เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 99

“แต่ผมขอบคุณคุณน้านะครับ ที่ส่งดอกแก้วไปอยู่ที่นั่น”

“.....”

“...จนทำให้ผมได้เจอกับเธอ”

พูดจบ พิธานก็กลั้นหายใจ เขาเตรียมใจยอมรับความเจ็บถ้าหากแม่ของดอกแก้วจะตีเขาอีก แต่ผ่านไปหลายนาทีแล้วหลังของเขาก็ยังไม่ถูกฟาดอย่างที่คิดไว้

“แม่จ๋า”

ดอกแก้วกุมมือมารดาเอาไว้ เธอมองคนที่นั่งอยู่ที่พื้นด้วยความเป็นห่วง และทั้งหมดนั้นก็อยู่ในสายตาของผู้ใหญ่อย่างดาวเรือง

“คุณต้องการจะพูดอะไร?” ดาวเรืองพูดขึ้นมาในที่สุด เสียงของเธอยังแข็งและห้วนจัด แต่แค่ไม่มีการทำร้ายร่างกายกันอีกดอกแก้วก็พอใจแล้ว “อย่ามาพูดอ้อมค้อม ฉันชอบคนตรงๆ”

“ผมรักเธอครับ” ในเมื่อว่าที่แม่ยายบอกว่าชอบคนตรงๆ พิธานก็จะพูดตรงๆ ไม่มีอ้อมโลกอีก “ผมรักดอกแก้ว”

“คุณพิธานคะ!”

แก้มใสขึ้นสีแดงก่ำทันที ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกที่พิธานพูดคำว่ารักให้ได้ยิน แต่มันเป็นครั้งแรกที่เขาพูดต่อหน้าบุคคลที่สาม และที่ยิ่งกว่าคือคนๆ นั้นเป็นแม่ของเธอเอง...

“รัก?” ดาวเรืองส่งเสียงหึในลำคอ เธอเมินหน้าไปทางอื่นที่ไม่มีลูกและเสี่ยของลูกอยู่ในสายตา “รักอะไรดอกแก้วมัน รักร่างกายมันหรือคุณ?”

คำถามของคนเป็นแม่ทำให้ดอกแก้วรู้สึกปวดหนึบที่กลางใจ ไม่ใช่ว่าเธอไม่เชื่อในความรักของพิธาน แต่เพราะความจริงที่เธอและเขาเริ่มต้นกันด้วยผลประโยชน์นั้น มันเป็นเหมือนเสี้ยนหนามที่ยังปักคาอยู่ในเนื้อ ถ้าหากไม่ได้แตะต้อง... มันจะไม่รู้สึกอะไร แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่เผลอไปโดน... ก็จะทำให้เจ็บเสียดขึ้นมาได้ทุกครั้ง

“ผม...”

“อย่าเพิ่งรีบตอบเลยคุณ ถ้าคุณยังมีคู่หมั้นอยู่แล้วแบบนี้”

“คุณน้ารู้?”

“ฉันเป็นคนบ้านนอก” ดาวเรืองยอมหันกลับมามองคนที่ยังนั่งอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน “แต่ฉันไม่ได้โง่”

“แม่...”