หนูน้อยจอมอิทธิฤทธิ์ นิยาย บท 1303

“แม้ว่าฮ่องเต้เฟิงตูจะสนิทสนมกับเทพกระบี่เจาหยาง แต่จะให้ต่อต้านแดนเทพอย่างเปิดเผยก็ไม่ได้เช่นกัน”

“วิญญาณของผู้ตายในโลกมนุษย์ หลังจากข้ามสะพานไน่เหอ ดื่มน้ำแกงยายเมิ่งและมองเห็นศิลาวั่งเซียง จากนั้นถูกตัดสินให้กลับชาติไปเกิดใหม่อีกครั้ง ถึงเพลานั้น นางก็ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป”

“หากเจ้ารู้ว่านางกลับชาติไปเกิดที่ใด และเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตของนาง มันคงไม่ดีกับนางอย่างแน่นอน”

“ปล่อยวางเถิด”

จู๋มั่วเคาะโต๊ะดด้วยปลายนิ้วเบาๆ พร้อมมองวิญญาณเร่ร่อนที่ผ่านไปมาอย่างระวัง

อาอู๋ของเขาอยู่ให้หมู่วิญญาณเหล่านี้ด้วยหรือไม่

“ข้าจู๋มั่วเกิดมาไม่เคยขอร้องผู้ใด ข้าหวังว่าผู้พิพากษาโปรดเห็นใจสักหน่อย ไม่ว่าจะกลับชาติไปเกิดที่ใด ข้าจะไม่เข้าไปยุ่งอีกเลย”

“ข้าแค่เพียงอยากพบนาง มองนางจากที่ไกลๆ ไม่เข้าไปรบกวน” น้ำเสียงของจู๋มั่วฟังดูจริงใจ ไร้ความดื้อรั้นเช่นเมื่อก่อน

ผู้พิพากษาเหลือบมองเขาพร้อมกับถอนหายใจ

ผู้พิพากษาเคยเข้าร่วมงานเลี้ยง 2 ครั้ง

นับเป็นครั้งแรกที่ฮ่องเต้เฟิงตูได้รับเทียบเชิญพิธีวิวาห์ของเขากับเผ่าหงส์ ทว่าฮ่องเต้เฟิงตูไม่มีเวลาว่าง จึงส่งผู้พิพากษาไปร่วมงานแทน

ด้วยความคำเชิญอันอบอุ่นของเผ่ามังกร เขาตั้งใจเพลิดเพลินไปกับสุรามงคลที่นั่น

เพราะมังกรและหงส์ต่างเป็นสัญลักษณ์มงคลมาแต่สมัยโบราณ

ใครจะรู้ว่าภาพที่ได้เห็นคือรัชทายาทเผ่ามังกรทอดทิ้งคู่หมั้น ปล่อยให้คู่หมั้นถูกสามดินแดนหัวเราะเยาะเย้ย

เรื่องใหญ่แบบนี้เพิ่งจบไปไม่นาน

เขาก็ได้ยินมาอีกว่ารัชทายาทเผ่ามังกรกบฏต่อแดนเทพ เพื่อไม่ให้เผ่าหงส์เดือดร้อนไปด้วย ราชามังกรจึงยกเลิกการหมั้นหมายแทนบุตรชายไป

และยังต้องทำตามข้อกำหนดเช่นเดียวกับพิธีวิวาห์นั่นคือการเชิญทั้งสามดินแดน

แม้แต่ฮ่องเต้เฟิงตูที่บำเพ็ญเพียรยังต้องหาเวลาว่างออกมาดู

ผู้พิพากษาพลันโบกมือทันที “ตามข้ามา ข้าจะตรวจบัญชีการเกิดการตาย โปรดบอกชาตาแปดอักษรมา ไม่รู้ว่าได้กลับชาติไปเดินหรือไม่”

จู๋มั่วกล่าวขอบคุณผู้พิพากษาอย่างดีใจ ก่อนจะบอกชาตาแปดอักษร

ผู้พิพากษาพลิกบัญชีการเกิดการตาย ด้วยสีหน้าประหลาดใจ “ไม่ ไม่พบชื่อของนางในบัญชีการเกิดการตาย”

