วยความสับสน

ตลอดเวลาที่ผ่านมา รษิกาคิดว่าไอรดาเป็นลูกของอัญชสา!

เขารู้สึกมาตลอดว่าไอรดาถูกรษิกาทอดทิ้ง ตอนที่เธอกลับประเทศนี้มาและทำตัวห่างเหินไอรดา เขาก็คิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่แสนจะเลือดเย็น

แต่สิ่งที่เธอพูดก่อนหน้านี้ ดูเหมือนว่าเธอจะไม่รู้ว่าไอรดาคือลูกของเธอ

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

หรือว่าเธอตีบทแตกจนหลอกฉันได้?

เลอศิลป์ตกตะลึงและรู้สึกงุนงงไปหมด

หลังจากนั้นไม่นาน เลอศิลป์ค่อยๆ ดึงตัวเองกลับมาได้ เขาจับข้อมือของเธอและค่อยๆ พูดอย่างนุ่มนวลว่า “ผมบอกตอนไหนว่าไอรดาเป็นลูกอัญชสา?”

รษิกาเริ่มเจ็บข้อมือ แต่เธอไม่ได้สนใจใคำพูดที่เหลือเชื่อของเขา ตอนนี้ทั้งความตกใจและความสงสัยกำลังประดังเข้าเต็มหัวใจของเธอ

ไอรดาไม่ใช่ลูกของอัญชสา!

มิน่าล่ะ อัญชสาถึงไม่อยู่ในวันที่ไอรดาไม่สบาย

แต่เท่าที่เธอรู้ นอกจากอัญชสา เลอศิลป์ก็ไม่ได้คบกับใคร

จะเป็นใครได้อีกนะ? ใครคือแม่ของไอรดา?

คำถามมากมายพรั่งพรูเข้ามาในหัวของรษิกา และเธอก็พยายามที่จะไม่ถามอะไรเขา

“แม่!” สองเสียงที่คุ้นเคยเรียกรษิกา “ในที่สุดเราก็เจอแม่แล้ว! แม่ไม่เป็นไรใช่ไหม?”

เมื่อได้เห็นสีหน้าที่ลำบากใจของเธอ เบนนี่ก็ยิ่งกังวลมากขึ้นด้วยความโกรธแค้น ทำให้เขาจ้องเขม็งไปที่เลอศิลป์

พ่อเฮงซวย! รังแกพวกเรายังไม่พอ ตอนพวกเราไม่อยู่ยังจะมารังแกแม่อีก!

เมื่อฉันโตขึ้น ฉันจะสั่งสอนเขาให้หลาบจำ!

ทันใดนั้น สถานการณ์ก็เริ่มอึมครึมขึ้นมาทันที

ขณะที่เมธินีก็ไม่พอใจเลอศิลป์เป็นอย่างมาก แต่เธอก็พยายามควบคุมอารมณ์ให้เย็นลง เมื่อรู้ว่าที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่เหมาะต่อการพูดคุยกัน เธอจึงเดินไปดึงพวกเขาออกไป “ไปคุยกันข้างนอกดีกว่านะ”

จากนั้นเธอก็แตะไหล่รษิกาเบาๆ “ถ้าเธอกลัว เราควรออกไปจากบ้านผีสิงกันได้แล้ว ไปกันเถอะ”

ในที่สุด รษิกาก็ดึงสติตัวเองกลับมาได้ เธอพยักหน้าและเดินตามเมธินีออกไป โดยไม่สนใจเลอศิลป์แม้แต่น้อย

เบนนี่จับมือแม่เขาแน่นเพราะกังวลว่าเธอจะกลัว เขาปกป้องรษิกาไปตลอดทางเดินราวกับเป็นอัศวินในชุดเกราะที่เปล่งประกาย