Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1233
ตอนที่ 1233 จรรยาบรรณของลูกจ้างชั่วคราว
จักรวรรดิกาแลกติกแบ่งออกเป็นนิยายสามชุดใหญ่
ชุดแรกคือชุดหุ่นยนต์
ชุดที่สองคือชุดสถาบันสถาปนา
โดยชุดแรกนั้นเขียนเสร็จสมบูรณ์ไปแล้ว งานต่อไปของหลินเยวียนย่อมเป็นการเขียนชุดสถาบันสถาปนา ซึ่งเมื่อเขียนเสร็จก็เท่ากับว่าจักรวรรดิกาแลกติกเดินทางมาถึงกว่าครึ่งแล้ว
หนึ่งวัน
สองวัน
สามวัน
วันเวลาที่ผ่านไปต่อจากนั้น หลินเยวียนง่วนอยู่กับการเขียนหนังสือทุกวัน ภายใต้ความเร็วประหนึ่งปีศาจ ต้นฉบับในคอมพิวเตอร์ก็เพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ
ขณะเดียวกัน
ท่ามกลางความคาดหวังอย่างเป็นวงกว้างของผู้ชมทั่วทั้งบลูสตาร์ ถงซูเหวินก็เริ่มต้นการถ่ายทำรายการเพลงของเราซีซันสองอย่างเป็นทางการ
ตอนที่หนึ่ง
ตอนที่สอง
ถงซูเหวินเพิ่งถ่ายทำเสร็จไปเพียงสองตอน ก็รีบร้อนจัดการให้ออกอากาศทันที ทว่าผู้ชมกลับร้อนใจยิ่งกว่าเขาเสียอีก
ยังเหลือเวลาอีกเล็กน้อยกว่าตอนแรกจะออกอากาศอย่างเป็นทางการ ทุกคนก็ต่างนั่งรอหน้าจอโทรทัศน์หรือคอมพิวเตอร์ด้วยความกระตือรือร้น
ครอบครัวของหลินเยวียนก็ไม่ต่างกัน
แม่มองหน้าจอด้วยสีหน้าทั้งคาดหวังทั้งลังเล
“ไหนลูกบอกซิว่า ตอนนี้ให้เจียงขุย หรือซุนเย่าหั่วได้ที่หนึ่งดี จ้าวอิ๋งเก้อก็น่าสนใจนะ แล้วก็เฉินจื้ออวี่กับเว่ยห่าวอวิ้นก็ใช้ได้เหมือนกัน เลือกไม่ถูกเลยจริงๆ ”
หนานจี๋ “โฮ่งๆๆ !”
ต้าเหยาเหยา “หนูเชียร์เจียงขุย!”
พี่สาว “พี่ว่าซุนเย่าหั่วมีลุ้นมากกว่า”
ไม่ทราบว่าตำแหน่งแชมป์นี่ใช้การคัดเลือกกันภายในหรือ?
หลินเยวียนนั่งบนโซฟาด้านข้าง รอชมรายการไปพร้อมกับครอบครัวด้วยสีหน้าด้วยสีหน้าหัวเราะไม่ได้ ร้องไห้ไม่ออก
…
ท่ามกลางการถกเถียง รายการก็เริ่มต้นขึ้น
รูปแบบยังคล้ายกับซีซันแรก เปิดรายการมาก็เป็นการแนะนำข้อมูลของเหล่าพ่อเพลง ส่วนพิธีกรก็ยังคงเป็นอันหงเช่นเดิม!
ถงซูเหวินได้เลือกพ่อเพลงจากแต่ละทวีปมาทวีปละสี่คนให้เป็นแขกรับเชิญประจำ
รวมแล้วทั้งแปดทวีปมีพ่อเพลงถึง 32 คน!
คอมเมนต์วิ่งเต็มหน้าจอ!
‘ทีมงานจัดการแบบนี้น่าสนใจดีนะ เลือกพ่อเพลงตัวท็อปจากแต่ละทวีปมาแบบนี้ รับประกันคุณภาพเพลงได้เลย!’
‘อบิเกลนี่แหละโหดที่สุด!’