“นางตายแล้วจริงๆ หรือ”

“แต่ข้าเห็นด้วยตาตัวเอง ว่านางตายไปพร้อมกับลูกในท้อง” จู๋มั่วไม่กล้านึกถึงอดีต เพราะแค่คิดถึงมันก็หายใจไม่ออกแล้ว

ผู้พิพากษามองไปที่บัญชีการเกิดการตายพร้อมกับส่ายหน้า “ไม่ ชื่อของนางไม่อยู่ในบัญชีการเกิดการตาย และไม่เคยมาที่ยมโลก”

จู๋มั่วรีบลุกขึ้นด้วยดวงตาลุกเป็นไฟ ก่อนเอ่ยถามด้วยเสียงหนักอึ้ง “อะไรนะ... นี่หมายความว่าอย่างไร”

ผู้พิพากษาโบกมือ “ไม่ต้องร้อนใจไป คุณไม่ต้องกังวล ชื่อของมนุษย์ทุกคนบนโลกจะปรากฏในบัญชีการเกิดการตาย เมื่อใดที่กลับชาติไปเกิดก็จะมีบันทึกไว้”

“มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวที่เกิดขึ้น…”

“อีกฝ่ายไม่ใช่มนุษย์ บางทีอีกฝ่ายอาจเป็นเทพเจ้าองค์ไหนลงมาเผชิญด่านเคราะห์…”

“บางทีนางอาจเป็นนางฟ้าที่ลงมาเผชิญด่านเคราะห์ของแดนเทพ”

“นางอาจจะผ่านด่านเคราะห์สำเร็จ กลับสู่สรวงสวรรค์ บางทีอาจ...”

“ไม่ ต้องสำเร็จสิ อาอู๋ต้องสำเร็จแน่นอน... ข้าจะตามหานางให้เจอ”

เซี่ยอวี้โจวแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ตกใจแทบแย่ คิดว่าเขาเจอเบาะแสอะไรเสียอีก

“เจ้าตามหานางไปทำไมกัน หากนางเผชิญด่านเคราะห์ล้มเหลวล่ะ”

“หากนางยังมีชีวิตอยู่ นางจะต้องทรมานกับสิ่งที่เจอ สองชีวิตในหนึ่งศพ ก่อนตายนางได้แยกทางกับเจ้าแล้ว การที่เจ้าตามหานางเช่นนี้ ไม่เท่ากับการสร้างปัญหาให้นางหรือ”

“สิ่งที่เจ้าทำร้ายนางจะไม่มีวันลดน้อยลง”

“สิ่งเดียวที่สามารถบรรเทาได้คือความรู้สึกผิดในใจของเจ้า อย่างน้อยก็ยังเหลือชีวิตหนึ่งสินะ” เซี่ยอวี้โจวต่อว่าเขาอย่างไร้ความปรานี

จู๋มั่วได้แต่ทำหน้าซีดเซียว...

“เจ้าคงไม่ได้หวังว่าจะกลับมาอยู่ด้วยกันหรอกนะ”

น้ำตาของจู๋มั่วพลันร่วงหล่นทีละหยด ทำให้เสื้อผ้าของเขาเริ่มเปียกชื้น

“ข้าเสียใจมาก…ข้าอยากบอกนางเหลือเกินว่าข้าตกหลุมรักนางแล้วจริงๆ”

“นางแตกต่างจากองค์หญิงใต้กับภูตดอกไม้”

“ข้าเสียใจ ข้าไม่ควรเลือกเจ้าแห่งมังกรแล้วละเลยความเจ็บปวดของนาง ข้าเองที่ทำให้นางต้องเสี่ยงตายครั้งแล้วครั้งเล่า” ทั้งๆ ที่รู้สึกไม่สบายใจเมื่อรู้ว่าอาการของนางแย่ลงเรื่อยๆ