เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 85

"แม่จ๋า... ดอกแก้วไม่ได้ทำ"

ดอกแก้วบอกเสียงสั่น คลานเข่าเข้าไปหาคนเป็นแม่ สองมือที่เปื้อนเลือดกอดขาผู้ให้กำเนิดไว้แน่น

“ดอกแก้วไม่ได้ทำ”

“มึง...” เสียงรวยรินดังขึ้นจากด้านหลัง ดอกแก้วชะงัก เธอหันกลับไปมองคนที่นอนจมเลือดทั้งน้ำตา “อีฆาต...กร”

“ไม่ใช่! ดอกแก้วไม่ใช่ฆาตกร!”

“มึงแทงกู... มึงต้องติดคุก อึก!”

“ไม่! ดอกแก้วไม่ได้ทำ!!” เด็กสาวกรีดร้องเสียงดัง เธอเหมือนสติหลุดไปแล้ว พยายามร้องบอกว่าตัวเองไม่ได้ทำร้ายใคร ทั้งๆ หลักฐานคาตาแบบนี้ “แม่เชื่อดอกแก้วนะ ดอกแก้วไม่ได้ทำ”

ร่างโปร่งของคนเป็นแม่ทรุดนั่งลงตรงหน้าลูกสาว ฝ่ามือหยาบกร้านยกขึ้นเช็ดน้ำตาให้ลูกรัก เธอร้องไห้ออกมา ยิ่งเห็นว่าลูกกำลังแย่เธอยิ่งเหมือนใจจะขาดรอนๆ

“แม่เชื่อ ดอกแก้วไม่ได้ทำ”

“อีเรือง!” ฝ่ายคนเจ็บเรียกเมียเสียงดังเท่าที่จะดังได้ ร่างกายไร้เรี่ยวแรงพยายามคืบคลานเข้ามาใกล้สองแม่ลูก “ลูกมึง...แทงกู”

“ดอกแก้วไม่ได้ทำ!!” ดาวเรืองตะโกนใส่หน้าจนอีกฝ่ายนิ่งค้าง ตั้งแต่อยู่กินกันมาดาวเรืองไม่เคยขึ้นเสียงใส่ผัวคนนี้ เพราะเธอเกรงใจที่ใช้เงินของเขาส่งเสียค่าเทอมค่ากินให้ลูก นี่เป็นครั้งแรก... “ดอกแก้วไม่ได้ทำ กูต่างหากที่เป็นคนแทงมึง!”

“แม่!”

“ดอกแก้ว ไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า เก็บข้าวของที่จำเป็น” ดาวเรืองเช็ดน้ำตาตัวเองลวกๆ เธอตั้งสติ บอกลูกสาวเสียงสั่น “แม่จะพามันไปหาหมอ”

“แม่จ๋า...”

“เชื่อแม่” ดาวเรืองร้องไห้ออกมาอีกครั้ง ยิ่งเห็นว่าคนเจ็บสำลักลิ่มเลือดออกมาเธอยิ่งเร่งรัดลูก “ทำตามที่แม่บอก อาบน้ำแต่งตัวใหม่ เก็บของ แล้วรอแม่อยู่ที่นี่ เดี๋ยวแม่กลับมา”

“...ฮึก”

“ห้ามลืมเอกสารสำคัญเด็ดขาด” ดาวเรืองจูบหน้าผากของลูกสาวเนิ่นนาน ก่อนที่เธอจะตัดใจ ดันร่างเล็กออกห่าง และใช้แรงทั้งหมดที่มีพาคนเจ็บไปโรงพยาบาล “แม่รักลูก แก้วตาดวงใจของแม่”

เธอทิ้งท้ายไว้แค่นั้น

ดอกแก้วรีบทำตามที่แม่พูดอย่างว่าง่าย เธออาบน้ำไปตัวสั่นไป ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงก๊อกแก๊กเธอยิ่งผวา เมื่ออาบน้ำเสร็จเธอก็รีบเก็บเสื้อผ้าและของสำคัญที่แม่บอก พยายามไม่มองกองเลือดนั่น และออกไปนั่งรอแม่ที่หน้าบ้าน

เพียงไม่นานดาวเรืองก็กลับมา เธอสั่งให้ลูกสาวนั่งรออีกซักพัก ส่วนตัวเธอก็เดินเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและล้างคราบเลือดออกจนหมด ก่อนจะจับจูงข้อมือของลูกสาวไปรอรถประจำทางที่วิ่งชั่วโมงละคันที่หน้าปากซอย

เธอต้องให้ดอกแก้วไปให้ไกลจากที่นี่ เธอไม่ยอมให้ลูกติดคุกแน่ๆ

เป้าหมายที่แม่พาดอกแก้วมาคือสถานีรถไฟ แม่พาเธอไปซื้อตั๋วรถนอนเพื่อไปกรุงเทพฯ ก่อนจะยื่นมันให้เธอ

“ไปซะดอกแก้ว”

“แม่?” ดอกแก้วเรียกผู้ให้กำเนิดแผ่วเบา มองตั๋วรถไฟที่มีเพียงใบเดียวด้วยความไม่เข้าใจ