‘อบิเกลจากจงโจว อันดับที่หกในสาขาดนตรี ถือว่าสูงที่สุดในบรรดาพ่อเพลงทั้งหมดแล้ว เสียดายที่หยางจงหมิงไม่ได้มา ไม่งั้นพ่อเพลงที่อันดับสูงสุดในรายการต้องเป็นพ่อเพลงหยางแน่ๆ ’
‘เซี่ยนอวี๋ก็ไม่ได้มาเหมือนกัน’
‘ฉินโจวมีลู่เซิ่งเป็นหัวหน้า’
‘ลู่เซิ่งอยู่อันดับที่สิบพอดี’
‘ฉู่โจวได้พ่อเพลงชื่อดังอย่างเหลียนปี้เฉิงมานำทีม เขาอยู่อันดับเจ็ดในชาร์ต สูงกว่าพ่อเพลงอวี๋อยู่หนึ่งอันดับ!’
‘ทวีปอื่นๆ หัวหน้าทีมอาจจะอ่อนกว่าเล็กน้อย’
‘แต่โดยรวมแล้ว แต่ละคนล้วนเป็นตัวท็อปทั้งนั้น’
‘ไลน์อัปโดยรวมแข็งแกร่งกว่าซีซันแรกแน่นอน!’
ผู้ชมต่างถกเถียงกันด้วยความตื่นเต้น
ปกติแล้วรายการเพลงอื่นๆ จุดเด่นจะอยู่ที่นักร้อง แต่ในรายการนี้ ไม่ใช่แค่นักร้องเท่านั้นที่น่าจับตามอง การแสดงออกของพ่อเพลงก็เป็นสิ่งที่ผู้ชมตั้งตารออย่างมากเช่นกัน
และในซีซันนี้
แค่พ่อเพลงที่ติดสิบอันดับแรกของบลูสตาร์ก็มาแล้วถึงสามคน!
…
หลังจากแนะนำพ่อเพลงเสร็จ
ก็มาถึงคิวของนักร้องขึ้นเวที
เมื่อเทียบกับจำนวนพ่อเพลงแล้ว จำนวนของนักร้องนั้นมากเสียอีก
ถงซูเหวินเลือกนักร้องจากแต่ละทวีป ทวีปละสิบคน รวมแล้วแปดสิบคนเต็มๆ !
พื้นบนเวทีเรียกได้ว่าเต็มไปด้วยดาวเด่น
เพราะแทบทั้งหมดคือบรรดาราชาและราชินีเพลงของแต่ละทวีป
สิ่งที่ควรเอ่ยถึงก็คือ
เดิมทีตำแหน่งราชาราชินีเพลงนั้น สมาคมวรรณศิลป์จะเป็นผู้จัดงานมอบรางวัล
ทว่าตอนนี้ เมื่อมีการประกาศการจัดอันดับนักร้องของบลูสตาร์ขึ้นมา
โครงสร้างของตำแหน่งราชาราชินีเพลงก็ถูกปัดตกอย่างสิ้นเชิง
สมาคมวรรณศิลป์ได้ออกมาตรฐานใหม่
เฉพาะนักร้องที่เคยติด 100 อันดับแรกของนักร้องโลกเท่านั้น ถึงจะมีสิทธิ์ใช้ตำแหน่งว่าราชาเพลงหรือราชินีเพลง!
‘ไลน์อัปนักร้องโหดมาก!’
‘แทบจะเป็นราชาราชินีเพลงทั้งนั้นเลย!’
‘ฉันไม่ค่อยเข้าใจนะ ราชาราชินีเพลงเยอะขนาดนี้ แถมยังมีพ่อเพลงมาด้วย แบบนี้หลายคนคงแทบไม่มีโอกาสได้แอร์ไทม์ของตัวเอง แล้วทำไมยังยอมมาร่วมรายการอีกล่ะ?’
‘เหตุผลง่ายมาก’
‘เพราะรายการนี้การันตีว่าปังแน่นอน ราชาราชินีเพลงจากทุกทวีปต่างก็อยากใช้โอกาสนี้ทำให้ผู้ชมทั่วทั้งบลูสตาร์ได้รู้จักตัวเอง ยิ่งไปกว่านั้น ไฮไลท์ของรายการคือการที่มีพ่อเพลงหลายสิบคนอยู่รวมกัน ถ้าได้เพลงดีๆ มาสักเพลงก็เกินคุ้มแล้ว!’
