เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 22

แต่วันนี้เขาเข้าใจแล้วว่านมหวานมันมีอยู่จริง

จากตอนแรกที่แค่อยากปลุกเร้าอารมณ์ของดอกแก้วให้กลับมา กลับกลายเป็นว่าเขาติดใจนมหวานๆ ของเธอเสียเอง เขาดูดเลียจุกสีชมพูทั้งสองข้างอยู่นานสองนาน บีบนวดเนื้อขาวจนเริ่มแดงเป็นรอยนิ้วมือ

“เสี่ยขา...”

เสียงหวานที่เรียกหาทำให้พิธานตัดใจจากเนื้อหวานในที่สุด เขาขยับตัวขึ้นไปหาเธอจนใบหน้าอยู่ระดับเดียวกัน นิ้วโป้งใหญ่เกลี่ยแก้มเนียนเบาๆ

“ชอบที่ฉันทำให้ไหม?”

เธอพยักหน้ารับเบาๆ เพียงแค่นั้นพิธานก็ยิ้มออกมาได้

“หายเจ็บหรือยัง?”

“ตึงๆ ค่ะ”

“ฉันขยับได้ไหม?”

ดอกแก้วไม่ตอบ แต่ท่าทางที่ยกมือขึ้นจับบ่าแกร่งไว้เพื่อเตรียมพร้อมทำให้พิธานเข้าใจโดยง่าย

ดอกแก้วพร้อมแล้ว

สะโพกแกร่งขยับถอยห่าง ทั้งน้ำหวานและเลือดสาวช่วยหล่อลื่นให้ชายหนุ่มขยับตัวได้ง่ายขึ้น ตาคมจ้องมองใบหน้าสวยไม่วางตา พิธานอยากเห็นว่าเธอจะทำสีหน้าแบบไหนในตอนที่ตกเป็นของเขาเต็มตัว

สวบ!

“อ๊า!”

ดอกแก้วส่งเสียงร้องพร้อมแอ่นอกขึ้นสูง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างจ้องมองใบหน้าคมเข้มของเสี่ย เธอจุกจนพูดไม่ออก ความเจ็บยังคงมีอยู่ แต่ความรู้สึกวูบวาบที่ท้องน้อยก็ทำให้ความเจ็บนั้นเบาบางจนแทบไม่หลงเหลือ

เพียงไม่นานดอกแก้วก็หายจุก เธอปรับตัวได้อย่างรวดเร็วจนพิธานยกยิ้มพึงพอใจ

ชายหนุ่มถอนสะโพกออกและดันเข้ามาอีกครั้งในความแรงเท่าเดิม ครั้งนี้เธอไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่นิดเดียว มีแต่ความเสียดเสียวที่เข้ามาแทนที่จนต้องครางออกมาเบาๆ

คนเดินเกมเองก็เก่งกาจพอ เขารู้ทันทีว่าดอกแก้วไม่เจ็บแล้ว พิธานถอนสะโพกออกจนส่วนปลายบานเกือบหลุดออก และดันมันเข้าไปจนสุดความยาวซ้ำๆ อยู่แบบนั้นหลายครั้ง

ภายในของดอกแก้วตอดรัดเป็นจังหวะจนรู้สึกได้ชัดเจน ทุกครั้งที่เขาดึงท่อนเนื้อออกเธอก็จะยกสะโพกตามมา และเมื่อเขาสอดกลับเข้าไปเธอก็ตอดรัดเขาตั้งแต่โคนจรดปลาย ดูดรั้งแรงๆ เหมือนจะเก็บของๆ เขาไปเป็นของตัวเอง