‘ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง’
‘ที่ตลกสุดคือฝั่งฉินโจว นักร้องหนึ่งทวีปมีสิบคน แต่ดันเป็นสมาชิกสังกัดราชวงศ์ปลาไปแล้วห้าคน ที่เหลือก็ยังมีเฟ่ยหยางกับซูอวี๋ แล้วก็นักร้องระดับราชาราชินีเพลงของฉินโจวอีก’
‘ก็สมเหตุสมผลนี่นา’
‘ที่ราชวงศ์ปลาได้โควตาห้าคน ก็เพราะแต่ละคนในวงมีดีกรีแชมป์บลูสตาร์กันทั้งนั้น เอาใครมาก็เป็นราชาราชินีเพลงทั้งนั้น แม้แต่ซย่าฝานที่ไม่ได้เข้าร่วมรายการ ตอนอยู่ในฉินโจวก็ถือว่าเป็นหนึ่งในราชินีเพลงที่ฝีมือไม่ธรรมดาเหมือนกัน’
ชาวเน็ตถกเถียงกันอย่างคึกคัก
ไม่ว่าจะเป็นไลน์อัปพ่อเพลงหรือนักร้อง ก็ทำเอาผู้ชมพอใจกันอย่างเต็มเปี่ยม ความคาดหวังที่มีต่อรายการจึงยิ่งทบทวีขึ้นไปอีกขั้น!
…
ต่อมากติกายังคงคล้ายกับซีซันแรก
ทว่ามีการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญมากอยู่อย่างหนึ่ง
นั่นก็คือพ่อเพลงแต่ละทวีป ในรอบแรกจะสามารถร่วมงานได้กับนักร้องจากทวีปเดียวกันเท่านั้น!
ผู้ชมเห็นปุ๊บก็หัวเราะกันพรึ่บ เพราะเจตนาของทีมงานมันชัดเจนเกินไปแล้ว!
“โอ้โฮ”
“ทีมงานนี่เข้าใจเล่นเกมจริงๆ ให้แต่ละทวีปแข่งกันเองก่อน”
“ก็สมเหตุสมผลนะ ราชาราชินีเพลงก็น่าจะคุ้นเคยกับพ่อเพลงในทวีปตัวเองมากกว่า”
“นี่มันกลายเป็นมหกรรมดนตรีบลูสตาร์เวอร์ชันวาไรตีแล้วชัดๆ !”
“ทำแบบนี้เหมือนเป็นการดวลกันของวงการเพลงแต่ละทวีปบนเวทีรายการเลยนะ?”
“งั้นจงโจวจะไม่ชนะขาดลอยเหรอ?”
“ไม่แน่หรอก อย่างเฟ่ยหยางก็เก่งใช่ไหมล่ะ แต่ซีซันที่แล้วเขายังพลาดท่า ตกรอบก่อนถึงรอบชิงด้วยซ้ำ รายการนี้ตัวแปรเยอะมาก ศักยภาพบนกระดาษไม่ได้การันตีผลจริงหรอก”
“เพราะคนโหวตคือผู้ชม”
“การโหวตจากผู้ชมกับเกณฑ์จากกรรมการผู้เชี่ยวชาญไม่เหมือนกัน อย่างปีที่แล้วฉินอวี๋แต่งเพลงลำนำพื้นเมืองสุดเจ๋งให้พี่ห่าวอวิ้น ปรากฏว่ากลายเป็นเปิดโหมดโกงทันที ความนิยมจากผู้ชมเนี่ยสำคัญที่สุดแล้ว!”
…
รายการดำเนินต่อไป
ไม่นานนัก ทางฝั่งราชวงศ์ปลาก็มีสองคนที่จับคู่กับพ่อเพลงได้สำเร็จ
“ซุนเย่าหั่วไว้ใจได้จริงๆ !”
“รอบแรกชนะสบายเลยนะ!”
“ก็แน่นอนละ อันดับของซุนเย่าหั่วเป็นตัวการันตี อีกอย่างอิ่นตงก็เป็นพ่อเพลงแถวหน้าของฉินโจวเหมือนกัน”
“แต่จงโจวพลิกล็อกแพ้นี่สิ น่าแปลกใจมาก”
“คู่แข่งของจงโจวคือเว่ยโจวนะ”
“นักร้องเว่ยโจวคนนั้นทำเวทีดีสุดๆ แถมนักเต้นที่มาเต้นประกอบก็เก่งมาก!”
“นี่แหละคือความต่างระหว่างรายการวาไรตีกับมหกรรมดนตรีบลูสตาร์ เพราะการออกแบบเวทีก็ถือเป็นส่วนหนึ่งของผลงาน และความสำคัญแทบจะไม่แพ้ตัวเพลงเลย”
หลินเยวียนพยักหน้า
นักร้องเว่ยโจวคนนั้นชนะก็เพราะเวที!
เมื่อคุณภาพเพลงไม่สามารถข่มคู่แข่งได้ ใครทำเวทีออกมาได้เหนือชั้นกว่ากัน คนนั้นก็มีโอกาสคว้าชัยชนะสูงกว่า!
นี่แหละคือเอกลักษณ์ของเว่ยโจว
ถึงอย่างไรวงการเพลงเว่ยโจวมีธรรมเนียมจัดการประลองบนสังเวียนอยู่เสมอ
วิธีทำให้เวทีออกมาดูน่าตื่นตาตื่นใจ จึงต้องใส่ใจอย่างมาก
สิ่งที่พวกเขาประสบความสำเร็จมากที่สุดก็คือ การหานักเต้นระดับแนวหน้ามาแสดงให้เข้ากับสไตล์เพลงได้อย่างลงตัว!
เมื่อการแสดงทั้งหมดออกมาแล้ว บอกได้คำเดียวว่าตราตรึงใจ
ดังนั้นเมื่อจงโจวเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้แบบนี้ จะพ่ายแพ้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
…
หลังการแข่งขัน
รายการก็กลายเป็นกระแสใหญ่จริงๆ!
ทั้งเรตติงและการถกเถียงในโลกออนไลน์พุ่งกระฉูด!
ผลงานของเหล่าพ่อเพลงและนักร้อง ถูกแฟนๆ หยิบมาพูดถึงซ้ำแล้วซ้ำเล่า!
แต่ถึงอย่างนั้น
สิ่งที่กลายเป็นที่พูดถึงมากที่สุด กลับเป็นเวทีการแสดงของเว่ยโจวที่เอาชนะจงโจวได้!
‘เวทีของราชาเพลงจากเว่ยโจวสุดยอดมาก!’
‘ท่าตีลังกาตอนท้ายคือเท่ระเบิด!’
‘นักร้องมีพื้นฐานการเต้น พอใส่เข้าไปก็แล้วย่ิงทำให้ผลลัพธ์ออกมาดีงามจริงๆ ’
‘แต่คู่เต้นเก่งยิ่งกว่าอีก!’
‘คู่เต้นนี่แหละตัวโหด!’
‘เว่ยโจวชนะก็ต้องยกเครดิตส่วนหนึ่งให้ครูที่เป็นคู่เต้นเลย!’
‘ใช่แล้วละ’
‘เพราะคู่เต้นคนนี้ไม่ใช่ธรรมดา คนเขาเป็นถึงนักเต้นที่ติดอันดับ 23 ของการจัดอันดับสาขาการเต้นรำเลยนะ!’
‘บอกเลยว่ารายการนี้สนุกจริงๆ!’
บนอินเทอร์เน็ต
รายการเพลงของเราซีซันสองได้รับเสียงชื่นชมแทบอย่างเป็นเอกฉันท์!
หลินเยวียนอ่านคอมเมนต์ต่างๆ แล้วก็อารมณ์ดีไม่น้อย
เหตุผลที่ใส่ใจกับรายการนี้ ไม่ใช่เพียงเพราะราชวงศ์ปลาเท่านั้น แต่ยังเพราะว่าเขาเองก็จะได้ไปเป็นแขกรับเชิญเฉพาะกิจของรายการในภายหลัง
ถ้าไม่ดูรายการเลยละก็
พอถึงเวลาขึ้นเวทีจริงแล้วไปยืนทำหน้างง ก็ออกจะดูไม่มืออาชีพเอาเสียเลย
ถึงแม้จะเป็นแค่แขกรับเชิญเฉพาะกิจ แต่หลินเยวียนก็ยังอยากทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด
นี่แหละคือจรรยาบรรณของลูกจ้างชั่วคราว
………………………………………..
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน
ตอน 837-839 ไม่มีข้อความเลยครับ...